Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Iedereen heeft recht op een eigen mening. Dat is mooi en ademt een aspect van vrijheid. We hebben er alleen niet bij gezegd, dat dit alleen kan (mag) als je ook over feiten en vooral argumenten beschikt. Dat vergaten we. Het gevolg is dat veel mensen roeptoeteren en van alles vinden zonder duidelijke en onderliggende redenen. Het “maar ik vind” viert hoogtiij. Dat is funest. Een mening zonder grond is geen mening maar een ongefundeerde uiting, een schreeuw, een deelname van discussie waar niemand iets mee kan. De media zouden aargumenten als voorwaardelijk moeten beschouwen aleer zij berichten.

Opvoeding kent vier fases:

  1. Het talent c.q. mogelijkheden die we meekrijgen van onze ouders (dna). We leren dit pas later ontdekken en kunnen er in het begin niet veel mee. Het is afwachten en begeleiden.
  2. De ouderlijke opvoeding leert ons dat er een wereld is groter dan wij zelf, en die het niet op voorhand eens is met al onze individuele talenten, wensen en later ook meningen. Onze ouders leren ons de grenzen van die maatschappij. Als ze het goed doen.Van jongs af aan hebben kinderen de neiging of aandrang zich hier tegen te verzetten. Maar de maatschappij vertegenwoordigt een groter belang dan het individu.

Niet alle ouders slagen in die opvoeding.

  1. De maatschappelijke opvoeding is fase drie. Deze corrigeert onvolkomenheden in de ouderlijke opvoeding en leert je te bewegen in die grote samenleving, onder andere door op basis van zin, keuze en talent een vak te leren. Veel vrijheden worden nu beknot en teruggebracht tot waar iemand goed in is en zijn/haar waarde voor die maatschappij ligt, waarbij er een nieuw fenomeen om de hoek komt kijken dan dat is cultuur: hoe regelen wij het hier en hoe vinden we dat jiij je moet gedragen. Persoonlijke vrijheden krijgen daarmee hun begrenzingen. Cultuur is het collectieve gedrag van hoeveelheden individuen. Ook de maatschappij slaagt niet altijd in die opvoeding.
  2. Ervaring is de vierde fase. De kennismaking en het leerproces van opvoeding, opleiding en de uiteindelijke leef- en gedragsomgeving. Functioneel en professioneel binnen een gegeven deskundigheidsgebied van welke specialiteit dan ook. Ervaring leidt derhalve tot een gespecialiseerde opvoeding. De maatschappij slaagt altijd. Niet die opvoeding wordt uitgevoerd, maar daar zijn straffen voor bedacht. En die helpen bij lange na ook niet altijd. Zo lastig is het dus!

Wie alle vier stadia heeft doorlopen zou alle argumenten voor een gegeven mening in huis moeten hebben.  Puur denken en weinig praktijkervaring kan heel goed tot argumentenkennis leiden. Maar dan zijn logica en redeneervermogen  wel voorwaarden. Wie zich communicatieprofessional noemt, dient zich te baseren op die opleiding, ervaring en bij weinig ervaring op scherpe logica.

In een jongstleden communicatiecongres on Groningen werd sterk de nadruk gelegd op sensitiviteit als zijnde belangrijk voor communicatie. Dat geldt voor elk vak. Ook in de zorg, verpleging, advocatuur en bouw geldt sensitiviteit. Kortom overal. Dit is een algemeen, collectieve, noodzakelijke eigenschap van elk levend wezen. En dus bepaald geen vakcompetentie van de eerste orde. Het is daarmee een levenseigenschap. Dat je die als vereiste uitdraagt op een vakcongres anno 2018 schiet het vak terug naar het begin der mensheid. Je zou mogen verwachten dat een hbo-conferentie al wat verder kon kijken.

Interessante artikelen

Het is duidelijk. Minister Blok kroop door het stof. Zijn tong werkte wel, maar zijn ruggengraat niet. Hij gaat nu als zogeheten aangeschoten wild door het leven. Eigenlijk hebben we niets meer aan he


Opwarming aarde en communicatie: een vakdilemma

 Er zullen vele grote issues de revue passeren in deze eeuw. De opwarming van de aarde maakt mijns inziens een goede kans bij de top drie te behoren. E


Het gasbedrijf Noord-Oost Friesland, dat Dokkum en talrijke dorpen daaromheen bedient, spreekt de verwachting uit dat omstreeks 1 januari 1965 20 tot 25% van haar klanten aardgas voor verwarming toepa