Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Elke dreiging van wie dan ook waar ter wereld, die leidt tot een militaire escalatie moet te allen tijde worden vermeden. Zo zouden we het willen, maar zo gaat het maar al te vaak niet. Bij de huidige toestand in Oekraïne zet ik een paar zaken in hun verband.

De Russen hebben een lang geheugen. Tot twee keer toe heeft een West-Europees land getracht Rusland te veroveren. Eerst was er Napoleon met zijn keizersdrang tot een groot Frans Rijk en vervolgens streefde Hitler zijn idealen na om het duizendjarige Groot-Duitse Rijk te willen stichten. In beide gevallen telde Rusland vele slachtoffers. In de Tweede Wereldoorlog waren dit er miljoenen.

‘Dat nooit weer’ mag als een realistische reactie worden beschouwd vanuit Russisch perspectief. De geallieerden schoven hun verdedigingszone een tijdlang op tot West-Berlijn en de Russen tot Oost-Berlijn. De onderwerping van de Oost-Europese landen door Rusland als vervolg op de herovering op de Duitsers kan als verwerpelijk worden beschouwd, maar vanuit de Russische politiek en ervaring golden deze landen als buffer voor een eventuele, nieuwe derde machtszoeker met hoogmoedige veroveringszucht. De Koude oorlog was een feit en nog erger een atomaire wapenwedloop het vervolg. Vergeet niet, dat er in die heroverde landen grote bevolkingsaantallen waren die heulden met de nazi's en de Duitsers positief beoordeelden.

De Amerikanen van hun kant hebben enige decennia militaire troepen gelegerd gehad in West-Europa. Zoals zij ook bases in stand hielden in Azië voor het geval de Japanners nog weer eens oorlogskriebels zouden krijgen. Ook de Vietnam-oorlog kende dit soort beveiligingsoverwegingen, maar nu tegen het oprukkende communisme vanuit China.

De overheerste Oost-Europese landen hebben zich de afgelopen decennia ontworsteld aan de Russische bezetting of invloedssfeer. Voorbeelden zijn de Baltische staten, Hongarije, Roemenië, en Bulgarije. Deze landen hebben echter niet alleen hun soevereiniteit herwonnen, maar zijn ook toegetreden tot de Europese Unie. Vanuit politiek perspectief zou je kunnen zeggen dat West-Berlijn een heel eind naar het oosten is opgeschoven. Nu dreigt, in de ogen van het Kremlin, ook Oekraïne die westerse kant op te gaan. Het betekent dat Rusland zijn buffer kwijt raakt tegen toekomstig imperialisme vanuit het westen. De Dat-nooit-weer-gedachte speelte weer op.

De EU-bewoners kunnen nu wel beweren, dat dit natuurlijk niet meer gaat gebeuren, maar overtuig daar Poetin en zijn landgenoten maar eens van. Draai het eens om. Veronderstel, dat Rusland Polen of Griekenland onder zijn invloedssfeer zou pogen te brengen ofte wel de druk vanuit het oosten zou opvoeren, hoe zouden dan de EU en de VS reageren? We weten hoe Amerika op het punt stond een oorlog te beginnen vanwege de Russische raketinstallaties op Cuba. Wel wat Cuba was voor Amerika, is vandaag de dag een verwesterend Oekraïne voor de Russen. Poetin ziet ze al staan westerse afweerraketten in Lviv.

Vanuit deze historie en overwegingen viel het volstrekt te verwachten, dat Rusland om te beginnen zijn militaire basis en belangen in de Krim beschermt. Het land heeft sowieso spijt, dat dit schiereiland door Chroetsjov is overgedaan aan Oekraïne, zodat in geval van een duurzame regimewisseling in Kiev de kans groeit dat aan de autonomie van de Krim zal worden getornd. Hun marinebasis aldaar is uitvalsbasis naar westerse zeeën.

Ik acht het om verschillende redenen raadzaam als Amerika zich gedeisd zou houden en als in eerste instantie de EU probeert het overleg met Rusland over de Oekraïense toekomst op gang te brengen. De minister van Buitenlandse Zaken van de VS, Kerry, is afgereisd naar Kiev. Beste meneer Obama, dit is Europa! Amerika heeft dit werelddeel enorm geholpen tegen de Duitse grootheidswaanzin. Daarvoor eeuwig lof. Maar dat Hitler de slag om Stalingrad verloor, betekende ook dat Duitsland vanuit het oosten werd teruggedrongen en aan dit front de bevrijding van West-Europa werd ingezet. Graag de zaak van twee kanten bekijken. Amerika heeft op één keer na nooit de dreiging van een inval gekend. Die ene keer is de Japanse aanval op Pearl Harbour. Het trauma van deze oorlogsdaad heeft de Amerikanen ertoe gebracht zijn verdedigingslinie op te schuiven tot in Azië. Heeft de EU zich daar ooit mee bemoeid? In het heden is de grootste invasie voor Amerika de hoeveelheid illegale, welvaartzoekende Mexicanen. Wat zou Amerika doen, als New Mexico zich zou willen afscheiden en aansluiting zoeken bij de Zuid- en Midden-Amerikaanse Liga?

Kortom de Oekraiense kwestie is eerst en vooral een Europese aangelegenheid, ook al omdat geografisch het gebied ten westen van de Oeral als Europees wordt beschouwd, terwijl er verder historisch en cultureel vele banden en overeenkomsten zijn. Daarbij komt dat Rusland vooralsnog veel meer op Europa is gericht dan op Azië, waarbij niet is gezegd dat dit in de toekomst niet kan veranderen. Maar dat speelt nu nog niet. Oekraïne is tussen Rusland en de EU wat de Stille Oceaan is tussen Amerika en Japan of China.

In de Groninger Internet Courant deed ik een pleidooi om afscheid te nemen van de restanten van de verleden Koude Oorlogshouding tussen oost en west en over te gaan tot een nieuwe visie op wederzijds respect, ook al lopen de meningen over elkaars regimes en binnenlands beleid nog sterk uiteen.

Interessante artikelen

Veel heisa rond uitspraken van minister Blok over de multiculturele problematiek. Veel kritiek ook en hij trok snel zijn woorden in. Hebben journalisten en de rest van de kritikasters nu echt niet doo


  

Eerder schreef ik dat geld in de sport de dood betekende voor sportiviteit. Wedstrijden in het voetbal tussen een club met honderden miljoenen aan budget en een vereniging met enkele tientallen e