Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Column in Dialoog (ledenblad van Logeion, voorloper Vereniging van Communicatie)
Je piepschuimt je borsten naar 38C, houdt je roklengte op spicy liespeil, zoekt nog drie kraaiende lijven en zie via enkele discostampers kwartet je zo 100 miljoen binnen. Je valt professioneel (buiten de 16) van achteraan, plaatst een elleboogstoot en een enkele Hand van God en, ook al zien 1 miljard kijkers jouw overtredingen, voordat je het weet ga je voor 60 miljoen over de toonbank bij de voetbalmakelaar. Je duikt met nog een stel gemanipuleerd geselecteerden in een Mediahuis of je boert en ouwehoert wekenlang in een Bus met nergens als bestemming en je bent een veelgevraagd gast in talkshows, volksheld of goedbetaalde beelddrager in een advertentiecampagne.

Je studeert zes jaar zware academische kost, wordt assistent in opleiding, legt je toegewijd tien uur per dag jarenlang toe op onderzoek naar een kuur tegen kanker of aids en je wordt net aan de andere kant van de armoedeval beloond.
Hoezo leidt alleen een kwalitatief goede en constante identiteit tot een goed imago (en de daarbij behorende maatschappelijke waardering)?
Klopt het model nog wel, dat wij communicatiedeskundigen leerden en leerden aanhangen dat wie buiten wil scoren eerst binnen de zaken op orde moet hebben?

De recente beurskoers van een IT-bedrijf toonde aan dat image zonder identiteit, maar met illusie ook veel kan opleveren. Let wel: resultaten uit het verleden zijn geen garantie voor de toekomst.
Zit de wereld op één lijn met op inhoud gefundeerd imago? Misschien moeten we constateren, dat het publiek bij een stervoetballer of een hypester van een andere identiteit-imago relatie uitgaat dan bij een voedingsmiddelenconcern of een bankbedrijf. Bij de één zoekt de ontvanger score-gedrag zonder klassieke waarden en normen en inhoudelijke kwaliteit, bij de ander eist hij topkwaliteit, maatschappelijk verantwoord ondernemen en duurzaamheidshandelen gebaseerd op een hoge moraal. Het kan.

Maar wat nu als het model is omgekeerd? De klant is koning, het publiek verleent zijn gunsten en is niet langer passief en gedwee. Dus moet de aanbieder zich buigen naar de wensen der marktbewoners. Die buiging is inmiddels zover doorgevoerd, dat hun wensen de bedrijfsidentiteit bepalen. Anders gezegd: in een doorgedraaide publieksmarkt is de organisatie-identiteit een afgeleide van een markt vol dubbele persoonlijkheden. In dat geval moeten we geen imago-onderzoek meer bij onze doelgroepen uitvoeren. We moeten een wens- en mensmeter ontwikkelen, want de marktbewoner is een grillig, in zijn kwaliteitsnormen promiscue type. Niet hoe hij ons ziet, geldt langer, maar hoe hij ons maakt.
De stakeholder is makeholder geworden.

Communicatiedeskundigen moeten die omslag onder ogen durven zien. Zweren we bij het oude model, dan dragen we straks een collectieve vakschuld en hingen we te lang de verkeerde leer aan. Het was een mooi model. Nostra innocentia: die moeten we afleggen. We moeten onze onware aard tonen.

Interessante artikelen

Soms geloof je je oren niet. Het leger mist warme kleding voor de oefening in Noorwegen. Was er onverwachte haast? Welnee, die oefening was een jaar geleden al op het programma gezet. Was de plek Noor


Uitzichtloos…..

Van de binnengrenzen naar de buitengrenzen en terug naar de betonblokken op markten en andere publieke gelegenheden, dat beschrijft ons verweer tegen wat we noemen terroristen. Dit wo


Zij die mij kennen, weten dat ik veel ontleen aan natuurkunde en mij niet louter baseer of richt op de gedragswetenschappen. Deze laatste vertellen veel over het menselijke gedrag (individueel), de ge