Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

In het voorbije halfjaar heb ik een aantal conclusies getrokken op basis van communicatieve analyses. Wat laten de tussentijdse uitkomsten zien? En in hoeverre lijken er eindresultaten voorstelbaar?  Griekenland, Libië, Syrië, de EU passeren de revue.

Over de Griekse schulden zeiden oud DNB-hoofddirecteur Wellink en inmiddels demissionair minster van Financiën De Jager, dat de Grieken alle leningen zouden terugbetalen en met rente. Zelden heb ik twee experts(?) zo door het ijs zien zakken. Hun voorzeggingen klopten van geen kant. De communicatie-analyse kwam geheel uit.

Een deel van de schulden is kwijtgescholden, niet terugbetaald. Er is alweer geld tekort. De bezuinigingsplannen vinden geen genade in de ogen van de bevolking. Het Griekse volk frustreert een schuldenaflossing door aan geen van de oude partijen het vertrouwen te schenken en anti-EU partijen zetels te bezorgen. En er voor geen meter over te denken de eerst komende 30 jaar op een houtje te gaan bijten voor fouten van hun ouders.

Wat was de communicatieve analyse? De Grieken kwamen tegen de afspraken tussen de EU en de toenmalige Griekse regering in opstand. Ze staakten en verwensten de oude politieke kliek (gedrag en verbale reactie). Rijke Grieken brachten hun geld in het buitenland in veiligheid. En nog steeds. Elke week exporteren ze enige miljarden euro’s naar het buitenland. Deze Hellenen geloven dus zelf niet in een wederopstanding. (gedrag). Van de afgedwongen verkoop van staatsbedrijven is nog geen snars terecht gekomen. Hoe kan het ook anders, ze zijn zwak en hebben alle zelf grote schulden.

Hoe kan de EU nog aan zijn geld komen? Wel door die gevluchte gelden te traceren en de buitenlandse banktegoeden  te bevriezen en eisen dat de helft wordt ingeleverd. Dat zal die Grieken bekend in de orden klinken. Per slot van rekening vonden ze het heel begrijpelijk, dat de EU-banken, die hen leenden, ook de helft lieten zitten.

In de Libische kwestie kon worden geconstateerd, dat de militaire hulp vanuit Europa tot doel had de opstandelingen te helpen, verder bloedvergieten te voorkomen en de dictator Khadaffi te verdrijven of uit te schakelen. Deze doelen zijn bereikt. De strategie omschrijf ik kortheidshalve als de inzet van luchtmacht. Het doel was niet de vestiging van een moderne democratie in het land. Met eerbied voor de soevereiniteit liet men de Libiërs verder met rust met als gevolg dat deze terugvielen naar een situatie van voor Khadaffi. Deze bracht –weliswaar op zijn verwerpelijke manier- eenheid in de klassieke stammenstrijd.  Daar zijn we nu weer beland. De parallel met het vroegere Joegoslavië van Tito, dat ook na zijn verscheiden, weer in strijdende landen en regio’s uiteenviel, is opmerkelijk. Het leidde wat verderop in de tijd tot zeer bloedige oorlogen en zelfs genocide-handelingen. In Egypte stagneert de vooruitgang ook. De Arabische lentes zijn al verworden tot herfsttij. Wat leerde communicatie ons? Dat het niet zou lukken en de omslag niet zou doorzetten.

De cultuur van de Arabische landen is niet die van democratisch bestuur. Om dit te bewerkstelligen is een fenomenale cultuuromslag nodig. In het islamitisch geloof liggen geen aanzetten tot een dergelijke metamorfose. De bevolkingssamenstelling en de sociaal-economische infrastructuur vormen evenmin een basis voor democratische vormen van bevolkingsrepresentatie en –bestuur. Dit moet toch ook te denken geven als het om de toekomst van Irak en Afghanistan gaat en onze westerse gedachten over vrijheidslievendheid in die landen op grond van democratisch samengestelde partijen en uiteenlopende, onderling wel geaccepteerde programma’s en visies op de politiek. Het zal niet geschieden. Wij leiden zogenaamd agenten op, die hun loon straks inruilen voor het dubbele als bewaker van Taliban-papavervelden, waarvan de verwoestende heroïne naar o.a. de EU wordt geexporteerd, waardoor wij hier andermaal grote kosten moeten maken om die invoer en de gevolgen van gebruik te bestrijden. Dat is kringloop-economie in optima forma.

Aan Syrië lieten we weten, dat we vooralsnog niet militair zouden ingrijpen (communicatief gedrag). Ook al omdat in de Veiligheidsraad China en Rusland een dergelijke ingreep van een veto voorzagen. Het gevolg was duidelijk. Saddad blijft elke opstand tegen zijn bewind met geweld de kop indrukken. We komen niet eens tot een primitieve vorm van dialoog. Economische sancties vormen nu de wapenloze strategie. Deze zullen het land zonder twijfel treffen, maar de regerende kliek natuurlijk niet. De opstandige Syriërs krijgen dus van Saddam op hun kop, waarbij ze ook nog honger lijden en andere ontberingen voor hun kiezen krijgen. Overigens ontstaat er een nare smaak als we het spoor volgen naar de herkomst van aanvullend wapenarsenaal en de hulpgoederen.

In de EU proberen we wanhopig de zwakke broederlanden met ondraaglijke schulden te helpen vanuit landen die zelf enorme schulden hebben, incluis Nederland. Daarbij ontstaan vreemde circuits. Nederland vult in toezeggingen de stroppenpot voor Spanje, dat ondanks zijn enorme schuldenpositie ontwikkelingshulp levert aan Bolivia, dat op zijn beurt Spaanse elektriciteitseigendommen nationaliseert. Nederland wordt streng vanuit Brussel toegesproken: denk erom, hou je aan die 3 procent max begrotingstekort, anders zwaait er een fikse boete. Nog geen week na die dreiging, duiken stemmen op om dat 3- procentspact met wat meer soepelheid toe te passen, omdat o.a. Frankrijk die tekortgrens dreigt te overschrijden, zeker als de nieuwe president Hollande zijn plannen doorzet.

Sterker nog, het EU-koor groeit waarvan de meezingers zeggen dat de economische groei moet worden gestimuleerd door investeringen in werkgelegenheid onder gelijktijdige vergroting van de staatsschulden. Alsof dit werkt. In betere economische tijden –let wel- namen de staatsschulden ook toe, alleen waren de landen toen beter in staat aan de renteverplichtingen te voldoen. Anders gezegd: kredietverleners verdienden aan die politiek, want waar meer geleend wordt, neemt de vraag naar geld toe en dus verdienen de aanbieders aan de hogere kosten van lening, lees door meer rente. Afgelost werd er weinig. En denk erom hoor! Niet doorschuiven op de schouders van onze kinderen, die overigens inmiddels al 20 jaar zijn en zelf aan het arbeidsproces beginnen. Alsof we onze schulden in vijf jaar kunnen aflossen. Beste kinderen, helaas, in nog geen 50 jaar.

De grote vraag is natuurlijk; waar haalt de EU voor die beoogde groei al dit werk vandaan, want we zijn net in de afgelopen 20 jaar vrij vlot en noodgedwongen van productie-economieën overgestapt naar diensteneconomieën. En laten nu net diensten vooral moeten worden verleend aan  bedrijven die iets produceren, want een economie, waarin de reclamemaker verdient aan de dienst van accountant en die aan de dienst van notaris en die aan de dienst van mediator en die aan de dienst van beveiligingsbeambte en die aan de dienst van de ouderenverzorgsters en die aan de dienst van mental coach van jongeren met smsms-stress, moet nog worden uitgevonden.

Ondertussen houdt Nederland zich vooral bezig met de verkiezingsstrijd in eigen partij tussen Jolanda Sap en haar uitdager, gaat het CDA wellicht in de EU ten strijde met een wethouder uit Purmerend en is het Kunduz-accoord omgedoopt in Lente-accoord, maar wordt dit uiteindelijk een aangepast Herfst-accoord, dat pas in januari volgend jaar tot stand komt of nog iets later bij een lastige verkiezingsuitslag, waar dan een slimme politicus beweert, dat hij de Lente van 2013 bedoelde, want één ding kun je een democratie niet ontzeggen: je kunt straffeloos fouten maken en doorschuiven.

Wat leert de multinationale onderneming de BV EU ons? Om te beginnen is er geen cultuur van eenheid, niet in strategie, niet in doelen, niet in beleid. Zijn er in sommige afdelingen afscheidingsbewegingen op gang gekomen, wisselen de afdelings- cq landenmanagers om de klipklap van positie en opvolgers wanneer zij dit willen, zijn er grote personeelsfeesten opkomst, waarvoor   een aantal bedrijfselftallen, dus eigen personeelsleden, optreden buiten de EU, hetgeen in ieder geval voor de EU geen werk oplevert en is er een bonusuitje voor de betere verdieners in het eigen bedrijfsfiliaal te Londen, waarop we ook nog eens de hele, halve wereld hebben uitgenodigd, welke gebeurtenis wordt uitgezonden op alle interne tv-schermen en computers, hetgeen een zee aan arbeidsuren gaat vergen, terwijl wij in filiaal Nederland overwegen ook zo’n uitje te organiseren in 2028, opdat we ons land, dat wel heel bekend is en fnuikend wordt bekeken vanwege zijn kritiek eerder op landen die de 3 procentsgrens niet haalden en verweten wordt te veel naar binnen gericht te zijn, alsnog weer op de kaart  zetten, terwijl de rijke Nederlanders in de tussentijd bezig waren hun gelden naar Griekenland over te hevelen, omdat daar omgerekend in drachmes hele archipels voor een habbekrats te koop zijn en zich er suf over piekeren hoe koning Willem Alexander tot een juiste strategische keuze kwam ver voordat zij op hun Balanced Score Card tot een dergelijke stap kwamen.

Interessante artikelen

“ Er gaat geen cent meer naar Griekenland.” Rutte’s verkiezingsbelofte en daarmee de belofte van de hele VVD in 2012. Nederland staat nu voor 5 miljard garant. Dat is nogal een verschil. Toegegeven, d


De combinatie van maatschappelijke en technologische moderniseringen brengt revolutionaire veranderingen voort. Zo kunnen we het toch wel noemen als het gaat om zwanger te worden zonder de geslachtsda