Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

12.000 ste seconde was het verschil tussen goud en zilver. 3000-ste seconden was een paar dagen later het verschil tussen goud en zilver. Waar zijn we mee bezig? Wat het menselijke oog niet eens kan waarnemen, laat staan klokken op het polshorloge, maakt dat iemand 1 of 2 is. Voor mij zijn deze atleten gelijk geëindigd. Hun prestaties laten weinig ruimte om te zeggen dat de één beter is of sneller was dan de andere. Gaan we straks in miljoenste van secondes meten? Zeker weten. Wat we kunnen passen we ook toe, ook al betekent dit vrijwel niets meer.

Ranking is de vloek van de hedendaagse samenleving. Wie 1 is, is kampioen. Wie 2de is, is de best of the rest, een loser, alweer niet nummer 1. Wat een zielige, povere samenleving staat ons te wachten, als we zo gaan denken, meten, belonen. Zien we ooit nog gebeuren dat een voetbalspeler de scheidsrechter corrigeert en hem zegt, dat de bal wel achter de lijn was en dat de tegenstander dus een goal verdient. Als hij dit niet doet, speelt hij per definitie het spel niet eerlijk en terwijl we het zien juichen zijn fans, omdat hij en hun cluppie ermee wegkomen, ook al worden de spelregels en de sportiviteit bedrogen.

Een duizendste van een seconde, dat is in Sotsji het verschil veroorzaakt door een openslaande deur met tocht toen net schaatser x het rechte stuk opreed. Anders gezegd: geen race vindt onder exact dezelfde omstandigheden plaats en het minste of geringste verschil in omstandigheden maakt uit of iemand 1 of 2 wordt. Dan moet je die tig subtiele verschillen tussen de ene en andere race ook meetellen. Maar dat doen we weer niet, omdat dan de kijkers afhaken. Ik doe dit nu al. Het wordt op deze manier nooit een eerlijke meting. De media besteden eindeloos veel tijd en aandacht aan al die onzinnige, kleine verschillen. Natuurlijk heeft Kramer in Vancouver gewonnen. Hij reed de snelste tijd, zelfs als je die binnenbocht van de buitenbocht-tijd aftrekt. Was de baan recht geweest en niet ovaal dan had hij wel de gouden medaille gekregen.

De banddikte bij het wielrennen, de tiende van een seconde in de barrage van het paardspringen, de duizendste of tienduizendste seconde bij het schaatsen….de mens neemt niet meer het beste waar, maar de machine. De wereld bestaat straks uit enige duizenden winnaars met minieme verschillen tussen hen en hun ‘tegenstander. We tellen de winnaars veel nauwkeuriger dan de verliezers. De wedstrijd Sotsji-Syrië wordt gewonnen door de kijkcijfers. Onder die verliezers leven miljarden mensen, die we niet ranken of waarderen. Die we eigenlijk geen plaats geven. Zefls niet als de best of the rest, maar slechts als de rest. Toeschouwers die dit accepteren roepen over zichzelf af dat zij niets voorstellen. Tegelijk maken we meer dan ooit waar, dat het om hele tijdelijke momenten gaat van de beste te zijn. Iedereen zijn fifteen minutes of glory is het gezegde.

Welaan dat wordt dan iedereen zijn 15 millisecondes of glorie. Het verwondert mij niet dat de leden van de nieuwe generatie zelf individueel bepalen wanneer hun gloriemoment is. Of dat ze dat ten minste op enig moment denken. De rest van hun leven zijn ze waardeloos als gevolg van het door henzelf geaccepteerde systeem. Het geeft ruimte en aanleiding voor nieuwe ideologieën, de aanbidding van iconen, want zelf stel je niets voor. Dan maar in het kielzog. Het is het ultieme proces van onderschikking met als verschil met het verleden, dat er toen een hiërarchisch dwangsysteem was, dat bepaalde waar je plek was. Het individualisme leidt ertoe, dat we zelf kiezen voor die ondergeschikte positie. Iedereen is de beste van zichzelf op enig moment. Het is een ranking met maar één deelnemer. Nu nog op tv of getwitterd, dat maakt de dag al goed.

Interessante artikelen

Dwang, engineering en communicatie zijn de drie categorieën, waarbinnen activiteiten kunnen worden geclusterd, die leiden tot gedragsverandering. Nu Kofi Annan zijn diplomatieke missie zag doodlopen o