Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Nederland heeft gekozen en duidelijker dan aanvankelijk gedacht en verwacht. De kiezers geven in meerderheid de voorkeur aan een sociaal liberalisme of een liberaal socialisme. Anders gezegd: een goede economie en werkgelegenheid (PvdA) met een redelijke dosis profijt ( VVD). Voor dat profijt is voldoende, economisch gunstige arbeid nodig. Voor dat werk is voldoende geld een voorwaarde als het om innovatie en investeringen gaat. Zo bezien liggen de VVD en de PvdA zij aan zij. Het gaat in verschil tussen de twee winnaars vooral om de verdeling. Moet de socialiteit zover gaan dan onwerkwilligen en slampampers door kunnen gaan met hun luie opstelling (VVD)? Of moeten we voorkomen dat de profijtelijke opbrengsten te eenzijdig bij de welvarenden terecht komen (PvdA)? Daar moeten uit te komen zijn tijdens de coalitieonderhandelingen.

Nederland heeft laten zien dat het voor het midden-midden is. De uitslag toont ook, dat men niet veel opheeft met one issue partijen, zoals de Partij voor de Dieren. Sympathiek maar smal. Groen Links is te eenzijdig idealistisch en daarmee wat onrealistisch. Het ideaal, hoe terecht wellicht ook, is uitgewoed of in ieder geval tijdelijk ondergesneeuwd door problemen die nu als grotere zorgen worden gezien. Zoals de staatsschuld, de onbetaalbare zorg, de druk op pensioenen, de eindeloze hulphonger in andere EU-landen en zo nog wat. SGP is als altijd te eenzijdig en ook nog moderne vrouwonvriendelijk. De ouderenpartij verschijnt ten tonele, omdat de groep ouderen zich achtergesteld begint te voelen en zich met hun grote aantal aan het verzamelen is. Maar deze partij heeft een vrij breed programma met één uitstekend accent.

De PVV is haar kop van Jut kwijt, omdat de kiezer merkt na een korte periode van proteststemmerij, dat de PVV geen vooruitgang boekt met haar anti-Islam standpunt en andere partijen al wat strenger zijn geworden als het om het immigratiebeleid gaat. De anti-EU-houding kan voor nieuwe aanwas zorgen als de ontwikkelingen misschien later in de tijd nog scherper uitvallen in het voordeel van de PVV-vrees. D'66 handhaaft zich, maar het is opvallend, dat deze partij met een rustige, rationele, veel respecterende attitude en behoorlijk in dat midden staand, toch geen sterke groei laat zien. Mijn verklaring is, dat deze partij te weinig uitgesproken is. Bijna te fatsoenlijk en beschaafd. En daardoor naar voren komt met te weinig passie om aan te spreken. Kiezers zijn minder rationeel dan we denken, meer emotioneel dan soms verstandig is. En het CDA weigert in te zien, waardoor sinds een paar jaar –nog niet zo lang geleden nog op 40 zetels- een vrije val is ingezet. Het moet een abrupte oorzaak zijn, want van enig partijgesteggel hadden alle partijen vroeger ook wel eens last. Die oorzaak noem ik kortheidshalve de priesteraffaire. De partij van de leus 'het gezin als hoeksteen van de samenleving' moest constateren, dat uitgerekend haar voorgangers in het geloof één van zijn meest hoogstaande waarde van dat gezin met voeten traden: 'handen af van kinderen.' De SP tot slot heeft een zekere, vaste aanhang, bestaande uit mensen die de PvdA niet 'socialistisch' genoeg vinden. Een deel van de SP-stemmers wensen een grotere herverdeling van de welvaart ongeacht de participatie aan het waarmaken van die welvaart. Dat heeft niet de voorkeur van de andere stemmers.

Er is grondslag voor een stabiele meerderheidsregering, als argumenten & feiten de boventoon gaan uitmaken. Dat is gezien het totale sociaal-economische beeld en de worsteling op EU-niveau hard nodig. Wie nauwgezet door de programma's van beide partij loopt, zal constateren dat de verschillen niet heel principieel liggen. Wie alle partijprogramma's doorleest, zal opmerken, dat het woord of instrument communicatie nauwelijks voorkomt. Het is als zo vaak: communicatie is een commodity, geen discussiepunt of ideaal. Welke strategie er wordt gevolgd om een tweepartijenregering te realiseren of juist niet is interessant nu de analysefase voorbij is. Eens zien of we daar communicatief nog wat van kunnen leren.

Interessante artikelen

Wij leven in een onvoorstelbare wereld. Oudtijds wisten mensen niet hoe groot de aarde was, wel dat we gezelschap hadden van een zon en wat planeten en daarnaast een aantal sterren en dat er meer mens


Wegingspaden naar een persoonlijke beslissing
Kopenhagen heeft gebracht wat sceptici vreesden: krachteloze beloftes, een officieus accoord, verdeeldheid, individuele bedoelingen, politieke, maar daadlo