Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Sinds enige tijd zijn toptienlijstjes zo populair als een nieuw ijsje. De mode om te ranken is als een virus doorgedrongen tot alle maatschappelijke sectoren. De beste renner, het hoogst genoteerde restaurant, de meest besproken politicus, maar ook de tien aangewezen manieren om naar de imagotop te streven of de omgekeerde ranking van de zeven slechtst scorende publiciteitspogingen. Ik vind het een ziekelijke epidemie. Dat media eraan meedoen is schokkend, omdat zij het zinloze principe van lijstjes elke keer als nieuws of interessant opvoeren, terwijl zij angstvallig die lijstjes mijden, waarin zij zelf voor geen meter meekunnen.

Nog erger is zo mogelijk dat de nummers twee the best of the losers worden genoemd. Je zult tweede worden op een wereldtoernooi en toch loser zijn, hoewel de runner up prijs nog altijd een half miljoen dollars of zo bedraagt.

Als je de wereld maar genoeg onderverdeeld kun je oneindig veel rankingslijstjes maken. De wereldkampioen, de Europees kampioen, de NL-kampioen, de Randstad-kampioen, de Edammer-eerste, de achterstandswijkwinnaar en de grootste onzinverteller in de familie Tokkies in de kleinste straat met de meeste oetlullen. Zijn de categorieën uitgeput, dan verbind je aan de ranking een jaartal of een historische periode en je kunt weer eindeloos door. Zo was Socrates de grootste filosoof aller tijden voordat andere filosofen waren geboren, Plato een loser want later en Kant verwaarloosbaar, behalve als eerste uitvinder van de categorische imperatief.

Zilver en brons daar ga je toch niet voor! Ik zie het al voor mij. Een volle tree lager en geen volkslied. Verloren met eenhonderste seconde verschil en dus loser. Hoe moet een als tweede geboren tweelinghelft zich wel niet voelen. De IS als ‘s werelds’ beste keelafsnijders. De Franse straaljagers als meest succesvolle raketwerpers met de minste vlieguren en de goedkoopste kerosine. Je suis Un.

Er is, als je de wereld maar klein of groot genoeg maakt, altijd wel een eerste, tweede en laatste plaats. Ik verklaar nu dit Amerikaanse gedoe van ranking tot de nummer 1 in de competitie van domste duimen-achter-de-revers competities bedacht door een volk dat zich tot de meest bekroonde politieagent ter wereld verklaart.

Zelf sta ik met vlag en wimpel bovenaan de lijst van blogschrijvers, geboren in Rotterdam uit twee Rotterdamse voorouders, als product van de geboortegolf met slechts twee kinderziektes in de eerste drie jaar. Het is een unieke lijst. Ik sta overigens glansrijk onderaan in de competitie van de topscorers van 9 jarigen pupillen bij Sparta in 1954 omdat ik nooit werd opgesteld omdat ik pas 8 jaar was door mijn geboorte in december. Ik heb het onlangs eens uitgezocht en sta in evenveel lijstjes bovenaan als onderaan, hetgeen mij weer een gemiddelde loser maakt in de rankingindustrie. Ik heb wereldwijd gezien slechts 10.530 gerankten onder mij, allemaal wonend in Groenland, omdat deze nog niet zijn gerangschikt. Ik vrees nog te zakken.

Beste lezer, ik rank u hoog, ergens staat u heel hoog, niet op lijstjes, maar als medebewoner van de Earth Leaque of Useless Rankings, die het desondanks met vrolijkheid en enig realistisch optimisme weet vol te houden. We gaan schouder aan schouder over de meet. We zijn de eersten die niet tienvoudig maar tiengelijkig winnaar zijn. We verstoren de rangordening. Omdat we maar met ons tienen zijn, zijn wij tegelijk ook de laatsten. Tussen ons zit niemand. Wij kunnen niet worden gerankt. Let’s beat the system.

Interessante artikelen

Dat de EU verre van een eenheid is, wisten we al. Engeland wil uit de Unie. In sommige landen heeft men sterke twijfels over het lidmaatschap, zoals Polen. Andere landen negeren centrale afspraken ove


Het is duidelijk. Minister Blok kroop door het stof. Zijn tong werkte wel, maar zijn ruggengraat niet. Hij gaat nu als zogeheten aangeschoten wild door het leven. Eigenlijk hebben we niets meer aan he