Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Nog niet hebben overheid, KNVB en clubs afgesproken een respectactie te beginnen om het geweld op voetbalvelden terug te dringen of het aantal knokpartijen, kopschoppen en molestaties neemt schrikbarend toe. Schrikbarend is in dit geval wekelijks. Zelfs tijdens een wedstrijd tussen eenbenigen kwam het tot een handgemeen. Nu kan het natuurlijk zo zijn, dat de aandacht voor het onderwerp en het meldpunt meer vandalisme in de openbaarheid doen belanden, maar dan is de vervelende conclusie, dat het voordien ook gebeurde maar niet naar buiten werd gebracht. Waar ik mag aannemen, dat in een aantal gevallen er wel degelijk melding van is gemaakt door arbiters en clubleiders en dat er signalen moeten zijn geweest van arbiters en grensrechters die om die reden hun vrijwilligerswerk stopten, moet de KNVB al vele jaren op de hoogte zijn geweest. Anders gezegd: de hoogste voetballeiding heeft al die jaren niet echt en afdoende ingegrepen. Een voetbalenquête lijkt mij op zijn plaats in navolging van de nationale Kamervoorbeelden.

 Ik schreef eerder, dat ik nauwelijks andere sporten ken, waaromheen dergelijk geweld zich afspeelt. Voetbal lijkt het dus op te roepen. Het voorbeeld op het veld door spuwende, ellebogende en enkelmaaiende profs nota bene, de verruwing vanwege geldbelang, het zijn mede hoofdoorzaken, ben ik geneigd te redeneren. Fout voorbeeld doet fout volgen. Vandalen als moderne jeugdidolen.

Ik hoor de leiders alweer: ”Zo kan het niet doorgaan.” Dat doet het al 30 jaar, leiders! Er ligt geen kalf in die put, maar een hele kudde. Het is duidelijk, dat de verhullers van de structurele geweldsuitingen, niet de juiste mensen zijn om het kwaad ook aan te pakken. Eerdere verontschuldigingen, dat het vooral ook als een maatschappelijk probleem moet worden gezien, pleiten jullie niet vrij. Voetbal is nu juist ook die maatschappij. Wat men bedoelt, is dat het probleem elders in de samenleving ook voorkomt. Dit moge zo zijn, maar dat neemt geen enkele spat verantwoordelijkheid weg om op het terrein van de eigen verantwoordelijkheid maximaal inspanningen te verrichten.

 Want wat nu? Moet de politie het weer oplossen? De rechters? Vakgenoten van laatstgenoemden, de advocaten, maken in de zaak van de doodgeschopte grensrechter duidelijk, dat als je met een groep iemand doodschopt niemand als verantwoordelijke kan worden aangewezen. Immers wie gaf de beslissende dodelijke trap? De dader moet met absolute zekerheid kunnen worden aangewezen, stellen zij. Wel, beste advocaten, wetenschappelijk kan dit nooit. Ik kan ook wel een expert vinden, die beweert dat het ook mogelijk is, dat het in de ogen van god net zijn tijd was of dat de grensrechter in zijn verweer tegen de aanval door een dolle groep zijn spieren zo spande dat er en zwakke ader is gesprongen. Het is volgens hun eigen redenering ook mogelijk dat zij er zélf volledig naast zitten en dat hun stelling niet absoluut bewezen kan worden. In dat geval mogen zij eveneens volgens hun eigen redering die mogelijkheid dus ook niet aanvoeren als bewijs.

 Ik weet wie die trap heeft gegeven: het maatschappelijke probleem dat KNVB heet. Leiders die hun verantwoordelijkheid niet nemen. Dat er ook andere oorzaken een rol kunnen spelen, zoals eindeloos veel actiefilms en televisieseries, waarin mensen worden neergeslagen en vervolgens dodelijke trappen nakrijgen, ook van de zogenaamde good guy in de film, doet niets af aan ieders persoonlijke verantwoordelijkheid. Anders doen die advocaten hetzelfde als die voetballeiders. De schuld buiten zichzelf of hun clienten/leden plaatsen. We moeten ophouden met anonimiseren. Niet zeggen de maatschappij is schuld of de overhead of het proces. Nee, man en paard noemen. Stand verplicht. Noblesse oblige. Juist in de sport. Anders belanden we in een verlies-verlies-situatie.

Interessante artikelen

In Syrië woedt een godsdienstoorlog. Deze burgeroorlog is een landenoorlog geworden door het binnenvallen van Irak door IS en wordt  verder uitgebreid tot een ouderwetse volkerenoorlog doordat westers