Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

In de twijfel over wel of niet ingrijpen in Syrië zijn de landen, die humanitaire overwegingen hebben om in actie te komen nu de slachtoffers onder de burgerbevolking in aantal toenemen in een eigen verkozen dwangpositie terecht gekomen. Tegelijk ontstaat er door openbare communicatie een ongewild voordeel voor het zittende regime. Zou communicatie op strategisch niveau kunnen meespelen?

Legaal ingrijpen om de Syrische bevolking, die opstandig is en hardhandig tot onderwerping wordt gedwongen, te beschermen en het gewelddadige regime te verdrijven is uit den boze zonder een mandaat van de Veiligheidsraad, waarin Rusland en China hun veto uitspraken over een besluit tot ingrijpen. Een resolutie binnen de Verenigde Naties met die strekking is daarmee ook vooralsnog onhaalbaar.

Als altijd ontstaat los van besluitvaardigheid en unanimiteit in de internationale gelederen het dilemma hoeveel slachtoffers een ingreep zou veroorzaken, wier aantal bijna altijd hoger ligt dan in de bestaande situatie, maar afweegbaar lager kan liggen wanneer de machtsstrijd in het land nog land aanhoudt en het geweld toeneemt.

En juist naar die positie kan de strijd escaleren door openlijke communicatie. In de internationale media wordt voor iedereen te lezen en horen gediscussieerd over de zelfchantage waarin de verontruste wereld zich bevindt: de negatieve gevolgen van ingrijpen in deze instabiele regio zijn te groot. Zal het gevolg niet erger zijn dan de aanleiding?  Je mag aannemen, dat al die berichten ook de Syrische regering en hun leider Assad bereiken. Deze weten zich, nu de wereld openlijk te kennen geeft diep te aarzelen, voorlopig ongemoeid. Anders gezegd het geweld en het aantal slachtoffers kan worden opgevoerd, want de wereld, althans veel landen, die zouden willen ingrijpen, verkeren in een situatie van zelfchantage: het medicijn is mogelijk erger dan de kwaal. Hoe lang gaat de kruik te water tot deze barst? Het is een desastreuze consequentie van een open discussie via de media. Hoe twijfel over ingrijpen regimes ruimte biedt tot verregaande moordpartijen, daarvan zijn vele voorbeelden in de geschiedenis. Het is al met al een machtig lastige strategische afweging.

De communicatiewereld wil graag op strategisch niveau meepraten. Generaals buigen zich zonder twijfel over de strategie, waarbij kan worden ingegrepen met zo min mogelijk slachtoffers voor alle partijen als resultaat. Politici breken zich het hoofd over de vraag tot wanneer uitstel van bemoeienis humanitair te rechtvaardigen is en volgens welke strategie een liefst zo spoedig mogelijke actie kan worden gerechtvaardigd en geaccepteerd. Wat zou de bijdrage kunnen zijn van communicatoren?

Welke communicatiestrategie helpt de acceptatie van een politiek besluit tot actie? Het is duidelijk, dat hier het denken in middelen geen soelaas biedt. Het gaat niet om communicatieve instrumenten, maar om een voor het oordeel van de wereld aanvaarde argumentatie en boodschap naar een zeer verdeelde groep van stakeholders. Hoe kan een niet legitieme actie tot aanvaarding leiden?  Dergelijke actuele praktijkgevallen zouden studie- en testmateriaal moeten zijn in communicatieopleidingen.

Interessante artikelen

Lijdt de politiek aan incontinentie of aan bewuste openbaring dat eufemistisch als lekken wordt aangeduid? Ik denk beide. Deels komen zaken die als vertrouwelijk waren bestempeld naar buiten door een


Mijn vorige blog is meer dan ooit doorgemaild. Dank u wel. Zij ging over de bankierseed die alle bankmedewerkers nu moeten afleggen. Die eed is mooi, goed en nietszeggend. Het spijt mij. U kent de men


De Europese Unie wordt als proces tot vereniging van Europa wel verdedigd met het argument, dat dit oorlogen moet voorkomen. Dat is ook mijns inziens het beste argument om te pogen die eenheid te vorm