Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Als gedrag ook communiceert in de zin dat het informatie verschaft in directe of reactieve vorm, dan heeft het veel waarde om goed op elkaar te letten. Om spreken te kunnen ontvangen hebben we oren nodig. Om gedrag te zien ogen en soms in geval van geluid oren. De combinatie is ijzersterk. Vandaar dat audiovisuele presentaties grote indruk kunnen maken en ons doorgaans ook beter bijblijven

Het zou mooi zijn als we waarnemen met volstrekte objectiviteit. Dat kunnen we echter voor geen meter. Bij kleuren heeft ieder zoal zijn of haar voorkeur. Dat zou nog niet zo erg zijn als we dan aan die kleuren geen kwaliteiten van persoonlijke aard van de kleurdrager zouden ontlenen. Voor vormen gaat hetzelfde op. Een mooie rode robe kan als chique worden ervaren. Een vuurrode en zeer korte jurk maakt van de vrouw al gauw een slet in sommige ogen. Bij geluiden gaat dezelfde interpretatie op. Beeld en geluid samen versterken elkaar of werken objectiverend. Als de in de robe gehulde vrouw als een straatwijf blert, stort het beeld van chique ineen. Als de kortgerokte vrouw buitengewoon welluidend en verstandig praat, stellen we onze aanvankelijke mening ook bij. We moeten derhalve wegblijven bij stereotyperingen. Maar ga daar maar aan staan: meningsvorming zonder vooroordelen.

Met deze inleiding komt nu in navolging van ‘De slimste mens’ de vraag: En wat weet u van Trump?

Om te beginnen ziet u die vierkante blonde kop met vooral dat kapsel. Die haardracht was al snel het onderwerp van spot en een geliefd herkenningsbeeld in cartoons. Feit is, dat dit niets zegt over het karakter van de man. Wijst het op ijdelheid? Ik zou het niet durven beweren. Zijn alle mannen met een volledig kaal geschoren hoofd niet ijdel?

Een tweede beeld is zijn postuur. Stevig, breed, goed in het pak stoken? Dat geeft in eerste aanleg bij veel mensen een opstap naar vertrouwen, fatsoen of zelfs beschaving. Dat hoeft helemaal niet het geval te zijn. Veel hoge legerofficieren van welk land ook zien eruit om door een ringetje te halen, maar achter dat palet van insignes gaat veelal geen goede inborst schuil.

Het gedrag dan. Trumps spreekstoelgedrag met veel handgebaren, zijn lopen en zijn zwaaien laten geen bijzondere uitingen zien en al helemaal geen aanwijzingen voor zijn karakter of intelligentie. Zijn manier van handen geven maakt wel iets los. Wat precies dit verbergt of juist prijsgeeft weten we niet, maar de beeldende media wijden er wel korte aparte presentaties aan, daarmee indicerend dat het afwijkt van het normale. En dan duiden de reporters niet op hartelijkheid. Ik ben hier de grote man is eerder de mediale interpretatie.

Dan is er een gerucht of een negatieve roddel over gedrag. Trumps plassex in een hotel in Moskow. De feitelijkheid hiervan staat niet vast, maar als je zijn uitspraak ‘Als je macht hebt, kun je vrouwen in hun kruis tasten (grap them by their [pussy) leidt er onherroepelijk toe, dat het gerucht aan waarachtigheid wint gezien zijn eigen uitspraken. Zo zien we dat gedrag en woorden een samenspel aangaan in onze manier van interpreteren. Gevoegd bij zijn huwelijksgeschiedenis en het jonge voorkomen van zijn vrouw ontstaat er zoals dit heet een beeld. Lees: voorlopig oordeel en bij veel mensen helemaal niet voorlopig.

Is dit terecht? Van Franse presidenten accepteren we hun soms openlijke overspel. Zo gaat dit nu eenmaal in Frankrijk. ‘s Lands wijs ‘s lands eer zeggen we vergoelijkend. Dat is natuurlijk een kul argument, want macht en sex kennen we uit veel meer landen en bovendien al sinds mensenheugenis van Bijbelse koningen tot katholieke priesterfriemelaars en Romeinse veelwijverij. We veroordelen dit of we accepteren het als te verwachten gedrag in situaties van macht. Het is net als in de dierenwereld. Het alfamannetje eigent zich de vrouwtjes van de kudde toe. Het geeft slechts aan dat onze beschaving in sommige onderdelen nog zeer rudimentair is.

Dan zijn uitspraken ofte wel zijn talige gedrag. ‘America is the greatest.’ Dit slaat niet op de grootte van het land maar op het geheel aan kwaliteiten of ook op de militaire macht. En passant en indirect is hij dan als baas van dat land ook de grootste. Nu wordt het lastiger. Vermoedelijk duidt Trump op beide. Je land als hoogste kwaliteitsdrager betitelen, doen meer presidenten. Dat noemen we supranationalisme of misplaatste arrogantie. Maar Trump meent het en vergeet gemakshalve dat Amerika ook de grootste staatsschuld ter wereld heeft. Dat het land zich dit kan permitteren kan waarschijnlijk onmiddellijk worden gelinkt aan die militaire macht. Dat hij dit ergens wel beseft, moge blijken uit zijn neiging al snel met militaire bedreigingen te komen. Wie claimt de beste te zijn, moet zijn spierballen tonen. Het is klassiek dierlijk gedrag.

‘Ik sla terug met woede en vuur op ongekende schaal’ was zijn antwoord op uitingen van Noord-Korea in de verbale pingpong-wedstrijd met Kim Jong-un. Als dit een blijk is van ‘the greatest’ mag de wereld uit zijn woorden een veelzeggend oordeel opmaken. Of ‘Amerika behoedt ons voor de kernmacht van een onbetrouwbaar land’, of ‘Amerika schuwt niet om de zwaarste wapenen in te zetten.’

U ziet nu uit deze korte analyse hoe uiterlijk, gedrag en daadwerkelijke taal elkaar kunnen versterken in een oordeel over een persoon via de media. Want wat Trump in het diepst van zijn hersenen denkt en wat onderdeel uitmaakt van zijn besluitvorming weten we nog allerminst. Het Amerikaanse congres en de senaat weten dit evenmin, tenzij Trump in besloten gezelschap zijn hele kaartspel op tafel legt. Maar de vele lekkages geven hiervan geen voorbeelden prijs.

Mijn interpretatie is deze:

Trump legt zijn kaarten helemaal niet op tafel, omdat zijn zakelijke ervaring heeft geleerd dat je een ander niet kunt vertrouwen. Gebaseerd op de zelfkennis dat hij zelf ook niet te vertrouwen is. Waar ik dit uit destilleer? Uit de warrigheid van zijn uitspraken ofte wel verbale gedrag. Ook het feit, dat hij de meeste elementaire argumenten moeten aflezen van papier, vertelt mij dat hij niet van harte (lees: uit het hoofd ) spreekt en dus zijn manier van denken en daarmee verwoordingen moet aflezen van vooraf door diverse meelezers samengestelde teksten. En hij spreekt niet uit het hoofd, omdat het daar niet zit. De man heeft gewoonweg geen eigen verhaal als het om specifieke kennis van zaken gaat. Dat nu weer duidt op een gebrek aan kennis. Gevoegd bij zijn eigen mening dat hij zelf vindt dat hij het allemaal al weet, maakt hem in mijn analyse dus niet alleen de grootste maar ook de gevaarlijkste man ter wereld. Zijn houding is er eentje van .niemand lan mij nog iets leren.’

Trump weet als zakelijk straatvechter dat de ander is te chanteren op zijn uiteindelijke beoordeling van waar verlies 100 procent is en er onder gegeven omstandigheden nog enige winst valt te behalen. Maar wat hij niet kent uit zijn zakelijke ervaring is dat soms idealisten geen zakelijke afweging hebben. Het is alles of niets. De vraag is dus nu: is Kim Jung-on idealistisch bezig of zakelijk? Trump zal dit niet kunnen of zelfs willen beoordelen. Het is te hopen dat mensen om hem heen dit wel kunnen en Trump kunnen afhouden van een ordinair straatgevecht. Zo niet dan zullen zij (en uiteraard vele anderen) de prijs betalen).

Want wat de uitkomst ook is als het tot een militaire confrontatie komt, Amerika verliest. Of omdat andere landen nog veel meer angst en dus haat zullen ontwikkelen of bijvoorbeeld Europese landen zullen besluiten niet verder samen met dit cowboyland te willen optrekken of omdat zal blijken dat Amerika wel degelijk concrete schade lijdt en dus haar relatieve positie ten opzichte van andere grote landen met alfaman-neigingen ziet verslechteren. Al deze mogelijkheden vormen componenten van strategisch denken. En hoe hij het ook wendt of keert, daarvan is nog geen enkel inhoudelijk moment in gedrag of tekst gebleken. Wat Trump zich niet realiseert, is dat hij vroeger zakelijk misschien met een of twee andere belanghebbenden en dus opponenten aan tafel zat, maar dat hij in deze positie als leider van een land met de hele wereld en dus alle landen aan tafel zit.

Trump wil wel kaarten, maar alleen als hij ongezien zelf vooraf heeft geschud. Hij is zijn eigen ervaring: de man vertrouwt simpelweg niemand. Waar maak ik dit uit op? Haarstijl, kleding, handschudgedrag? Uiterlijk is een gernge indiciatie voor karakter en kennis. Gedragingen zeggen meer. Uit het feit, dat hij zich omringt met mensen uit eigen ‘ondergeschikte’ kring, al meer adviseurs en stafhoofden heeft ontslagen dan er maanden zijn in zijn regeringsperiode en hij nog niemand in de wereld heeft aangemerkt als een groot voorbeeld komt een veelzeggender beeld naar voren. En dat hij geen kritiek onbeantwoord laat. Hij moet en zal reageren.

Ik ben duivels benieuwd naar zijn antwoord op de vraag van een journalist die luidt: Wie acht u een groot voorbeeld?

Interessante artikelen

Sir Martin Rees, hoogleraar aan de Universiteit van Cambridge en Asronomer Royal van Engeland schreef recent een boek met als hoofdtitel Onze laatste eeuw en als subtitel УOverleeft de mens de 21e eeu


Een groep supporters eist het vertrek van het bestuur na in hun ogen weer een pover resultaat. Zij hebben alle werkelijkheidszin verloren. het zal de harde kern wel zijn en anders de onsportieve kern.


Deze week leg ik u een eenvoudig schema voor, dat echter wel aangeeft hoe buitengewoon moeilijk het is om te communiceren ofwel om bij ontvangers het imago of oordeel te verbeteren en op niveau duurza