Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Aan het gesprek van de Griekse premier met de Russische president zitten verschillende aspecten. Griekenland heeft op zeer korte termijn enige miljarden nodig. Zonder dit zoveelste geldinfuus gaat deze EU-lidstaat failliet. Terugbetaling van de geleende miljarden moet dan realiter worden afgeschreven. Ook verschuldigde rente zal bevriezen. Onderpanden zijn er niet. Door met de Russen te gaan praten oefent Griekenland druk uit.

Enerzijds kan dit worden beoordeeld als een noodsprong. De Russen zitten zelf in economisch zwaar weer en hebben die steungelden niet. Bovendien gaat het niet om een eenmalige injectie, want waardoor zou de Griekse economie op korte of middellange termijn weer moeten opkrabbelen? Rusland zal tevens begrijpen, dat een dergelijke transactie leidt tot een Grexit. Uit de EU betekent uit de eurozone. De drachme keer terug, maar als een zeer zwakke munt. Wat welke terugbetaling aan wie onwaarschijnlijk maakt. Tegenover die steun zou dan tenminste een zwaar gebaar moeten staan. Bijvoorbeeld een Russische marinehaven in Griekenland. Hiertegen zal de NAVO fulmineren, geruggensteund door de VS en in het kielzog de EU.

Voor de hele neutrale beschouwer kan hier eigenlijk niet veel bezwaar worden gemaakt.

Als de EU zijn invloedssfeer vergroot met lidstaten als Bulgarije en Roemenië en door geflirt met Oekraïne, waarom zou Rusland dan in tegengestelde richting geen verbindingen mogen aangaan?. Maar neutraal geoordeeld of niet de rapen zou meer dan gaar zijn.

Anderzijds geldt, dat een kat in nood rare sprongen maakt. Griekenland oefent druk uit bij wijze van chantage: “EU als je ons niet meer leent, dan gaan we andere suikerooms zoeken.”

De EU van haar kant kan eigenlijk niet zwichten. Blijven steunen ondermijnt de waarde van de euro en zet de deur open naar een domino-effect. Mocht er een andere deconfiture aankomen, dan kunnen we die lidstaat niet weigeren wat we Griekenland wel schonken. Duitsland op zijn beurt zal dubbel gepikeerd zijn, omdat Griekenland alsnog aanspraken maakt op 265 miljard euro aan herstelbetalingen. De argumenten van de Grieken zullen bij instemming ook kunnen gaan gelden voor andere EU-landen. We zouden dan de onmogelijke situatie krijgen dat 70 jaar na de Tweede Wereldoorlog alsnog rekeningen moeten worden vereffend.

Een zeer scherpe reactie is het oordeel van verraad. Zou de EU een staatskundige eenheid vormen dan is het Griekse gedrag een vorm van verraad. Zo wordt het nu nog niet beschouwd, maar reken erop, dat dit in sommige kringen toch als argument wordt gevoeld. Van de weeromstuit moet worden vastgesteld, dat de EU nog helemaal geen eenheid is van enige staatkundige waarde. Wanbetaling, chantage, verschijnselen van verraad, aan alle kanten stijgen geuren op die zeggen dat wat er op het vuur staat geen frisse maaltijd is. Hoe is de EU in deze situatie verzeild geraakt? Hebben de uitzichten op een vredige EU voor de werkelijkheid doen verblinden? Landen en culturen smelten niet zomaar tot een hechte eenheid. Het hele Midden-Oosten is hiervan een dramatisch voorbeeld. Een strijd van geloofsstammen vernietigt mensen en culturen en dan zijn er nog talloze facties binnen die stammen. Het is een knoop waarbij de Gordiaanse een schoenveterstrik is.

Is er sprake van een naïeve onderschatting? Ik hoor het ex-minister De Jager en directeur Wellink van de Nederlandse Bank nog zeggen, gebroederlijk naast elkaar gezeten bij Pauw & Witteman: “het aan Griekenland geleende geld komt terug en met rente.”

Onderschatting kwam ook uit de mond van de voorzitter van de Raad van Commissarissen van ABNAmro in een hoorzitting met het parlement gisteren. Zoveel commotie had men niet verwacht. De voorzitter trok met het toegeven van onderschatting het woordelijke boetekleed aan. Maar realiseert hij zich, dat je alleen kunt onderschatten wat je eerst wel op tafel hebt gelegd in de besprekingen over de salarisverhoging en de ontvangst hiervan in de samenleving? De Raad van Commissarissen heeft het wel over mogelijke reacties gehad, maar geconcludeerd dat het wel mee zou vallen. De bonus was toch al afgeschaft en een compenserende loonsverhoging moest nu kunnen. Temeer daar dit was afgesproken met de minister van Financiën. Afspraak is toch afspraak, nietwaar. Wat de commissarissen hebben onderschat is de stemming van het volk, waarin sommige groeperingen al tijden inleveren, andere op de nullijn zitten, met huizen onder water, mede door een hypotheekrente die beduidend hoger is dan de spaarrente die zelfs neigt onder nul te belanden, met weinig uitzicht op een snelle afbouw van werkeloosheid en een (zie boven) scheurende EU in het vooruitzicht van een fiks lagere opbrengst bij de beoogde beursgang ten opzichte van de reddende koopsom van enkele jaren geleden.

Iemand moet mij eens uitleggen bij zo’n reeks van schaafwonden en onzekerheden hoe onderschatting mogelijk is. Onzin, er is sprake van overschatting. Het repeterende argument van concurrerende en dus hoge loonkosten voor bankiers gezien het internationale competitiecircuit in deze sector slaat nergens op. De waarde van topbankiers? De waarde van hooggezetelde mannen, die niet eens de meervoudige gevoeligheid van de hele Nederlandse samenleving kunnen schatten? Misschien even een kleine enquête onder het personeel moeten houden of gewoon even de Jordaan in en een kroeggesprekje beginnen. Heb je niet eens een advies- of onderzoeksbureau voor nodig. Even weg van achter je eigen bureau is voldoende.

Interessante artikelen

Als Nederland maar werk oplevert voor 5 miljoen mensen ( omgerekend naar werkweken van 40 uur) en ons land heeft 10 miljoen potentiële werkzoekenden of werkwilligen, wat laten we die ledige 5 miljoen