Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Aan nieuwe media kennen we inmiddels toepassingen als Facebook, Twitter, Whatsapp, Instagram, Linked-in, Games, Webcare, Snapchat.

Op congressen en workshops wordt regelmatig besproken hoe hiermee om te gaan en gepresenteerd wat ze allemaal betekenen in het moderne communicatieverkeer.

Ze hebben gemeen dat er geen woord Nederlands tussenzit. Nou en?, ze zijn hier niet bedacht of uitgevonden. Het is import. Dat hoort nu eenmaal bij een mondiaal informatieverkeer.

Het zijn zonder enige twijfel communicatiemiddelen of manieren en net zoals andere communicatiemiddelen sluiten ze delen van de bevolking uit. Ik kan mij zo voorstellen dat veel ouderen (niet allen), neem de 60-jarigen of ouder, zeggen ‘geef mijn portie maar aan Fikkie. Tegelijk heeft de jeugd nagenoeg onbeperkt toegang, hoewel veel jonge kinderen geen flauw besef hebben wat zij kunnen tegenkomen en goed niet van kwaad kunnen onderscheien. Vergelijk dit eens met het  mobiele verkeer. Daaraan mogen zij in diverse stadia niet deelnemen. Soms pas als ze zestien jaar zijn. Daarvoor gaat het liefst altijd onder begeleiding van een oudere.

 

Facebook heeftt nog iets normaals. Het zijn buurgesprekjes over afstand en veel kleine reclamecampagnes van persoonlijke aard. Het heeft een hoog selfismegehalte. Zie mij op vakantie, zie mijn hond, zie ons feestje of pasgeborene.. Het zijn eindeloze over- en-weer berichtjes. Contactpogingen zonder bezoek, aandachtspogingen met een goed bedoelde respons of in het luchtledige. De basis is: weet dat ik besta. Facebook vervangt veel ansichtkaarten en brieven. Wat verdergaande discussies zijn een zeldzaamheid. De meest neutrale beoordeling is de status van min of meer gereguleerde (door zender-ontvanger bevestiging) van berichten.

Het vervangt geschrijf en de kosten van multigebel. Daarom kijken zoveel jongens en meisjes in de puberteit en helaas ook nog later elke dag tig keren op dat verbindingsapparaatje. Hun populariteit of contactbehoefte wordt blijkbaar onvoldoende door de directe omgeving vervuld. Pauvre monde denk ik dan. Het lijkt me geen verbetering.

Twitteren doe ik niet aan mee. Dat is voor een groot deel de mondelinge afvalbak in elektronicavorm. Populair omdat het geen plaatjes, dus ook geen pasfoto’s van vuilspuiters mogelijk maakt. Het is de zuil van visuele anonimiteit. Vrijwel kosteloos manifesteren idioten zich wereldwijd met de meest vuige teksten en vormen zo ook nog telkens wisselende koren. Het is een uiting van individuele deelname aan het massale infoverkeer, waaruit blijkt dat een gebrek aan sociale ballotage leidt tot erbarmelijk onderling verkeer. Ik maakte bijna de tikfout erdarmelijk te schrijven.

Schrikbarend en onbegrijpelijk vind ik dat in mijn ogen intellectueel wakkere mensen, zoals politici, dit ook een uitzendkanaal vinden. De behoefte aan kiezers is toch niet zo wanhopig? Ik zou niet willen schrijven in een rioolkrant. Net zo goed als ik niet op sommige tribunes wil staan. Of in sommige protestkringen wil meelopen. Er zijn grenzen.

De andere genoemde middelen hebben een minder bevlekt blazoen. Het zijn soms handige media, daar niet van, maar het gebruiksgemak voor verwerpelijke contacten laat een onwenselijke instroom zien. Zo beschouwd kunnen we beter spreken in veel gevallen van non-social media. Ik schrijf niet de uitlaatklep van de onderbuik. De onderbuik denkt niet en uit zich niet. Het blijven hoe dan ook mentale erupties.

Vooralsnog noopt dit tot selectieve omgang.

Het wachten is op informatieverkeer dat op basis van een ethisch reinigend algoritme het verzenden van meningen, gedachten, voorstellen of zomaar contactpogingen mogelijk maakt. Ik stel een Civmed voor. Als het dan toch in het Anglo-Amerikaans moet, een civilised medium. Dat zal nog niet zo gemakkelijk zijn.

Interessante artikelen

Velen in parlement en volk verwerpen de afschaffing van de dividendbelasting voor Shell en Unilever. Wat nu als we (de Staat) voor dit bedrag hun aandelen kopen en de regering die aandelen in de staat


Het bestaan van goed en kwaad is een centraal thema in godsdiensten en in de moraal en in de maatschappij in het algemeen. Veel minder maar minstens zo heftig is de oppositie van genoegen en pijn. In


Burka- en nikabdragers claimen de vrijheid in het openbaar de kleding te dragen die zij willen. Dat betekent dat zij anderen de vrijheid ontzeggen om in meerderheid (democratie) te bepalen waar wetten