Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

In Buitenhof vandaag een viertal gasten van Witteman over de vluchtelingenproblematiek. Tineke, Ztrik, Groen links Eerste Kamerlid, een oud-staatssecretaris van Vluchtelingenbeleid (Job Cohen), Rob van Wijk, analist en strateeg van Clingendael en Thierry Baudet, rechtsfilosoof. Gevieren namen zij posities in tussen de uitersten ‘toelaten en solidariteit’ en ‘afweren van de EU-kusten en zeker niet in de EU toelaten.’

Strik verdedigde de humane plicht vluchtelingen in beginsel toe te laten. Cohen is die mening ook toegedaan en acht solidariteit geboden, ook uit eigen belang, omdat de situatie anders nog verder verslechterd. Van Wijk ziet de toestroom verder toenemen en oppert als oplossing het inrichten van grote, door westerse militairen beschermde vluchtelingen kampen in landen als Syrië, Irak en Libië onder andere. Baudet wil hoe dan ook afweren, omdat anders de EU wordt overlopen door andere culturen. Terwijl we daarmee de vluchtelingen problematiek ook niet oplossen. In deze ongelijke wereld zullen mensen blijven migreren.

Gegoochel met cijfers

Strik hield het op een 5000 tot 10.000 die we toch zonder veel moeite kunnen opvangen en verdelen over de EU-lidstaten. Cohen neigde hier ook toe. Van Wijk houdt het op tienduizenden, Baudet wees erop, dat er elk jaar tot in lengte van jaren 30.000 of meer vluchtelingen zullen zijn.

Strik noemde het verwerpelijk dat we Libanon niet met 1,5 miljoen vluchters overeenkomend met bijna een derde van de Libanese bevolking opgescheept kunnen laten zitten. Hiermee gaf zij aan zonder het met zoveel woorden uit te spreken dat we eigenlijk meer dan één miljoen vluchtelingen alleen al uit dit land zouden moeten toelaten. Van Wijk onderkent die enorme aantallen wel en ziet als oplossing opvang ter plaatse in beveiligde kampen. Ondertussen zullen de oorlogskwesties moeten worden opgelost, al acht hij dit een karwei van jewelste gedurende jaren zoniet decennia.

Baudet ziet op de lange termijn een ondermijning van de EU-stabiliteit als de toestroom blijft aanhouden. De EU zal dan verzwakken en in toenemende mate last krijgen van interne, interculturele en politieke instabiliteit.

Op een gegeven moment kwam aan de orde dat als het om een miljoen vluchtelingen ging de EU dit toch wel kon opvangen. 500 Miljoen EU-inwoners worden er dan 501 miljoen. Zo klinkt het als zeer doenlijk, maar het is natuurlijk een volslagen falsificatie van de werkelijkheid. Van die 500 miljoen EU-ers zijn er enige tientallen miljoenen van al van buiten de EU afkomstig. Dat is wat betreft integratie en culturele versmelting een zware kwantitatieve factor. We zien dit op zich onschuldig maar niet onbetekenend terug in bijvoorbeeld Duitsland, waar de tweede bevolkingsgroep van niet-origine Duitsers wordt gevormd door miljoenen Turken. Die invloed zie je terug bij zoiets als het stemmen tijdens het Eurovisie Songfestival, waar Duitsland altijd 12 punten geeft aan de Turkse inzending ongeacht de kwaliteit. Nederland telt 1,5 miljoen Mohammedanen/ Arabische mensen. Dat is circa 10% van onze bevolking. Het heet een minderheid, maar 1,5 miljoen is geen minderheid dat is een substantiële groep. Een politieke partij met een miljoen stemmers zou tot een zeer grote partij worden gerekend. Dat kan je democratisch geen minderheid noemen. Stel je voor dat er in Nederland een miljoen Jehova’s getuigen waren, of Staphorsters of PVV-ers. Of 10% van een gegeven stadsbevolking zou bestaan uit criminelen. Ach, moet kunnen, dat is maar een minderheid. Wie zou zo durven redeneren. Aantallen zeggen dikwijls niets. Het gaat om de invloed van een bepaalde hoeveelheid mensen in een gegeven situatie.

Soms zijn aantallen evenwel zeer veelzeggend. Als de EU ervoor kon zorgen dat er geen enkel schip meer kon vertrekken vanaf de foute, handelaarskusten, dan zouden er geen 7500 mensen op jaarbasis verdrinken in de Middellandse Zee. Nul leidt tot nul. Mevrouw Strik zegt dit niet. Wie overleeft moet worden opgevangen, maar impliciet houdt dit in dat je drenkelingen moet accepteren. Van Wijk en Baudet trekken de grens bij die vertrekkusten, het uitschakelen van handelaar en het opvangen op het eigen continent.

De Buitenhof-panelleden hadden geen van vieren een duidelijke, afdoende oplossing. Hoe kan het ook in deze uiterst complexe toestand. De tijd is een ongewisse factor. Wat je op korte termijn kunt doen is soms nog te overzien. Wat zich gedurende 10 of 15 jaren voordoet, moet nooit vanuit korte termijncriteria worden benaderd. Wat zich gedurende één tot anderhalve generatie aftekent, is het meest realistische perspectief. Maar dat vraagt om visionaire leiders, geen idealisten maar eerder leiders met historische kennis, want de huidige situatie heeft vergelijkbare voorbeelden in de geschiedenis en de mensen van toen verschilden niet veel van de mensen van nu als het om eten, veiligheid, vrijheid en een menswaardig bestaan gaat. Ik kom in een volgend artikel terug op de wrede keuzes vanuit de optiek van de filosofische ethiek.

Interessante artikelen

Engeland is verdeeld over blijven of afhaken. Hoe de verdeling precies uitpakt weten we over een week, maar bij welke uitslag van het referendum over het EU-lidmaatschap dan ook, het land zal voorlopi


Met het CPB-doorrekeningsrappport betreffende de voorstellen van politieke partijen heeft de discussie over programma’s en doelen pas echt zee gekozen. Wanneer we alle voorstellen op een bepaald onder