Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Sprookje voor volwassenen

 

Er was eens een sprookje.

Dat wilde werkelijkheid worden.

Zij ging naar de waarzegger.

Beste waarzegger vertel mij:

Hoe kan ik als sprookje werkelijkheid worden?

Wel, zei de waarzegger:

Dan moet je trouwen met de waarheid.

Wie is de waarheid? Waar vind ik de waarheid?

Vroeg toen het sprookje.

Dat is een lastige vraag, zei de waarzegger

Zelfs voor mij als waarzegger.

Ik zou zeggen:

Wie de schoen past, trekke haar niet aan!

Bijt niet in de giftige appel!

Blijf af van het peperkoekhuisje!

En kus geen kikker!

Tjeetje, zei het sprookje.

Dat is nu allemaal net wat er in sprookjesland gebeurt.

Ik moet dus naar een andere wereld?

Ja, zei de waarzegger, turend in zijn glazen bol.

En welke wereld is dit? vroeg het sprookje.

In welke richting moet ik gaan?

Je moet niet gaan, zei de waarzegger.

De waarheid is altijd om je heen.

Zij is in je hart als goedheid.

Zij is in je hoofd als geweten.

Dus ik moet in mijzelf zoeken?

Heel goed, zei de waarzegger .

Dat is de kortste en tegelijk de langste weg.

De makkelijkste en de moeilijkste.

Ik begrijp het, zei het sprookje.

Ik zal mijn binnenste binnengaan.

Maar sprookjes eindigen met “ze leefden nog lang en gelukkig.”

Moet ik met mijzelf leren leven dan?

Ja, zei de waarzegger, dat is het mooiste huwelijk.

Snap ik, zei het sprookje.

Maar hoe komen er dan ooit kindertjes als ik bij mijzelf blijf?

Dat nu behoort tot de werkelijkheid, zei de waarzegger.

En die zoeken we vannacht samen nog op.

Interessante artikelen