Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Geef het volk brood en biedt het op zijn tijd vermaak en de mensen blijven zich slaafs gedragen, revolutionaire gevoelens zwakken af en de macht regeert door. Met een gevulde maag is het lastig in opstand te komen. De zegswijze ‘Brood en Spelen’ stamt uit de Romeinse tijd en slaat terug op de gladiatorengevechten. Vechten op leven en dood was vermaak. Het volk werd geraffineerd enige macht toegezegd, omdat de duim omhoog of omlaag van de imperator besliste over het lot van de verslagene, mede op aangeven van de joelende toeschouwers. Het maakte de keizer zelf geen malle moer uit. Wat dit betreft had het veel weg van de inspraak die stadhouder Pilatus het Joodse volk gaf, toen hij hen de keus liet tussen het leven van Bar-Abbas en dat van Jezus. Die gladiatorengevechten, waarbij en passant ook christenen voor de leeuwen werden geworpen en een dierentuin aan vleeseters voor animale afwisseling zorgden, leverde een ongelooflijke stank op, maar dat deerde blijkbaar niet. Het gaat hierbij om de stank van duizenden mensen- en dierenlijken, die dagenlang in de warme Italiaanse zon lagen te rotten pal naast de arena, terwijl de Spelen doorgang vonden.

Het ware gezegde zou dus eigenlijk moeten luiden “geef het volk brood en spelen en laat henzelf de troep opruimen.”

Lang leve Suarez. De Uruquayaanse voetballer beet zijn tegenstander tijdens het voetbalspel geheel in lijn met de bloeddorst van de voorgangers van de westerse beschaving in de schouder. Dat is minder dan een zwaardslag, dus gaan we vooruit. Een half stadion zag het, maar eiste geen thumps down. De halve tv-wereld zag het en anders wel in dagenlange herhalingen, tot de FIFA als imperator de duim omlaag hield. Een fikse geldboete, verbannen uit de arena, negen wedstrijden schorsing bij het nationale elftal en vier maanden schorsing voor het competitievoetbal.

Waarom gaat Brood en Spelen nu niet op? Wat zijn we opgeschoten sinds het Te morituri salutant, Caesar. Allereerst zitten er op de tribunes geen hongerende toekijkers. Wie geld en tijd heeft om naar Brazilië af te reizen kan geen armoedzaaier worden genoemd. Wel een vermaakszoeker. Voor het brood hoeven de tribunefans het niet te doen. Voor de Spelen blijkbaar wel. Het brood, maar nu in de vorm van een dikke boterham aan verdiensten gaat naar de imperator/organisator zelf. Er zijn wel armen, maar die liggen niet dood naast het stadion. Zij creperen in de belendende sloppenwijken met hun schamele behuizing, waar de stank ook ondraaglijk is. Zij hebben ook verloren, maar nu in de arena van de economie. Zo bezien is de wereld er op vooruit gegaan. Ze leven nog.

Ten tweede zijn de gladiatoren geen slaven meer. De besten worden net als toen gevierd, zijn vrijwillig eigendom en verkassen van arena en aandeelhouder wanneer dit hen maar uitkomt. Het volk heeft hen meer lief dan zijn leiders. De duimen zijn vervangen door gele of rode kaarten. Zij zijn bovenmatig betaalde helden en verdienen per balcontact tussen 1000 en 20.000 euro. (Dit laatste is onlangs door een Engelsman uitgerekend: het weeksalaris gedeeld door het aantal balaanrakingen in een gegeven wedstrijd).

Ten derde krijgen de toeschouwers geen gratis zitplaats meer, noch brood, maar zij betalen een fikse stoelvergoeding, waaruit andermaal blijkt dat het niet langer om het brood gaat.

Ten vierde is de arena uitgebreid met zitplaatsen in meer dan één miljard huiskamers en plekken van samenkomst, waar de kjkers indirect betalen middels niet zelf gekozen reclameonderbrekingen. Zij genieten bovendien het vermaak eindeloos uitgebreid, gehuld in voorbeschouwingen en nabeschouwingen. En niet een half uurtje, nee, in urenlange commentaren waarin voetbaldeskundigen gek genoeg spreken van verrassende uitslagen. Hun deskundigheid schuilt hem dus vooral in het herkennen van verrassingen.

 

Lange leve Suarez! De arme man moet er wel niets van begrijpen. Hij heeft gewonnen en wordt tot verliezer verklaard. Hij beet een keer eerder in zijn Groningse clubarena, maar daar maalde niemand om. Vervolgens toonde hij zich bijtgraag in een andere speelveste, maar ook dat betekende geen einde van zijn aanwezigheid voor eens en altijd bij een sportwedstrijd. U leest het goed sport(ief)wedstrijd. Integendeel, hij ging zelfs meer verdienen, en nog meer arena’s en imperatoren stonden in de rij om hem in te lijven. Op de Nederlandse televisie mocht een psycholoog verklaren dat het met een paar gesprekken nog wel te repareren zou zijn. Hallo!! De man is professioneel, meer dan volwassen; dit is zijn karakter dan wel de uiting van een brein met een zwakke plek! Hij is mentaal en ethisch volslagen ongeschikt voor sport.

Nog weer een andere expert verklaarde op het zendkanaal ernaast, dat Uruguayanen een heetgebakerd volk zijn. Grappig, als je slechtziend bent, kom je van zijn leve lang niet als piloot in aanmerking voor een vliegtuig. Als je daarentegen heetgebakerd bent, mag je sportvliegen waar ook maar ter wereld.

Ik denk dat het anders in elkaar zit. Suarez speelt onder invloed van dope. Om dit te maskeren bijt hij zijn tegenstander, zodat hij altijd kan zeggen dat hij de verboden stof zo overgedragen kreeg. Een alternatief is zijn verdediging, dat hij zijn vrouw ook altijd bijt als ze hem bij zijn ballen pakt.

 

Suarez is een even begenadigd voetballer als dat hij een onbeschaafde sporter is. Die combinatie maakt hem tot een vitale component van de Spelen. Dat de halve wereld dergelijke tonelen kritiekloos blijft volgen voor veel geld, maakt dat ik voorstel het gezegde te wijzigen in Ledigheid en Spelen. Vermaak als tijdvulling, ongeacht het niveau. Ondertussen wordt uit de talloze affaires in de sportwereld wel duidelijk, dat sportiviteit als woord niet afgeleid kan zijn van sport als bezigheid, maar van het woord in de betekenis van trede. Zo krijgt de zin ‘Sportiviteit staat op de laagste sport’ een verrassende duiding.

Interessante artikelen

 

Gisteren in Buitenhof een vraaggesprek tussen twee terreurdeskundigen. Onderwerp: moeten we terroristen die nog slechts met intenties of bedoelingen bezig zijn niet preventief arresteren en berecht


De Shashoggi -affaire houdt ons al geruime tijd bezig. De verdwijning va de Arabische journalist werd dood, werd moord plus verdwijning.. Werd de impact van en de redactie op deze gebeurtenis zo onder