Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

De wereld behalve Duitsland valt in het openbaar over Dijsselbloem heen. Hij had de Cyprus-aanpak geen nieuw beleid mogen noemen. Geen indicatie mogen geven die in de media is vertaald als blauwdruk en template. Communicatief de waarheid beter achter kunnen houden dan wel pas later moeten onthullen. Maar! hij had wel beter moeten communiceren. Zie hier, media en politiek tonen de burgers en specifiek ons communicatoren wat onder communiceren soms moet worden verstaan. Blijkbaar geen duidelijkheid, openheid, volledigheid. Ben ik naïef, ouderwets of een rigide ethicus of moet ik alle verwijten aan het adres van Dijsselbloem als kenmerkend zien voor de realiteit?

Ik ben niets van dat alles. De werkelijkheid is ook voor mij onontkoombaar, maar accepteer het niet. Communiceren is basaal niets anders dan de uitwisseling van informatie. Het werkwoord slaat meestal op een menselijke handeling, maar kent evengoed anorganische varianten. Communiceren omvat in beginsel geen waarden en normen. Het is een woord net als handelen. Ook dit kan eerlijk, manipulatief of louche gebeuren. Anders gezegd wie communiceert, doet dit ethisch omdat hij of zij hierover bestaande normen hanteert, dan wel er een eigen ethisch kader op na houdt of handelt binnen afspraken die een hele beroepsgroep onder een vakcode vangt. Ik ga in op een paar kanten van de ophef over de uitspraken van Dijsselbloem. Eerst de reacties van de diverse landen. Voor zover openlijk bekend bekritiseerden de meeste landen zijn uitspraken. Behalve Duitsland. Dat is niet opmerkelijk omdat Duitsland duidelijk voorstander is van de gekozen aanpak. Maar als het dan zo ongelooflijk fout is wat Dijsselbloem deed, waarom komt er uit Duitsland dan naast bijval geen kritiek op de ongelukkige eerlijkheid of ontijdigheid? Want eerlijk of niet, desastreus is desastreus, toch?

De media storten niet mis te verstane kritiek uit over de Eurogroep-voorzitters woorden in hun eigen opiniestukken. Zij gaan echter met hun duidingen veel verder dan de woorden van Dijsselbloem rechtvaardigen en passen derhalve lang niet altijd feiten toe, maar speculeren er op dat Dijsselbloem’s woorden indiceren, dat….! Grappig, media die vinden dat deze politicus met meel in de mond had moeten praten.

Zelfs als Dijsselbloem vanuit hun invalshoek of die van andere politici te ver is gegaan, dan nog geldt, dat de financiële markten de negatieve conclusies heus zelf ook wel zouden hebben getrokken en met dat inzicht maatregelen zouden hebben genomen. Anders gezegd met of zonder Dijsselbloem was er een zelfde golf van veronderstellingen op gang gekomen. En een zelfde hausse aan marktacties.

 Dijsselbloem heeft ook waarschuwende woorden over banken in andere landen laten horen. EU-ambtenaren noemen dit onbegrijpelijk. Eén van hen liet de Volkskrant weten: “Wat wil hij ons leren? Hoe je de economie van een land kapot krijgt?” Deze ambtenaar wil er dus blijkbaar nog niet aan, dat die landen en hun banken de economie allang naar de afgrond hielpen. Al die landen kampen immers met enorme staatsschulden en met banken die veilige leen- en investeringsgrenzen hebben overschreden. Heel, half Europa trilt, dat is niet het gevolg van drie dagen Dijsselbloem-waarheid.

 Nederlandse parlementariers adviseerden in het debat deze week, dat Dijsselbloem zijn communicatiestrategie moet verbeteren. In mijn jongste boek ‘Communicatie, een allemanszaak tussen strategie en gelgenheidsdenken’ kom ik tot de slotsom dat strategie en communicatie (maar dan de hoogwaardige vorm hiervan) elkaar niet verdragen. Dat wordt mooi geïllustreerd met dit advies. Communicatiestrategie verbeteren? Ze bedoelen, dat Dijsselbloem minder open had moeten zijn en de waarheid en werkelijkheid eerder had moeten verzwijgen of verbloemen dan toelichten. Aha, dat is een betere strategie, maar niet in termen van communicatieve normen en waarden dan toch?! Een dergelijke aanpak is manipulatie pur sang. Zo moeten we onze parlementariërs dus gaan bezien met hun uitspraken.

 Tot slot de woordvoerdersrol. Wat die precies in heeft gehouden weten we niet. Ook niet of er communicatiedeskundigen van advies hebben mogen dienen. Wel mocht een woordvoerder achteraf uitleggen dat Dijsselbloem het zo allemaal niet bedoeld had, dat hij bepaalde uitspraken helemaal niet had gedaan en dat zijn woorden te ver waren opgerekt naar consequenties voor komende steungevallen. Ik denk niet, dat die nazang iets verandert aan de kritieken, de mediaspeculaties of de directe acties aan de kant van de financiële markten. Het is een brand blussen met mondwater. Het is een kenmerkend voorbeeld van de inschakeling van een communicator, die zalf moet smeren op een wond, die het gevolg is van een amputatie.

Ik schreef een week terug een stuk over communicatoren aan de zijlijn. Deze affaire is er een pijnlijk vertoon van. Het is die positie, dat fenomeen dat we in vakkringen zouden moeten bespreken, veel minder dan merkbeleid of social media management. Gelegenheidscommunicatie is de name of the game.

Interessante artikelen

IBAN nummer; FR843000100682355G000000006

Begunstigde: BDFEFRPCCT

Kenmerk transactie: AMENDE33336222248491164

 

Ik mag aannemen dat laaggeletterden grote moeite hebben dit goed te vermelden of zelf


Mijn vorige blog is meer dan ooit doorgemaild. Dank u wel. Zij ging over de bankierseed die alle bankmedewerkers nu moeten afleggen. Die eed is mooi, goed en nietszeggend. Het spijt mij. U kent de men