Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Het heeft er veel van weg, dat een aantal maatschappelijke situaties aan het einde van hun levensfase komt. Waardoor  precies, weet ik niet, maar de groeiende mondigheid door toegenomen scholing en informatieverkeer kan heel goed een deel van de oorzaak zijn.

De Me too-ophef of is het opstand. Mannen die hun macht gebruiken om seksueel te intimideren waren er altijd al. Zijn er nu meer machtige, rijke mannen of zijn er meer vrouwen op weg naar een beroepspositie of beide, waardoor die mannen meer kansen krijgen voor hun abjecte gedrag? Feit is dat de Weinstein-affaire niet alleen viraal door de media giert, maar dat ineens in meer landen de vrouwen van zich laten horen en er een storm opsteekt vergelijkbaar met de pedofiele orkaan van enige jaren terug in de katholieke kerkkringen.

We weten nu beter dan ooit dat de mannelijke natuur op sex is gericht. Ik schrijf sex, omdat we niet langer kunnen zeggen op voortplanting. Hierin beginnen we echt te verschillen van –laat ik in de buurt blijven – onze aapachtige voorvaderen. Het zg. alfamannetje is uit op penisbevrediging, niet vooral op nageslacht. We zouden deze vrouwenbelagers penofielen kunnen noemen.

Ook voor vrouwen geldt dat sex is opgekomen naast seks. Om niet zwanger te worden en toch louter lichamelijk plezier te hebben, als het dit ten minste meestal is, slikken veel vrouwen (in landen waar dit mag en kan) de anticonceptiepil. Is het een idee om een antitestosteronpil voor mannen in te voeren? Dat lijkt mij echte emancipatie.

De Anne-zaak op haar beurt wordt rap aangevuld met voorgaande gevallen, waarin een tbs-veroordeling achterwege bleef. De rechtspraak en daarmee de wetgeving op dit punt staan ter discussie en opvallend uitgebreider dan in voorgaande, vergelijkbare wandaden. We mogen rechters niet langer voor het dilemma zetten van wel of geen tbs in gevallen waarin de wandaad een oorzaak van ernstige psychische stoornis kan hebben. Deze discussie is mede ook hierom zo actueel, omdat de moderne neurologische kennis in samenhang met de geneticakennis naar het moment groeit dat iedereen minstens ten dele als ontoerekeningsvatbaar kan worden bestempeld bij maatschappelijk afwijkend gedrag. Dat wil zeggen wat de samenleving als afwijkend beschouwt.

Alleen God of dokters mogen een mens laten sterven. De laatsten vrijwel alleen als er van aantoonbaar ondraaglijk lijden sprake is. Maar wat als de medische stand zo ver komt, dat er eindeloos kan worden gerekt en het lijden in termen van pijn kan worden bedwongen? Dat staat nog los van een mens die bij zijn volle bewustzijn en verstand tot het besluit komt dat het leven wel mooi en lang genoed is geweest en zelf het einde verkiest. Voor dit soort onherroepelijke keuzes mogen we dokters niet verantwoordelijk maken of houden. Dokters mogen maar voor één dilemma komen te staan: hoe kunnen we deze persoon genezen? Die zelfdoding behoren we niet te rekenen tot hun beroep(sethiek). De eigen wens tot zelfschikking valt niet onder een ziektecategorie per slot van rekening. We komen neurologisch en genetisch nog eens zo ver –over niet al te lange tijd lijkt het – dat deze wens bij mensen die dit kiezen blijkt te zijn ingebouwd. De filosofische en rechtsvraag is dan: maakt dit de mens met aangeboren en ingebouwde zelfbeschikkingswens ontoerekeningsvatbaar?

Zelf zit ik met de vraag hoe ik mijn kleinkinderen een en ander moet uitleggen, voor zover hun eigen ouders dit al niet doen of kunnen. Het zijn bepaald geen sprookjesverhalen en het Jeugdjournaal is ook zover nog niet, evenmin als het basisonderwijs, terwijl zij het in de laatste fase van hun verdere hersenontwikkeling tussen 14 en 20 jaar al te weten moeten komen, omdat die fase zich bezighoudt met het ontwikkelen van het vermogen tot abstractie en relativering. (Dit naar een onderzoek van de RUG). Sorry, dit vraagstuk beschreef ik in één zin van 54 woorden. En verdorie mij wordt geadviseerd vooral korte zinnen te schrijven dan wel niet meer dan 140 leestekens te gebruiken.

Ben ik nu toerekeningsvatbaar of niet?

Interessante artikelen

U bent zelf de maat der dingen. Dat impliceert de bewering, dat een milievriendelijke wereld begint bij jezelf. Dat is waar, maar alleen voor die handelingen, waarover u geheel zelfstandig kunt beslis


Wie zich naar behoren gedraagt en zich voegt naar de als democratische rechtstaat afgesproken wetten veroorzaakt voor de totale gemeenschap geen lasten. Wie zich misdraagt kost de gemeenschap geld. Wa


De indrukwekkende verhoging van de gemiddelde leeftijd in de betere delen van de wereld zorgt in toenemende mate voor een groot conflict. Nederland behoort zeker tot die gezegende betere wereld. Wat b