Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Sir Martin Rees, hoogleraar aan de Universiteit van Cambridge en Asronomer Royal van Engeland schreef recent een boek met als hoofdtitel Onze laatste eeuw en als subtitel УOverleeft de mens de 21e eeuw? Het boek zou verplichte litteratuur moeten zijn op communicatieopleidingen. Niet omdat deze geleerde schrijft over imago´s en reputatiemanagement of andere onderwerpen uit de dagschool van public relations en voorlichting. Wel omdat hij de onderwerpen aansnijdt, waarover de communicatie zou moeten gaan in deze eeuw.

Zoals u uit de titels als zult hebben vermoed, trekt er een keur van meer aanstaande en wat verder weggelegen bedreigingen voorbij. In één paragraaf komt bijna zijdelings Internet aan bod. Rees citeert Cass Sunstein en zijn boek republic.com, waarin deze deskundige opmerkt, dat internet ons in staat stelt om onze invoer zodanig te filteren, dat iedereen alleen nog maar datgene leest wat aan zijn individuele smaak voldoet, keurig ontdaan van alles wat eventuele vooroordelen zou kunnen bestrijden. In plaats van ervaringen uit te wisselen met mensen die er een andere instelling en smaak op nahouden zullen velen voortaan alleen nog verkeren in zelfontworpen echokamers en niet in aanraking hoeven komen met onderwerpen en standpunten die ze zelf niet opgezocht hebben. Het is zonder problemen mogelijk om alleen datgene te zien wat je wilt zien.

Het gevaar bestaat dat Internet isolationisme aanmoedigt, vooroordelen en obsessies versterkt en door deze zeeffunctie steeds extremer standpunten doet ontstaan, is de slotsom.

Ik moest aan deze passage denken, lezende over de kritiek op Shell vanuit bepaalde aandeelhouderskringen. Het bedrijf moet spitsroeden lopen, omdat het eerlijk meldde dat de verwachtingen aan olie- en gasreserves neerwaarts werden bijgesteld. Van alles moest ineens anders van de anonieme bezitters. De topman, de structuur, het investeringsbeleid.

Wat dit laatste betreft: Shell had zich te veel met duurzaamheid en milieu beziggehouden en te weinig met de core business energiebronnen zoeken en voorraden aanvullen. Dat softe op de lange termijn gerichte beleid leverde te weinig op. En dat nota bene in een periode waarin het bedrijf zeer hoge winsten kon presenteren.

Blijkbaar was het nog niet genoeg. Blijkbaar vreesden aandeelhouders in de echokamer van hun beurssites dat het wel eens wat minder kon worden. Over bewustzijnsvernauwing gesproken. Over de krampachtigheid van het kortetermijndenken versus de langetermijnvraagstukken. Over de strijd tussen cashmanagement en echte corporate governance.

Er zijn meer van dit soort voorbeelden te noemen. Communicatie over en voor de commercie of de volgende verkiezingen is kt-communicatie. De oplossing van de door Rees beschreven vraagstukken vereist kennis op korte termijn voor duurzaam gedrag over lange termijn. De echte kenniseconomie vereist kenniscommunicatie en de hierbij behorende ethiek.

Het is aan de beroepsgroep van communicatoren hierover van gedachten te wisselen en hieraan het debat te wijden. TV en Internet verworden tot genots- en verslavingskanalen. We kunnen nu nog wijzen op de gevaren van het roken, pardon kijken, opdat niemand kan zeggen: ze hebben mij er nooit voor gewaarschuwd.

Interessante artikelen

Een week geleden zegde ik toe eens aan te geven hoe Nederland 1000 miljard misliep.

Om alle misverstanden te vermijden zeg ik voorafgaand aan dit onderstaande betoog, dat ik de afhandeling van de aar


Yezidi’s in de knel

Het is niet ondenkbaar, dat één van de Amerikaanse piloten, die de Yezidi’s, te hulp schiet (letterlijk en figuurlijk) een katholiek is. Hij doet dit mede op verzoek van de Irakes