Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Als de overheid de gevolgen van het gebruik van wapens in een aantal gevallen bestraft, vind ik het vreemd, dat diezelfde overheid vergunningen uitgeeft voor de verkoop en aankoop van pistolen en geweren en daaraan ook nog verdient.

Pas die redenering eens toe op de vergunningen voor het aanboren van aardgas in Groningen e.o. door de NAM en de aardschokken die hiervan het gevolg zijn.

In feite is hier sprake van de volgende situatie. Het Nederlandse volk langs democratische weg vertegenwoordigd door Staat c.q. overheid verleent vergunning om naar aardgas te boren. De opbrengsten werden en worden gretig door overheid en bevolking in ontvangst genomen. Mogelijke gevolgen door beweging in de ondergrond waren zonder twijfel te voorzien, maar werden ‘voor lief’ genomen.

Bij mijn weten heeft de NAM geen onoorbare activiteiten uitgevoerd. Integendeel in al die vijftig jaren hebben zich nooit verwijtbare ongelukken of incidenten voorgedaan, anders dan in de categorie waar gewerkt wordt vallen spaanders. Elke neutrale beoordelaar zal toe moeten geven, dat met inachtneming van de vele technisch lastige werkzaamheden er bovendien nog sprake is van zeer weinig spaanders.

De discussie over de aardschokken is derhalve eerst en vooral een communicatiedebat tussen een deel van de bevolking, zijnde de Groningers en dan nog vooral de verontruste of getroffen Groningers, en de rest van de Nederlandse bevolking in de persoon van de Staat, die het gebruik en het te gelde maken van aardgas goedkeurde en zelfs toejuichte. Wat nu gebeurt, is dat Groningse burgers communiceren met de overige burgers van ons land via de NAM. Zo wordt het niet beleefd, maar de facto is dit wat er plaatsvindt.

Die communicatie verloopt begrijpelijkerwijze allesbehalve soepel. Dat is altijd zo, als vanuit emotie wordt gesproken tegenover zakelijke rationaliteit. Dit type communicatie behoort tot de lastigst denkbare categorie van tweegesprekken: emotie versus ratio. Alsof er twee verschillende talen worden gesproken. Daarbij komt in dit geval nog, dat de NAM even zovele gesprekken voert als dat er verontruste bewoners zijn, want elke getroffen bewoner of elk huiseigenaar zoekt individuele genoegdoening. Het is op die manier ook geen tweegesprek, maar een één staat tot duizenden discussie.

Ga daar als organisatie maar aan staan. Bovendien wil - eveneens begrijpelijk - iedereen terstond worden gehoord. Alsof je in een ziekenhuis werkt, waar elke patiënt het eerst wil worden geholpen. Ik begreep uit de media, dat er nu al bouwvakkers worden bijgeschoold in hoe te communiceren over de schades en aanverwante met de bewoners van getroffen huizen. Ik ken geen voorbeeld in de wereld, waarin men in vergelijkbare situaties navenant handelde. Dat verdient een positieve glimlach. Er vinden verder dagelijks gesprekken plaats met NAM-vertegenwoordigers dan wel hun ‘hulptroepen, terwijl de algehele aanpak wordt toegelicht en besproken in collectieve bijeenkomsten.

Hoezeer ook de aardtrillingen ongewenst zijn, ze zijn onweerlegbaar de consequentie van een nationaal beleid, waar nu zichtbaar geworden, maar altijd al te voorzien, twee kanten aan zitten. Sta mij toe dat ik een vergelijking trek naar de toekomst aan de hand van een actueel opkomend fenomeen. Als de robotisering inderdaad zo doorzet als nu in discussie is, dan zullen we ook daarin twee kanten, zwaarwegende kanten tegenkomen. Enerzijds de voordelen van robots en de toekomende techniek, zoals onvermoeibare handen aan het bed en alcoholloze zelfrijdende auto’s, anderzijds de nadelen, zoals het verval van werk voor veel mensen. Ik zal u de schok van die toekomst vast prijsgeven, zoals ik die verwacht. Er zijn straks veel te veel mensen afgemeten aan primair noodzakelijk werk.

Interessante artikelen

De enorme informatiecrisis rond de rampvlucht MH17 geeft Jan Driessen aanleiding tot een duidelijke beschouwing en analyse op de website van communicatieonline. Jan toont niet alleen bezorgdheid, maar


Gisterenavond was ik bij de lezing in het Philosofisch Cafë in de Oosterstraat in Groningen. Spreker was professor Hans Achterhuis, o.a. Schrijver van het indrukwekkende boek ‘Met alle geweld.’ Zijn o