Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Iedereen die aan een kant staat heeft de neiging te denken dat hij aan de juiste kant staat. Dit leidt onherroepelijk tot polarisatie. Het eigen gelijk wordt heftig verdedigd. Soms letterlijk uitgevochten. We kennen dit als tegenstellingen: wit-zwart, links-rechts en meningsvrijheid- woordknechting.

Dat is geen nieuw fenomeen. Het is van alle tijden. Niets voor niets spreken we van een Gulden Middenweg. Niet omdat het midden van goud is en daarmee de beste weg. Wel omdat zich meer mensen op die middenweg naar voren willen en kunnen bewegen.

In actuele discussies over vluchtelingen, economische gelukszoekers, vrijheid van meningsuiting, moslimfundamentalisme, terroristen, nationalisme en discriminatie om maar zeven onderwerpen te noemen, zoeken voor- en tegenstanders van een gegeven zienswijze als snel hun gelijk in nauwelijks gefundeerde argumenten. Naming en framing vieren hoogtij.

Neem xenofobie. Een woord dat nog niet zolang geleden spaarzaam werd gebruikt. Vrijwel onbekend qua betekenis bij velen. Angst voor vreemdelingen. Angst? Wie is er bang? Zo het ook zo kunnen zijn, dat een deel van de mensen er gewoon geen zin in heeft? Ze zitten niet op opvreters te wachten.

Opponenten verwijten deze groep van afwijzers hardvochtigheid en loos van mededogen.

De Middenweg is 5000 vluchtelingen per jaar gedurende vijf jaar. Dat kunnen we aan. Maar wie verkondigt deze mening en vooral wordt er naar geluisterd?

Neem discriminatie of de aftakking profilering. Ineens zou de politie een negatieve voorkeur hebben voor aanhouding van kleurlingen of moet ik al spreken van gekleurde mensen? Zonder enige twijfel schuilen er onder de agenten die-hards. Maar een verplaatsing in de ander leert al snel dat er aanleiding toe kan zijn. Terecht of onterecht, maar de oorzaken of feiten achter die aanleiding moeten evenzeer in discussie worden gebracht en in ogenschouw genomen? Dat betekent de Middenweg bewandelen. Hoe wegen argumenten aan de ene kant op tegen argumenten in de realiteit ter andere zijde.

Het is opvallend hoe op televisie langdurige discussies tussen partijen ontbreken. Af en toe zitten wat mensen tegenover elkaar in een praatshow. Een praatshow? Alleen het woord al. Het betekent dat het licht moet worden gebracht en kort. Tien minuten of zo. Dus entertainmentlike. Maar het is geen entertainment, het is dagelijkse, harde werkelijkheid met alle uitwassen van dien. Dus graag een discussie van twee of drie uur onder leiding van een scheidsrechter met scholing in de argumentatieleer en een drietal ‘rechters’ die alles nog eens ter plekke toetsen op houdbaarheid, logica, consistentie en redelijkheid. Dus dat wordt wel vier uur. Een voetbalwedstrijd met verlenging en zinloos nagepraat en herhalingen duurt toch ook meer dan drie uur.

Dat (die duscussie dus) is hogeschooltelevisie. Educatie en arbitrage op het hoogste niveau.

We hebben toch staatstelevisie. Naar wie of wat zouden onze belastingcenten beter kunnen?

Dit is overigens geen mening ter linker- of rechterzijde, maar ter hoogste zijde.

 

Ps Een collega van mij, Maarten Vergouwen, bepleitte een campagne om af en toe eens grijs (Middenweg) te denken en dus niet wit-zwart. Hij bracht mij op het idee van deze blog.

Interessante artikelen

Uit reacties komt naar voren dat mensen de regering en de veiligheidsdienst van Sri Lanka verwijten hun eerdere kennis van mogelijk aanstaande aanslagen niet adequaat te hebben toegepast en hebben ing


De mysterieuze Summeriërs

Prikkelend astronomisch nieuws. Amerikaanse onderzoekers maken uit gedrag van verre kleine hemellichamen in de .Kuipergordel op dat er misschien een negende planeet in ons z