Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Stonden in de Koude Oorlog het westen en het oosten tegenover elkaar in het hart van Europa, zijnde Berlijn, nadat de illusie van het Groot-Duitse Rijk op twee fronten bloedig uiteen was gespat ter verdediging van morele waarden met een universeel karakter, op dit moment staan de westerse bondgenoten in Navo-verband weer tegenover elkaar. Het verschil tussen toen en nu is op zijn minst tweeërlei. In de Koude Oorlog bezagen de overwinnaars vanuit het westen als geallieerden en de Sovjet Unie als zegevierenden vanuit het oosten elkaar als vijanden. Zij ontmoetten elkaar in Berlijn. In het hart van de verslagen, deels gedode vijand. In plaats van samen de overwinning te vieren op het Nationaal Socialisme, dat was uitgegroeid tot een monsterlijke sekte, die de vernietiging nastreefde van iedereen die niet Arisch was, en af te spreken welke analyse, kennis en educatie zouden moeten voorkomen, dat er ooit nog zo’n mentaal en intellectueel gedeformeerde natie met honger naar macht zou oprijzen, werd de stad die de bron en bakermat van herwonnen wijsheid en inzicht had moeten worden, in kampen verdeeld.

Binnen onooglijk korte tijd werd de botsing tussen het sociaal-liberalisme en het nationaal-socialisme aan de ene kant en tussen het communisme en het nationaal- socialisme aan de andere kant vervangen door een nieuwe confrontatie en wel die tussen het kapitalistische liberalisme of het liberalistische kapitalisme en het socialistische communisme of het communistische socialisme. Grote termen, containerbegrippen, waar een eenvoudig mens geen brood van kan bakken, maar die door nieuwe machtszoekers met veel zelfbelang werden gehanteerd om de tegenstellingen te markeren en het recht van militaire oppositie en herbewapening te rechtvaardigen. Op de achtergrond speelden zonder dat het op de affiches stond oude godsdienstengeschillen nog een funeste en eeuwenoude hoofdrol. Een eenvoudige doch waardevrije toekijker constateerde hoe het kruit dat net was verschoten werd vervangen door zwaardere wapens tot aan kernbommen toe.

Amerika had in 1945 zijn verdedigingslinie opgeschoven tot halverwege Europa aan deze kant van de Transatlantische Oceaan. Rusland, eerder door Napoleon en vervolgens door Hitler gewaarschuwd voor de megalomane heerserslibido bij sommige West-Europese leiders verschafte zich een bufferzone die we kennen als het Warschaupact, de Oostbloklanden en het Oost-Europese communisme. Europa en zijn soevereine geografische staten waren daar niet blij mee, maar op eigen houtje hadden zij het waarschijnlijk niet gered, niet westwaarts, niet oostwaarts en overwinnaars hebben van oudsher recht op het veroverde en verslagen land.

Hoe koud ook, er werd niet gevochten en er heerste een soort evenwicht, ook wel balance of power genoemd. Berlijn was het weegpunt in de balans. De wereld was overzichtelijk. Met China en India hoefden men nog niet al te zeer rekening te houden. Afrika was nog volop in ontwikkeling, hoewel niemand precies wist waar naartoe en Zuid-Amerika hield zich onledig met de van oudsher bekende folklore van revoluties in eigen huis. Het Midden-Oosten lag naamsgetrouw tussen het westen en het oosten en vormde noch in aantal mensen, noch in machtswellust een factor van oplettendheid vergend belang.

Sinds die relatieve, koude bedoeling in de Berlijnse periode, zijn de verhoudingen fiks veranderd. Het westerse bondgenootschap is blijven bestaan, maar steeds verder gedomineerd door Amerika, dat zich als politieagent van de wereld, maar wel één met veel strepen en wapens, opwierp en her en der uitwaaierende nieuwkomers in de arena van invloed en zeggenschap wenste uit te leggen, dat in de VS het mondiale verkeersbeleid werd bepaald.

Europa rechtte haar rug en begon aan een samenwerking in dit deel van het Euro-Aziatische contingent, dat de nutteloosheid van oorlogshandelingen inruilde voor het idealisme van landen die in vrede elkaar wilde bestrijden. Bestrijden in concurrerende termen van culturele identiteit, taaleigenheid, economie, welvaart en nationale specialiteiten in niet-militaire sectoren. Toen echter de Muur was gevallen en Duitsland verenigd haalde dit aantrekkelijke model de nu voormalige Oostbloklanden één voor één over om zich bij die Unie aan te sluiten. Polen, Tsjechië, Slovenië, Servië, Kroatië, Hongarije en Bulgarije enz deden de grens tussen Rusland en Europa oostwaarts opschuiven. Zelfs de Baltische staten onttrokken zich aan de Russische hegemonie. Maar wie zich schaart onder Europese vleugels krijgt die van Amerika er automatisch bij. Rusland raakte zijn door de oorlog bevochten invloed in Oost-Europa kwijt en moest met lede ogen toezien hoe ook de laatste buffer Oekraïne begon te wankelen toen de eerste flirt met de EU aanving.

Voor de neutrale toeschouwer kon het geen verrassing zijn, dat Rusland onder leiding van Poetin zich in het nauw gedreven en gekleineerd voelde. Stel u eens voor, wanneer een dergelijke opmars in omgekeerde richting zou hebben plaatsgevonden. Hoe zou Amerika gereageerd hebben, als in West-Europa natie voor natie tot Rusbloklanden waren gaan behoren. Een maal in de recente geschiedenis schoof Rusland zijn positie op en promoveerde met raketten op Cuba diep in de schaakgelederen van Amerika. Onmiddellijk dreigde er een oorlog op grote schaal. Met dat voorbeeld voor ogen is het niet moeilijk te veronderstellen, dat de oostwaartse beweging van het westen een vergelijkbaar spanningsveld oproept.

Wij van onze kant kunnen nu wel beweren dat we geen kwade bedoelingen hebben, maar de Russische geschiedenis zit dieper in het geheugen van de grote beer dan deze onschuldigheidsverklaring. Rusland is langzaamaan teruggedrongen in het eigen strafschopgebied om een andere sportmetafoor te gebruiken. Met de Krim als voorste verdediger.

Rond Amerika heeft Rusland geen enkele basis of troepenmacht. Niet in Canada, niet in Mexico, op de Caraïbisch Eilanden of andere naast gelegen gebieden, anders dan natuurlijk aan de andere kant van de Beringzee, maar dat is eigen grondgebied.

Amerika heeft enige tientallen militaire voorposten en ook troepen in de landen rond Rusland. Geen wonder dat in Russische ogen de balance of power uit evenwicht lijkt. Wat we verder ook van Poetin en zijn machtspolitici denken wie deze verschuivingen en locaties van militaire aanwezigheid als feit voor ogen houdt, kon niet anders beredeneren dan dat de recente gebeurtenissen in Oekraïne een risicovolle spanning zouden oproepen.

 

Er is één tank die ons kan bijstaan.

Waar dit naar toe gaat, valt nog niet te zeggen, maar zonder gezichtsverlies kan Rusland niet buigen. Over en weer is er een informatieoorlog gaande over de betrokkenheid bij en de verantwoordelijkheid voor de MH-17 ramp. Verwijten en beschuldigingen slaan als propagandaraketten in op elkaars mentale grondgebied. Er is zeker al sprake van een Koude - wat heet – Informatieoorlog. De moderne telecommunicatiemedia maken een niet aflatende stroom van meningen, beweringen en analyses mogelijk. Het is een soort globalisering van informatie, waarbij we moeten constateren hoe gevaarlijk dit is. Met elke golf van nauwelijks controleerbare pogingen tot bewijzen en aantijgingen wordt de informatiemist dikker en geconcentreerder. Ter bescherming beginnen mensen oogkleppen en oordoppen te dragen. Wat zich samenbalt, verhit zich. Het hoofd kan alleen koel blijven als de informatie koel blijft en niet botst.

Ik adviseer een informatiegroep van logici en taalexperts samen te stellen, die voor het oog van de wereld met behulp van die moderne media de feitelijkheid en de logica van al dat schriftelijke en verbale gooi- en smijtwerk fileren en terugbrengen naar waarachtigheid. Als het dan toch zo is, dat de wereld de dialoog prefereert boven wapengeweld zet dan ook de deskundigheid op dit dialoogvlak in. Politici en militairen kunnen geen onpartijdige dialoog voeren. Dat heeft de geschiedenis mij geleerd.

Een krankjorum idee? Toets elke uitlating op zijn bijdrage aan vrede. Als we niet in staat zijn een schaal van eerlijkheid en correct redeneren op te zetten, winnen de technische disciplines het van de geesteswetenschappen. Ik pleit maar voor één soort tank en dat is een denktank.

Interessante artikelen

De ISIS-beweging heeft haar doel duidelijk gemaakt. Het zal niemand verwonderen. De opstandige beweging wil een orthodoxe, islamitische staat vestigen. De bevolking, laat staan de tegenstanders in het


Een bliksemsnelle oprichting van een kalifaat en een geografisch en militair sterke expansie in korte tijd kunnen alleen op basis van al bestaande militaire krachten gedijen. Dus voormalige Syrische o


We zijn allerwege bezig om gevolgen van de klimaatverandering te bestrijden. CO2-vermindering is hierbij hoofddoel. Het gebruik van fossiele brandstoffen moet de wereld uit. Dat betekent niets meer of