Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Wat leert de kennis-houding-gedrag trits ons communicatiedeskundigen over de doodschoppen? Er zijn vele invalshoeken. Ik loop er enige langs. In dit geval ben ik een langjarige ervaringsdeskundige, omdat ik zelf voetbalde van mijn negende tot mijn 31-ste. En ook daarna nog ruim betrokken raakte bij deze op zich mooie sport.

Eerst het feit. Drie, misschien zelfs vier jonge voetballers schoppen een grensrechter zo in elkaar en tegen zijn hoofd, dat hij er door overlijdt. Elke zinnige voetballer weet hoe hard een schop tegen welk lichaamsdeel dan ook kan uitpakken uit eigen ervaring. Bewust een ander in elkaar schoppen en dan nog vooral tegen het hoofd is dus drie keer bewust fout. Het schoppen zelf tegen een mens en geen bal,  het mikken op het hoofd en de kennis van de hardheid van een schop. De aanleiding was minimaal. De grensrechter had niet goed genoeg of voor hen gevlagd of misschien iets gezegd. Constatering 1: de jonge voetballers weten niet wat sport is en wat sportiviteit inhoudt. Constatering 2: dit moet eerder door clubleiding, toeschouwers, trainer of elftalgenoten zijn opgemerkt. Constatering 3: geen van deze heeft deze jongelui verwijderd van het sportveld met het argument, dat zij eerst sportiviteit als moraal los van de spelregels moeten leren. Vier tegen één is het direct constateerbare feit, dat zij absoluut niet weten wat sportiviteit inhoudt.

Tweede feit. Het ging zo snel en fel, dat zelfs de vele omstanders te laat te hulp schoten, terwijl de drie barbaren ook nog eens doorgingen, toen omstanders het slachtoffer poogden te ontzetten. Dat duidt op blind venijn en een frustratie op het niveau van een geestelijke gestoordheid. Een psycholoog zei, omdat het Marokkanen waren, dat deze jongelui in drie werelden leven: hun thuisfront, de straat en de eigen cultuur. Wat een onzin. Iedereen leeft zo bezien in drie werelden. Ze zijn overgevoelig voor kritiek of spot en voelen zich snel beledigd, zei hij verder. Voor mij betekent dit in alle eenvoud dat ze de Nederlandse cultuur niet aanvaarden of er niet mee kunnen omgaan. De facto horen zij dus niet in deze cultuur thuis. Niet omdat het Marokkanen zijn. het geldt evenals voor Nederlanders die zich buiten de normen van de societas stellen. Het is de harde wet van Darwin: wie zich niet weet aan te passen aan de omgeving (die altijd groter is dan je eigen wereldje) loopt gevaar. Vraagt het de diepzeeduiker, de bergbeklimmer, de orkestviolist, n'importe wie. Het geldt omgekeerd ook voor Nederlanders in het buitenland. Zelf huldig ik een zeer relativerend standpunt: in alle landen van de wereld op één na ben ik een buitenlander.

Nu de diverse oordelen er omheen. De ouders zouden mede schuldig zijn. Terecht lijkt mij. Alles begint met opvoeding. Voor zover de jongelui vaders hebben verdienen deze de hoogste straf. Het verweer dat ouders soms helemaal geen gezag meer hebben over hun kinderen is geen argument. Ouders nemen kinderen en zijn in eerste instantie voluit verantwoordelijk voor hun gedrag. En dus aanspreekbaar op die verantwoordelijkheid. Deze kan men niet zo maar op de samenleving afschuiven.

Als we dit uitgangspunt om wat voor reden dan ook (moeten) verlaten, doen we niets meer of minder dan aan de gemeenschap die verantwoordelijkheid overdragen. Strikt genomen zouden dan alleen die volwassenen kinderen mogen nemen die zich geschikt hebben betoond en examens afleggen (zoals het verkeerreglement), anders is het in de perken houden van jongeren immers een onbegonnen, onbetaalbare zaak, tenzij we er een zeer repressieve maatschappij op na gaan houden.

De clubleiding in kwestie verweerde zich met 'we kunnen dit niet aan als vereniging.' Zij werd bijgevallen door meninggevers uit alle hoeken in diverse media. Hun oordeel komt ongeveer hierop neer: “de samenleving moet dit zien als een maatschappelijke uitwas. In de voetballerij weerspiegelt zich die maatschappij met dit soort gedrag en geweldsuitingen.” Een paar weken eerder werd er nog een 77-jarige toeschouwer met een soort karatetrap tegen zijn borst eveneens doodgeschopt. Dit type geweld komen de politie en het ambulancepersoneel elk weekeinde tegen in de zg. uitgaanswereld wordt als vergoelijkend verweer aangevoerd.  Het is inmiddels zo veelvuldig aan de orde dat we het als een onderdeel van onze samenleving zijn gaan beschouwen. Logisch, wie iets accepteert, dat hij in aanvang niet wenst en niet uitbant, moet het tot 'zijn' cultuur gaan rekenen.

De club heeft m.i. ongelijk. Als de leiding wangedrag constateert en niet kan indammen hoort zij zichzelf op te heffen. De clubleiding neemt dus net als sommige ouders haar verantwoordelijkheid niet. Je ziet het al gebeuren. Een atletiekclub waar de speerwerper af en toe de speer in de borst gooit van een toeschouwer. Hou de eer aan jezelf clubleiding. Stap op, hef jezelf op en desnoods de hele club. Nu komt jullie gedrag neer op: 'het probleem is groter dan wij aankunnen. Je kunt het ons niet aanrekenen.' O ja? Stop dan met gelegenheid geven.

Die mede-meninggevers zeggen, dat we met een maatschappelijk probleem zitten en dat dit zich ook in het voetbal helaas manifesteert. Zij zijn het oneens met hen, die zeggen dat het vooral in het voetbal gebeurt. Hiertoe behoort ook sportkenner Mart Smeets. Ook in andere sporten komen incidenten voor, zo poneerde hij.  Klopt Mr Mart maar minder vaak en minder vergaand. Bovendien is vergroting van de schaal waarop het gebeurt geen excuus voor het sectorale falen. Of misschien moet ik schrijven: in andere sporten gebeurt het tot nu toe minder vaak. Als het wel alom doorzet en epidemisch wordt, zijn deze gebeurtenissen in de voetballerij dus het teken aan de wand. Des te meer redenen om van meet af aan de infectie te bestrijden. Ingrijpen dus, keihard, zonder mededogen, dat wil zeggen zonder tolerantie, om niet alle andere sporten te besmetten.

De oplossing is niet een amateurvoetballoos weekeinde. Of een stille tocht. Dat zijn aflaatrituelen voor het geweten. Nee, KNVB, die club opheffen en alle clubs berichten, dat als zich ook maar iets in een dergelijke richting bij hun voordoet er zware sancties zullen volgen. Kortom verantwoordelijkheid tonen en daarnaar handelen. Gesuggereerd wordt om scheids- en grensrechters zelfbeschermingscursussen te laten gaan volgen. Daar gaan we weer; de goeden moeten onder de kwaden lijden. Leren we het dan nooit? De regel moet zijn: de kwaden moeten onder de goeden lijden.

Ik acht de KNVB, niet als personengroep, maar als besturende instantie wel degelijk schuldig. De karatetrap van Nigel de Jong, let wel een voetbalvertegenwoordiger op nationaal niveau, tijdens het afgelopen WK in Zuid-Afrika, werd niet eens bestraft met een rode kaart. De coach haalde hem niet van het veld. En de KNVB schorste hem niet voor het leven van spelen voor het nationale team. Zie het voorbeeld. Nigel speelde gewoon door, behield zijn krankjoreme premie en salaris. Wat ziet de jeugd: je schopt iemand op borsthoogte en blijft een topspeler met inkomen en aanzien. Je komt er mee weg. Zelfs voor een miljardenpubliek en na eindeloze herhalingen. Ze leren het als spelletjes, die we computergames noemen. Het is de gedoogcultuur van de bond, waardoor het erger en erger wordt. Blasfemisch heet het dan: er spelen nog andere belangen. Dat is het hem juist. Er is maar één belang te dienen: de combinatie van sport en sportiviteit. Geld en sport(iviteit) verdragen elkaar niet.

Als vaders falen, laten dan tenminste bestuurders, coaches, onderwijzers, hele regeringen niet falen. Het dragen van een zwarte band lost niets op. Een weekeinde niet spelen evenmin. Kanker genees je niet met een stuk zwart katoen om de bovenarm of een vrije zaterdag en zondag. Die moet je wegsnijden of wegbestralen. Lukt dat niet, dan ben je ten dode opgeschreven.

Ikzelf voetbalde bij Sparta in het betaalde jeugdelftal. Het zal richting 1964 zijn geweest.  Ik miste als voorstopper een hoge bal tegen aartsrivaal Feijenoord. Jopie van Dale, brilletje, spits, ging er met grote passen van door en scoorde. Wij verloren met 1-0. Ik kreeg diepe verwijten. Ik had hem makkelijk van achteren neer kunnen halen en nog wel voor het strafschopgebied. Ik verweerde mij met erop te wijzen dat ik volgens de spelregels had gehandeld; van achteren aanvallen is verboden en onsportief. Bovendien een man onwaardig. Moest ik voortaan de regels overtreden? Ik verloor de discussie, werd uit het elftal verwijderd en teruggeplaatst naar het derde, een seniorenelftal. Sparta had voor mij afgedaan en menige leider ook. Twee weken later haalde de hoofdtrainer mij over de hoofden van het amateur-bestuur heen naar de hoofdselectie. Zo werd mijn gevoel voor rechtvaardigheid hersteld. Drie weken daarna speelde ik als voorstopper tegen de jonge, opkomende, al in het eerste van Ajax spelende spits Johan Cruyff. Die scoorde in ieder geval die wedstrijd niet. Schrale troost. Toen kort daarna nog zo’n foute beslissing werd genomen  door de club is met mij een hele jeugdgeneratie opgestapt en heeft de club verlaten. Ik zag de bui al hangen en wenste mijn principes niet prijs te geven. Men scheidde bij Sparta het amateurdeel van het profdeel. Dat kan niet, hield ik het bestuur voor. We vormen een vereniging. Blijkbaar wist het bestuur niet eens wat dat woord betekende.

Beste KNVB, als een scheidsrechter na het fluiten voor een overtreding door vier, vijf spelers wordt belaagd en stappen terug moet doen in plaats van gelijk vier rode kaarten uit te delen, is voetbal met het gezag of respect op zijn retour. Elleboogstoten, met het gestrekte verkeerde been op de enkels van de tegenstander spelen, de doorgebroken speler onderuit halen, het is schering en inslag. Spelers legen voor een miljoenenpubliek constant hun neus of spuwen op het veld. Ooit zo iets gezien tijdens de oefening op de evenwichtsbalk, het volleyballen of biljarten? Spelers weten al 100 jaar dat ze bij een vrije schop op negen meter nog wat afstand moeten gaan staan. Nee, klieren en treiteren en rekken en de scheids maar duwen tegen de muur. Je ziet keepers, die, neem het maar van mij aan, als geen ander weten wanneer de bal de lijn gepasseerd is, pogen een bal die een meter over de lijn is nog het doel uit te werken en dan verontwaardigd de scheids belagen als die de goal toewijst. In het vuur van het spel, luidt het excuus.  Onzin, juist professionals weten zich in het vuur van het spel te beheersen en het juiste te doen. Dat is namelijk een kenmerk van professionaliteit. Vraag het de hartchirurg.

Toen de KNVB niet bij de eerste keer toen koren opklonken met Hamas, Hamas….enz  en HiHa hondelul enz. en je moeder is een kankerhoer, onmiddellijk opdracht gaf de wedstrijd te stoppen en de betreffende koor-club drie wedstrijden zonder publiek te laten spelen, was het hek van de dam. Ik voorzeg u, waarde lezer, ik geef het voetbal nog drie jaar en dan is, wanneer niet afdoende wordt opgetreden, de verwording definitief. Ook al door de waanzinnige salarissen voor zeer beperkte kunstenaars en non-professionals. Voetbal gaat de weg van het wielrennen. Het is al een budgetcompetitie geworden, waaraan elke gelijkwaardigheid op basis van spel, prestatie en eigen jeugdopleiding ontbreekt. Er wordt illegaal op uitslagen gegokt. Wedstrijden worden verkocht. Dope wordt geslikt. Miljardairs wassen hun foute geld schoon. Als ik wel eens in gezelschap fulmineer, is steevast het antwoord: het gaat om geld, Ben, het grote geld. Dat weet ik, antwoord ik dan, maar noem het dan geen sport, maar va banque spelen. Bij sport hoort sportiviteit. Bij geld blijkbaar geldividend.

Niet oorzaak en gevolg verwisselen

De uitwassen in het voetbal zouden een weerslag zijn van de maatschappelijke verruwing. Een vreemd argument. U kunt honderd uur staren naar het woord maatschappij in het woordenboek, maar er verruwt niets. Pas als personen en groeperingen zich misdragen, ontstaat er een vorm van verruwing. Als motorbendes de dienst uit gaan maken, is dit verruwing. Als kindergames punten toekennen voor het doden van mensen in zo'n kort mogelijke tijd, is dit verruwing. Als het voetbal geen sportieve maat houdt, is dit verruwing. Het voetbal is niet een spiegel van de maatschappij. Sportverruwing maakt, dat we de maatschappij zo gaan beschouwen. De spiegel toont nooit wat anders dan wie er in kijkt. Voetbal is geen afgeleid gevolg van maatschappijverruwing, maar juist één van de oorzaken.

Stel u tot slot nog deze vraag?

Als deze grensrechter in elkaar was geschopt, maar het met wat stevige blessures wel had overleefd en na een week ziekenhuis weer op het veld had rondgelopen, zou er dan ook zo'n rumoer zijn ontstaan, zo'n aandacht, zo'n wedstrijdloosweekeinde? Ik denk het niet. Dan was het bij een vervelend, zeer veel voorkomend incident gebleven. En dat is nu het vreemde en tegelijk het hypocriete. Zouden we in dat geval (net geen dode, wel schoppen en verruwing) elke keer ook een stille tocht houden en alles afgelasten, dan werd er nauwelijks meer gevoetbald en stond de maatschappij dag in dag uit stil door de vele stille tochten. We zouden dan elke keer stilstaan omdat de beschaving voor een stukje was doodgeschopt. En pas dan beseffen, dat we veel eerder hadden moeten ingrijpen. Dat is in ieder geval mijn antwoord op deze vraag. Ik vrees, dat de verontwaardiging de ver-ont-waarding niet stopt.

Interessante artikelen

Wat de ISlam is weten we. Een fanatieke uiting van islamieten om zich tegen het westen te keren en te proberen de orthodoxe groeperingen eerst en alle mohammedanen daarna op te roepen tot een strijd,


De wereld behalve Duitsland valt in het openbaar over Dijsselbloem heen. Hij had de Cyprus-aanpak geen nieuw beleid mogen noemen. Geen indicatie mogen geven die in de media is vertaald als blauwdruk e