Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Ouders willen heel begrijpelijk dat hun kinderen een gezond en plezierig leven zullen doormaken. Laat de huidige situatie te wensen over dan zetten die ouders zich in voor verbeteringen zoals zij die zien. Is de actuele periode tevredenstellend dan doen zij hun best het goede van nu te bewaren.

In het eerste geval streven zij naar meer welvaart en welzijn. Zij staan open voor beloftes die dit toezeggen. Vaak zijn het loze beloftes.

In het tweede geval zijn zij conservatief. Behoud van oud is goud. Daardoor staan ze open voor toezeggingen die aangeven onzekere veranderingen te zullen tegenhouden. Vaak zijn het loze toezeggingen. In eigen land een behoudende koers varen vereist een vorm van isolationisme, die op wereldschaal altijd verliest van de grote buitenstromen.

Hoe dan ook zij kijken naar de toekomst.

De heersende generatie ouders van beide kanten weten, dat zij de toekomst onzeker vinden. Het futurum valt niet te kennen. Zij denken derhalve vooral in waarschijnlijkheden, al zijn zij zich daar niet altijd van bewust. Wat biedt de meeste kans op datgene waarvan ik vind dat het een aanvaardbare toekomst is, is alles wat zij kunnen afwegen.

De geschiedenis leert hen dat er geen pijl valt te trekken op wat er kan gaan gebeuren en dat allerlei onverwachte of onvoorziene gebeurtenissen tot ingrijpende veranderingen kunnen leiden.

Wie de geschiedenis dieper analyseert, zal ervaren dat sommige van die ontwikkelingen zich in de tijd voltrokken over een aantal generaties. Het christendom verspreidde zich niet als een lopend vuur. De Verlichting nam alles bijeen enkele eeuwen. Met als kenmerk dat juist door die spreiding over de tijd de invloed van andere gebeurtenissen onderweg nog weer tot versnellingen of vertragingen leidden.

Andere ontwikkelingen, die weer het gevolg van plotselinge ingrijpende voorvallen zijn. Waren deze negatief, dan noemen we het doorgaans rampen. Zo behoorden twee Wereldoorlogen tot de categorie rampen en is de opkomst van Internet en social media mogelijk een ramp of een zegen. Dat valt nog te bezien.

Andere gebeurtenissen werpen zoals dit heet hun schaduw vooruit en nemen enkele eeuwen om tot volle gelding te komen, en dus zeven generaties van elk pakweg 30 jaar. De invloed van één generatie is dus vaak nog maar beperkt. Voorbeelden van deze langdurige categorie zijn de groei van de wereldbevolking, het klimaatvraagstuk en de beschikbare hoeveelheid zoet water. Als extra complicatie kunnen deze veranderingen aanvankelijk in het ene werelddeel of het ene land eerder plaatsvinden dan in een ander. De ellende wordt nu eenmaal nooit gelijkelijk verdeeld. De mondialisering en elektronisering leiden ertoe dat we echter van dag tot dag op de hoogte blijven van de gevolgen, die zich ergens in eerste aanleg aandienen en voordoen. Die snelle, continue informatie drukt op de moderne generaties als een opeenstapeling van onzekerheden. De mogelijkheden van het internationale personenverkeer hebben mede als consequentie dat mensen die geen perspectieven zien binnen hun eigen generatie al een beter heenkomen zoeken in nog niet bedreigde gebieden, al gaat het vaak nog zeer primitief te voet.

Dat klinkt ons allemaal begrijpelijk in de oren en we kunnen de voorbeelden dagelijks zien.

Tegelijk doen zich de verbeteringen in eenzelfde stroom van gebeurtenissen voor. De pest onderdrukken duurde nog eeuwen. Pokken, mazelen en polio buitenspel zetten nog geen eeuw. Malaria duurt langer, maar niet omdat we het niet kunnen bestrijden, maar omdat economische en lokale omstandigheden drempels opwerpen. Kankerbestrijding is lastig omdat we deels met een duvels complex geheel van ziektevormen te maken hebben en omdat we nog niet alles op alles zetten als het om onderzoek en geld gaat. Ruimtevaart heeft ook zo zijn begrotingen bij wijze van spreken. Om maar niet te gewagen van crimineel geld. Dat weliswaar ook in de economie terechtkomt, maar in de verkeerde krochten daarvan. Die eliminatie van ziektes is slechts één voorbeeld van welkome verbeteringen.

Dit uitzicht op verbeteringen en tegelijk de veelheid van wensen strijden om voorrang en die grootschalige ontwikkelingen die ik hierboven noemde komen daar nog bij. Zo worden schaduwen en kansen elkaars vijanden. Zo vormen 7 miljard mensen richting 10 miljard gaande een vergroting van bestaande vraagstukken, maar tegelijk hebben we hoe je het wendt of keert 7 miljard hersenen, van wie een grotere hoeveelheid in getal en percentage dan 100 jaar geleden uit knappe koppen bestaat die zullen zoeken naar oplossingen.

Egonomisme

Wat zou helpen is dat we elkaar niet verketteren of buitensluiten of regelrecht doden in oorlogen, maar er een eer in zouden stellen ter wille van de toekomst van onze kinderen dit potentieel aan oplossingen en verbeteringen cerebraal te laten samenwerken in dat gemeenschappelijke doel: de uitschakeling van negatieve waarschijnlijkheden. Want ik garandeer u met een hoge mate van zekerheid dat dit de enige verstandige weg is. Het nastreven van puur eigenbelang is een primitieve levenshouding. Ongelimiteerd altruïsme gaat ook niet onder verwijzing naar het gezegde ‘al te goed is buurmans gek.’

Revoluties helpen niet. Omwentelingen hebben immers feitelijk tot gevolg dat anderen dan onderop komen te liggen, die op den duur weer in opstand zullen. Zolang we kunnen blijven spreken van ‘de onderkant’ van de samenleving weten we terstond dat er iets mis is. We moeten mensen niet alleen gelijke kansen bieden, maar ook gelijke resultaten. Dit is geen pleidooi voor een superegalisering: iedereen gelijk. Zo is het niet en zo werkt het niet. Maar voor iedereen de kans en ruimte om iets te bereiken in het verlengde van zijn talent is een zeer doelmatig streven. Let wel, hier staat niet in het verlengde van zijn ambities. Economisme is een uitkomst van ambities. Egoïsme leidt tot eenmansbezit. Egonomisme is misschien de nieuwe orde. Voor driekwart mag je jezelf zijn en je talent ontwikkelen. Voor éénkwart dient iedereen ook pluralist te zijn: een met velen en velen met een. Wie voor een kwart deelt met de ander deelt altijd dat talent, omdat hij deelt wat hij of zij is en te bieden heeft. En de rest is moraal.

Interessante artikelen

Wie zich naar behoren gedraagt en zich voegt naar de als democratische rechtstaat afgesproken wetten veroorzaakt voor de totale gemeenschap geen lasten. Wie zich misdraagt kost de gemeenschap geld. Wa


Haaksbergen, in en in triest. Een nodeloos ongeval.

Onmiddellijk doken de media erop. De vergunning bleek te rammelen. Nauwelijks voorwaarden aangaande veiligheid en verzekeringen. De organisatie was