Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

In Amerika wordt een BA-er (bekende Amerikaan) beschuldigd van seksueel machtsgedrag en in Nederland volgt een kleine lawine van openbaringen. Zo werken media als vermenigvuldigingsinstrument. Vroegere uitingen van dit wangedrag, neem Polanski, bleven beperkt tot die op zich staande voorvallen. Nu giert het door het land. Blijkbaar was de tijd er rijp voor alsof de emancipatievulkaan tot uitbarsting komt. Het werd hard tijd mijns inziens.

In die uitingsparade komt een scala van gradaties naar voren: van een hand op een knie en een tik op het achterste tot aanranding en verkrachting. Dat heeft twee effecten. Enerzijds loert het gevaar dat we die oppervlakkige handtastelijkheden bagatelliseren en daarmee een sfeer creëren van ‘een beetje meid die voor zichzelf opkomt, weet dit tegenwoordig toch wel te pareren.’ Dan blijven regelrechte aanranding en verkrachting over. Een paar zaken komen voor de rechter. Moeilijk uit te maken bij gebrek aan getuigen. De wind zwakt af en de storm gaat liggen. Dat zou funest zijn, want dan verandert er niet zoveel.

Anderzijds kan deze ophef de aanzet tot een poging zijn de cultuur te veranderen en mannen te wijzen op de volslagen onaanvaardbaarheid van hun gedrag in deze. Wil dit lukken dan moeten we wel goed inzien waaruit dit machogedrag voortkomt. Ook al kunnen we constateren dat dit gedrag zich bij lange na niet bij alle mannen in die te ver gaande vorm afspeelt.

In de dierenwereld zien we dat paringsdrift zowel bij mannetjes als bij vrouwtjes voor komt. De mannetjes jagen op vrouwtjes en vechten om de wijfjes. De apevrouwtjes tonen hun gezwollen rode kont en verlenen hun gunsten. ( ik verontschuldig mij voor de verkleinwoorden, maar zo praten we er nu eenmaal over). De voortplantingslust kent bijkans ontelbare toenaderingsrituelen.

De ahum beschaafde mensenwereld kent in dit seksuele pandemonium zijn eigen toneelspel. Rode achtersten kennen de mensvrouwen niet, maar pas op dat mensmannen make-up, decolletés en superkorte rokken niet als zodanig beschouwen. Niet voor niets kent men in de Arabische cultuur het gebruik dat vrouwen zwaar gesluierd over straat dienen te gaan en liefst altijd in gezelschap.

Ik kan het ook anders schrijven. Als vrouwen met decolletés beneden NAP hun borsten mogen tonen, mogen mannen dan hun penis laten zien?

Als we die evolutionaire afkomst aanvaarden betekent het, dat het nu als ongewenst beschouwde machogedrag in de genen zit en al of niet door de opvoeding c.q. maatschappelijke cultuur wordt versterkt of in bedwang gehouden. Die genen kunnen we niet gemakkelijk wijzigen. Dat komt nog wel, maar het duurt nog even. Als al ooit.

Blijft over die cultuurverandering. In de nature-nurture balans en tweedeling zal derhalve de opvoeding vooralsnog de boventoon moeten voeren. Jongens en dus mannen moet worden geleerd dat zij fysiek van vrouwen af moeten blijven. Geen ongewenste handtastelijkheden dus, laat staan regelrechte lijfelijke inbreuken. En mentaal zijn seksueel getinte opmerkingen eveneens ongepast. Fatsoen en hoffelijkheid dienen voorop te staan.

U weet dat ik als communicatiedeskundige taal buitengewoon belangrijk vind. Taalonderwijs behoort ook tot die fatsoensopvoeding, want mensmannen moeten natuurlijk wel over woorden beschikken waarmee zij mensvrouwen het hof kunnen maken. Het wordt er voor onderwijzers en docenten niet lichter op, beste kabinet.

Interessante artikelen

Eerder schreef ik op deze site, dat het gezegde “een beeld zegt meer dan 1000 woorden” een mythe is. Een beeld zonder tekst of toelichting leidt alleen tot pure interpretatie bij de ontvanger. Hiermee


Het ja van het Griekse parlement tegen de bezuinigingsplannen geeft geen enkele garantie op realisatie van de maatregelen. Wat zijn woorden waard? En wat zeggen feiten en lichaamstaal? In feite is Gri


Menigmaal kunnen we lezen in onze vakschriften of in de aankondigingen van workshops en aanverwante eendaagse cursussen, dat communicatie toe is aan meer creativiteit. Niet altijd wordt duidelijk gema