Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Ruim een eeuw terug nam de ontwikkeling van de krant een grote vlucht. De journalistiek groeide uit tot wat we bestempelden als de Vierde Macht, hoeder en waakhond van de democratie. Kenmerkende eigenschappen: de pers was vrij en   onafhankelijk. Kranten waren geen rijke organisaties. Soms waren eigenaars zelf nog idealistisch en geen beurszoekers.

Radio en televisie volgden en introduceerden andere verdienmodellen, waarmee de belangstelling vanuit de commerciële hoek steeg. Nieuws werd business en ging meer en meer hand in hand met vermaak. Internet en uitvloeisels hiervan als Google, Facebook, Twitter en Instagram onder andere zijn nu producten van grote en de hardst groeiende concerns met topplaatsen op de aandelenbeurzen. Waren burgers in die begintijd van de krant nog spaarzaam geïnformeerd, zeker in de onderklassen van de maatschappij, nu kunnen zelfs mensen uit de lagere regionen kennis nemen van de kleinste gebeurtenis waar dan ook op de wereld.

Nieuws wordt steeds meer vermengd met elementen van emotie, want dat verkoopt beter dan ratio. Zielige kinderfoto’s spannen de kroon. Nieuws mengt ook soepel met vermaak. Zozeer zelfs dat weinig informatief vermaak toch als nieuws wordt gebracht. Een voorbeeld zijn de eindeloze sportinterviews waarin de meeste sporters helemaal nooit iets nieuws te vertellen hebben, omdat er in sporten weinig verandert anders dan tijden, niet gewenste blessures en glijpartijen. Het optimum is een streaker die door de bewaking glipt en over het veld rent.

Een opvallende ontwikkeling is ook dat veel zogenaamd nieuws of allerhande informatie gratis wordt. Er wordt niet zozeer verdiend aan u als abonnee –overigens een uitstervende burgersoort – maar wel aan het feit, dat u de informatie tot u neemt. Als onderdeel van de kijkmassa bent u reclamegeld waard. U betaalt als het ware door te kijken, te lezen, duf op de bank te zitten. En daardoor komen de informatiemanipulators ook nog eens steeds meer van u te weten. Met die kennis maken zij de verslavingskwaliteit van hun informatieproducten nog beter.

Informatie wordt hierdoor de gevaarlijkste drug van deze eeuw. Het verweer ‘er zit toch een knop op’ kan de prullenbak in. Die apparatenknop is er wel, maar de mens zelf heeft geen knop. Bovendien kunnen we geen stap meer zetten of informatie belaagt ons in onze omgeving. En op veel van die informatie zit sowieso helemaal geen knop.

Met onze mobieltjes hebben we ons opengesteld voor een nog grotere lawine aan verslaving. Ben ik nog in beeld? Het antwoord geeft uw mobieltje, dat u overal volgt en aanspreekbaar maakt.

De ouderwetse mens kreeg weinig aandacht. Hij op zijn werk een beetje, zij in het huishouden en tijdens het winkelen. Samen van de buren of de familie. Aandacht in kleine kring. De moderne individualist weet zich een zend- en ontvangstmast. Hele volksstammen zwelgen in en zweren bij aandacht en het is dus maar de vraag in hoeverre we hen enkelingen kunnen blijven noemen. We zijn wandelende contactdozen.

Vertegenwoordigt informatie altijd nieuws? Welnee, dat weten we allang. Is het altijd aangenaam? Integendeel als ook alle ellende van deze aardbol naar binnen golft. Is het altijd zinvol of inspirerend vermaak? Meestentijds niet. Het is net als met het milieu. Het is een vorm van klimaatvervuiling, maar wat willen we ook met zijn 7 miljarden.

U voelt zich misschien soms wel digibeet, maar bent vooral een digibit. Eén bonk gegevens.

Altijd Informatieverslaafd. Ofte wel AI, Artificial Intelligent.

Interessante artikelen

Veel heisa rond uitspraken van minister Blok over de multiculturele problematiek. Veel kritiek ook en hij trok snel zijn woorden in. Hebben journalisten en de rest van de kritikasters nu echt niet doo


Kunnen we die imam met zijn haatpreek nu wel of niet aanpakken? De vrijheid van meningsuiting acht Nederland een groot goed, maar brengt ons in toenemende mate in problemen. Moet die vrijheid worden i