Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Niet alle landen ondertekenden de verklaring van de universele rechten van de mens uit 1948. De Islamitische landen stelden in later jaren hun eigen verklaring op waarbij die rechten onderhevig waren aan Koran-voorschriften en de sharia. Die twee verklaringen zijn niet gelijk. Er doet zich evenwel nog een vervelend feit voor. Die oorspronkelijke landen tekenden niet voor het beleid van hun regeringsleiders in de toekomst na al of niet democratische verkiezingen.

Die universele rechten omvatten ook de universele rechten op het hebben van een eigen cultuur of religie. Hier zit ‘m nou net de kneep. Die rechten lopen niet synchroon met de universele mensenrechten. Deze overstijgen de landsgrenzen, maar niet in de ogen van veel landen de religievoorschriften of hun historische cultuurgebruiken. En die persoonsgebonden afwijkingen zijn tegenwoordig ook nog eens aan de orde van de dag.

Als de nieuwe president van Brazilië zijn visie op vrouwen en homo’s in de praktijk gaat verwerkelijken, dan krijgen die mensenrechten het zwaar te verduren.  In Saoedi-Arabië is de wil van de kroonprins bin Salman wet. Niet de wereld of wie dan ook bepaalt hoe hij zich dient te gedragen. Dat maakt hij zelf wel uit. Hij heeft daarvoor zijn eigen religieuze argumenten en dicteert binnen de cultuur van zijn land. In Venezuela worden de mensenrechten grof geschonden. Vandaar o.a. de stroom vluchtelingen op weg naar Amerika. Van Myanmar (Birma) zien we ook het grote voorbeeld niet.

Mensen hebben een universeel recht op de waarheid en veiligheid.  Zeker in geval van oorlogen of rampen. Of de leveranties van dodelijke wapens. O ja? Daar is bij de MH17 affaire niet veel van te merken. Of bij de raketverkopen van Amerika aan landen, waaronder ook Saoedi-Arabië.  En zo zijn nog tientallen voorbeelden te geven.

Universele rechten gelden voor iedereen, maar niet in de alledaagse praktijk in talloze landen die indertijd de afspraak ondertekenden. De Verenigde Naties kunnen maar weinig aan de schendingen doen. De sancties zijn vaak op commercieel gebied: handelsverboden of -restricties of dergelijke. Maar leiders bij hun kladden pakken is er niet bij.

Communicatieprofessionals zouden deze rechten tot hun kernwaarden moeten rekenen. Zoals artsen de eed van Hipppocrates afleggen. Maar hoe moet je dan woordvoerder zijn van leiders, zoals ik hierboven er een paar aangaf?

Interessante artikelen

Als de EU-lidstaten elkaar niet vanuit een centrale hulpsolidariteit steunen, gaat de euro verloren en daarmee misschien ook wel de EU als zodanig. Eenheid is geboden, zo propageren EU-adepten. Lees d


Wie zich naar behoren gedraagt en zich voegt naar de als democratische rechtstaat afgesproken wetten veroorzaakt voor de totale gemeenschap geen lasten. Wie zich misdraagt kost de gemeenschap geld. Wa


Journalisten houden niet van woordvoerders, pr-publiciteitzoekers, beleidspromotiezoekende voorlichters en spin doctors. Toch congresseren communicatoren hier met enige regelmaat over. Al 40 jaar. Kun