Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

De IS-beweging heeft een tweede westerling onthoofd. Na de Engelse journalist verloor nu een Amerikaazichse reporter het leven. De boodschap die de onthoofding begeleidde is duidelijk. “Laat ons met rust, val ons niet aan, anders volgen er meer onthoofdingen.” IS-ers gaan eraan voorbij dat zij zich gedragen buiten de internationale rechtsorde, die zij overigens niet erkennen (!) en wreedheden begaan zonder eninge ethische legitimatie.

Wat te doen? Als Amerika of Engeland om deze reden stoppen met een halt toeroepen aan de opmars, zal dit door de IS-ers worden gevierd als een overwinning: ‘Zie het grote Amerika deinst terug.” Het zal hen stimuleren met kracht door te gaan met de stichting en inrichting van het kalifaat zoals zij zich dit voorstellen. Duizenden slachtoffers onder Sji’ieten, Yezidi’s of andere groeperingen zullen volgen. Dit gaat uiteraard niet alleen Amerika aan, maar de hele internationale gemeenschap, inclusief Arabische staten, die zich niet houden aan de orthodoxe wetgeving en ethiek zoals IS-ers die wensen te zien toegepast en dus ook gevaar lopen.

Het zal voorts hun aanhang vergroten en meer jihadisten aantrekken, terwijl ook andere groeperingen elders in de wereld zich aangespoord weten om deze chantagetactiek in hun regio uit te voeren, zoals Afghanistan, Nigeria, Pakistan en zo og wat landen.

We zien andermaal hoe onmachtig de Verenigde Naties als organisatie is.

Laat ik het vooralsnog houden bij Amerika. Wat te doen?

Optie 1 is afzien van verdere aanvallen. De chantage heeft dan succes. De moordpartijen gaan gewoon door.

Vraag is vervolgens: wanneer treedt Amerika dan wel op? Of liever alsnog de VN?

Optie 2 is: de aanvallen op de IS-ers verhevigen.

Dit kan twee effect hebben. Het ontmoedigt de fanaten of het maakt ze nog kwader en leidt tot cumulatie in gruwelijkheid en aantallen slachtoffers. Kiezen voor optie 2 betekent dus ook rekening houden met een noodgedwongen toeneming en dus een verdere escalatie van de aanvals- en uitschakelingsacties. Tot welke grens?

Optie 3 is aanvallen en uitschakelen. Tot op het bot. Buigen en stoppen geeft immers geen garantie, dat de IS-ers hun geweld tegen Amerika zullen stopzetten. Amerika is hun aartsvijand en zoals zij al lieten weten ‘zij willen hun vlag planten op het Witte Huis.’ Het betekent in beginsel dat zij ook de hele niet IS-wereld als hun oorlogsterrein beschouwen. Anders gezegd: zij zullen niet rusten voordat zij het wereldwijd voor het zeggen hebben.

Een houding en vereacxhting aan ‘onze’ kant van zover zal het niet komen, is uit den boze. Succes is verslavend. Het voedt hun glorie en gelijk en elke zege is een zegen van Allah.

De communicatie van de zijde van IS-ers is keihard en voor maar één uitleg vatbaar. Van de wil tot dialoog is geen sprake. Het is de dodelijke combinatie van duidelijke informatie, IS-branding, propaganda en ook nog eens hersenspoeling in eigen kring. Transcenderen naar een hoger niveau van overleg, dat wil zeggen elkaar vinden boven de huidige onverenigbaarheid van standpunten en doelen uit, is een doodlopende steeg. Welke orde hoger dan eenzijdige uitsluiting op ideologische basis is er? Diezelfde dogmatiek sluit ook politiek overleg uit. Hun bestuurders kun je er niet op aanspreken, want die zijn er niet. IS-CEO is hun God, de Koran hun statuten. Als organisatiemiddelen (kritische succesfactoren)  blijven over spullenboel (in dit geval wapens) , geld en mensen.

Een totaal wapenembargo is nog nooit uitvoerbaar gebleken. Het is juist wrang dat alle IS-macht nu grotendeels wordt uitgeoefend met wapens door het westen geleverd of in ieder geval VN-leden. Zuur, zuur, feit, feit.

Hun inkomstenbronnen doen opdrogen en geldlijnen dichtknijpen is evenmin een werkbare optie. Wie zijn hun geldschieters?

Blijft over van de organisatie- cq bedrijfsmiddelen de factor mensen. Wat u zich daarbij kan bedenken als inzetbare component laat ik aan u over.

Interessante artikelen

Eerder op deze site publiceerde ik een artikel over de veelzeggendheid van gedrag. Daden zijn minstens zo communicatief als woorden en soms maken zij veel meer duidelijk. De westerse wereld en met nam


Mevrouw Lagarde, directeur van het IMF stelt voor Griekenland nog twee jaar te geven om de bezuinigingen en de resultaten ervan aldaar een kans te geven. Dit betekent dat er op korte termijn nog geen