Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Tussen vinden en doen ligt een wereld van verschil. Bij veel moderne kwesties, waarin sprake is van verschillen in salaris, woonsituatie, sociale behandeling, meningen, migrantenkwesties enz. enz. wordt er verwezen naar een gebrek aan gelijkheid en gelijkwaardigheid. Het zou niet moeten mogen dat mensen ongelijk wordt behandeld of dat mensen als ongelijkwaardig worden weggezet. Ook zouden mensen dezelfde kansen dienen te krijgen. In beginsel is het uitgangspunt van gelijkheid een universeel menselijke norm. Dat wil zeggen in deze tijden, want in het recente verleden was deze norm zeker geen gemeengoed. In veel landen en culturen houden leidende machtshebbers en hele volksstammen er bovendien nog een gans andere opvatting op na.

Het gelijkheidsbeginsel is in theorie gegrondvest op rationele overwegingen. Niemand is op voorhand meer of minder dan een ander. Dit is een pure vorm van geestelijke ethiek. In de praktijk krijgt de gelijkheid onmiddellijk een weging mee, afhankelijk van wat een mens kan en waarvoor een ieder behoefte heeft aan die ander. De inzetbaarheid van een mens en daarmee zijn nuttige waarde maken dat theoretische gelijkheid overgaat in praktische voorkeur.

Als uw auto stuk is of uzelf, dan hecht u meer waarde aan een goede monteur dan aan een hartchirurg. Zo kunnen er duizendenéén waardeverschillen worden aangetroffen.

Tijd, plaats, gezocht nut en daadwerkelijke inzetbaarheid vormen vier dimensies van waardetoekenning. U leest het, afkomst of rijkdom of positie zitten hier niet bij.Deze dimensies zijn kwalitatief neutraal. Ze maken de ene persoon niet –op voorhand – waardevoller dan een ander. Integendeel iedereen heeft recht op gelijkwaardigheid, maar dan komt er nog een andere factor om de hoek kijken. Gelijkwaardigheid van kansen wordt drastisch ingeperkt door aanleg. Onze genetisch recept verschilt per mens. Zelfs vanaf het moment dat we nog slechts een bevruchte eicel zijn, verschillen we van elkaar. Die waardetoekenning is dus letterlijk prefysisch en niet metafysisch. Die waardeuitoefening is praktisch en speelt zich af in het heden.

Op basis van deze gedachtegang kan ik niet goed begrijpen waarom de buschauffeur die in Oostenrijk dagelijks schoolkinderen langs besneeuwde bergwegen rijdt vlakbij een ravijn minder zou moeten verdienen dan een accountant. En al helemaal niet dan een trainer van een voetbalclub, die een miljoen of meer incasseert. Waarde wordt dus ook uitgedrukt in geldwaarde, die weer gebaseerd is op een volslagen onduidelijk systeem en proces van financiële of economische omrekening en waardebepaling.

We zien dus de theoretisch hoogwaardige discussie over gelijk(waardig)heid van iedereen in die geldpraktijk met al zijn aspecten en betwijfelbare arguumenten helemaal niet terug. Anders gezegd: die discussie toont de enorme kloof tussen idealiteit en realiteit. Met ons denken over gelijkheid zijn we in een deel van de wereld op dit onderwerp ver vooruit ten opzichte van ons doen. De dimensies tijd en plaats hebben we hiermee in beeld gebracht. De inzetbaarheid hinkelt. Blijft over de dimensie gezocht nut. Dat is nog niet zo gemakkelijk vast te stellen.

Interessante artikelen

Dit artikel is een recapitulatie van vorige artikelen. In een aantal gevallen kwam ik tot voorzeggingen of scenario's op basis van de analyse van wat er werd gezegd in combinatie met communicatiekenni


Als oud-voetballer en iemand die in zijn hart nog steeds een liefhebber is, betreur ik het dat de voetbalcompetitie is verworden tot een budgetcompetitie. Dat klinkt in veel opmerkingen, acties en bed