Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Er zijn kinderen die denken dat een antilope iemand is die altijd de auto neemt. Alle gekheid op een stokje de afstand tussen mensen en natuur groeit. Uitstervende dierensoorten zijn een tekenend voorbeeld van de onbalans tussen de opdringende mensen en de fauna en flora. Vrees voor klimaatverandering, overbevissing, zoetwateraanvoer en krimpende bossen en jungles. Vijfzevende deel van de aarde bestaat uit zeeën en daar leven mensen niet, maar de visstanden nemen dramatisch af en vervuiling maakt de wateren er niet gezonder op. Ook waar we niet leven, roeien we het uit.

Als we de aarde willen bewaren in een leefbare staat voor onze kinderen welke staat bedoelen we dan? Die van nu of die van duizenden jaren geleden. Die van nu ligt voor de hand, voor een wildlife-aarde van 100.000 jaar terug hebben we geen ruimte. Pikant genoeg lijkt de wetenschap de mogelijkheid te openen om nog verder terug te zien en om uitgestorven dieren door bewerking van oud DNA weer op de kaart te zetten. Zo zouden we zelfs de sauriers weer kunnen herwinnen. Nederland heeft daar niet veel aan. Onze reservaten komen niet verder dan kinderboerderijen. Circuspistes komen terecht niet meer in aanmerking. Voor tijgers en leeuwen moeten we naar de dierentuin, waar het suflife van de koning der dieren afspat. Nee, India en Afrika moeten die last maar op zich nemen. In onze steden zien we liever geen roofdieren meer. Even was wildlife terug toen een verdwaalde wolf de grens overstak en via Drenthe en Groningen weer terugdribbelde naar zijn familie in Oldenburg. ‘Nu alweer terug,’ zeiden ze daar. ‘Ja,’ antwoordde de wolf, ‘er valt daar niets te jagen. Om de paar honderd meter kom je meer voedsel tegen dan ik van mijn leven op kan. Het is er een eindeloos warm buffet. En vooral in Drenthe zijn de grootmoeders niet te tellen. Saai.’

Die zwerfwolf deed de harten van natuurliefhebbers opspringen. De wolf was terug. Nu het everzwijn en de beer nog. Eén zwaluw maakt geen zomer, maar één wolf en ons jagersinstinct komt boven. Tijgers, die mogen in India blijven, waar ze er weer niet op zitten te wachten, omdat deze vorst in streepjespak nog wel eens een mens wil oppeuzelen.

Reservaat! Dat is de oplossing. Niet voor die dieren, maar voor ons. Allemaal in grote steden met 10, 20 of meer miljoen inwoners, waar het dierenleven bestaat uit ongedierte, met welke titel wij al die beestjes sieren die niet erg aaibaar zijn. Daarbuiten is er de vrije natuur, die alleen vrij blijft als we er niet met zijn 8 miljarden dagtrips gaan houden. Google Earth, drones en junglecamera’s brengen voor onze kinderen het natuurlijke leven wel in beeld. Als die daar naar uitkijken tenminste, want de elektronische games waaraan zij verslaafd raken zijn meer voorbeelden van extinctie-spelletjes. Maar tja, regeren is vooruitzien en zo raken onze urbans voorbereid op het menselijke wildlife dat IS heet.

Interessante artikelen

De gifgasaanval is een who has done it van de eerste orde. Het NAVO-westen handelt op basis van waarschijnlijkheid. De regeringen van Syrië en Rusland beweren dat er helemaal geen gifgasaanval is gewe


Elke dreiging van wie dan ook waar ter wereld, die leidt tot een militaire escalatie moet te allen tijde worden vermeden. Zo zouden we het willen, maar zo gaat het maar al te vaak niet. Bij de huidige


Als het gaat om het levenseinde vind ik ons taalgebruik onlogisch of in ieder geval op een vreemde manier inconsequent. Als iemand, doorgaans hoog bejaard, het moede hoofd neerlegt, de ogen sluit en w