Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

 

Een jonge vrouw is door haar ex doodgeschoten. Zij deed aangifte. Tot twee keer toe. De politie legde haar roep om hulp op de stapel ‘misschien te behandelen als we eraan toekomen.’ Onmiddellijke actie bleef uit. Het was niet het eerste geval in de afgelopen periode. Ik bekijk de zaak van drie kanten.

Eerst de politieverklaring. ‘We hebben het onderschat,’ luidde het politieverweer. Goed bedoeld. NRC noemde het een ruiterlijke erkenning. Dat is helaas strikt bekeken onzin. Als iemand zich bedreigd voelt en dat bij herhaling en ook nog meent dat die ex over een wapen beschikt, valt er helemaal niets te onderschatten. Er is dan maar ééeen afweging: er onmiddellijk op af. Wat immers gaf reden tot onderschatting?

In een eerder geval bleek de ex over een wapen en een wapenvergunning te beschikken en voor agressie te zijn aangesproken. Dat staat als het goed is geregistreerd en kan met een paar minuten worden nagetrokken. Thuis bij de bedreiger werd het wapen aangetroffen, maar dat leidde verder niet tot actie. Hoezo onderschatting?

Arme politie. Los van bovenstaande kritiek neem ik de handschoen op voor onze agenten. In het eerste geval kreeg de vrouwelijke klacht gewoon geen prioriteit. Allereerst staat dit soort bedreigingen niet op de Veiligheidsagenda. De keuzes van politie en politiek zijn: zware criminaliteit, kinderporno, cybercrime, fraude en het afpakken van crimineel vermogen. Die keuze heeft alles te maken met a) het gewicht van de misdaad en b) de beschikbare menskracht en tijd.

De politie, zo vermeldt NRC verder, ontvangt 80.000 aangiftes per maand. Je slaat er van achterover. Dat zijn er 960.000 per jaar. Ofwel 18.500 peer week. Ruim 2600 per dag! Afgezien van die prioriteitsstelling werkt dan psychologisch gezien ook de statistiek nog tegen. Als er zoveel aangiftes zijn en maar een paar doden per jaar, dan is er wel ander werk aan de winkel.

Je zou ook cynisch kunnen stellen, dat zolang er geen doden vallen bij voetbalwedstrijden de politie voorrang moet geven met besteding van uren aan aangiftes over dreiging.

Het derde perspectief is dat kerels het blijkbaar nog steeds niet kunnen verkroppen als ze de bons krijgen. In hoeverre drugs, alcohol en cultuurverschillen hier nog doorheen lopen weet ik niet, maar de vermenging van culturen en geloofsopvattingen maakt de situatie er niet lichter op, vrees ik. Ook vrouwen dreigen en stalken, maar de cijfers tot nu toe vormen een minderheid ten opzichte van mannen.

Bijeen genomen concludeer ik dat de politie het gewoonweg niet aankan. De hermandad verdubbelen of verdrievoudigen is geen optie. Er is geen geld voor (al niet voor redelijke salariseisen) en we willen geen politiestaat. Wel een permanente staat van bedreiging dan? Of van hoge criminaliteitscijfers? Het zijn lastige keuzes, waar we voor staan.

Heb ik oplossingen? Oordeelt u zelf. Om te beginnen moet de opvoeding verstrakken en moet kinderen thuis en op school worden bijgebracht wat wel en niet kan. Tot aan hun 18e jaar. Verder zou ik de hoeveelheid game- en tv-geweld drastisch willen terugbrengen. Zowel op kinderen als op labiele volwassenen heeft dit in kwetsbare gevallen funeste uitwerking. Ook zie ik geen enkele reden om particulieren, niet-gezagsdragers, een wapenvergunning te verstrekken en dus legaal wapens toe te staan. Zo men het aanvaardbaar acht, dat schieten een hobby kan zijn, moeten de wapens onder strikte vergrendeling op de club blijven.

Als we met het argument komen dat het allemaal niet is tegen te houden met open grenzen en de digitale alomaanwezigheid dan moeten we de politie alsnog gelijk geven met hun verweer. Ze kunnen dan zeggen “niet wij hebben het onderschat, maar wij met zijn allen onderschatten de dreiging. Iedereen binnen het territorium van zijn eigen verantwoordelijkheid en acceptatie.”

Interessante artikelen

De gifgasaanval is een who has done it van de eerste orde. Het NAVO-westen handelt op basis van waarschijnlijkheid. De regeringen van Syrië en Rusland beweren dat er helemaal geen gifgasaanval is gewe


Deling als ultieme oorzaak.Deling is de bron van alle beweging, verschil, materiebenoeming, leven en het polaire denken en handelen van mensen.
Polariteit: Mensen zijn meesters in polarisatie. Voor elk