Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Media en talkshow-deskundigen hebben het voortdurend over terroristen als jongeren. Is dit vergoelijkend bedoeld? Zo van ‘ze zijn nog zo jong en weten niet beter?’

De leeftijden van de aanslagplegers in Parijs, die we kennen, zijn: 20, 29, 28, 26, 31, 27 en 21. In mijn ogen gaat het om mannen. Wanneer ben je jongere af? Toch niet pas na je dertigste of daaromtrent.

Het moet de ouderen vreemd te moede zijn. In hun tijd werd je vanaf je 21e jaar geacht een kerel te zijn. Niet ver van een huwelijk af en van verantwoording voor een gezin. En ook verantwoordelijk voor je eigen keuzes en daden.

Is die aanduiding van jongeren een misplaatste tolerantie? Een verontschuldiging vooraf?

 

Als reden voor hun houding worden genoemd armoede, achterstelling, geen vooruitzichten door werkloosheid? Dat zijn onmiskenbaar troosteloze toestanden. Echter zij trokken weg uit hun eigen landen, waar zij ook geen werk vonden, niet konden huwen of een gezin opbouwen. Zij moeten wel Europa als de betere wereld hebben gezien. Wisten zij niet dat in de grote steden hier ook heel veel werkloosheid heerste en armoede, ook bij autochtonen? Vroegen zij of hun ouders zich niet af hoe groot de kansen waren voor hen en wat dit zou vereisen?

 

Achterstelling noemen wij ook wel discriminatie. Dat moge zo zijn. Maar zagen zij dan niet dat in hun geboorteland ook bevolkingsgroepen leefden die werden achtergesteld en gediscrimineerd. Bevolkingsgroepen in Arabische of Noordafrikaanse landen, die daar op hun beurt van elders kwamen. Het slavendom in Arabische staten is tot op de dag vandaag grootschalig aanwezig. Waarom zou dit hier anders zijn. Waren wij dan toch beter dan moslimlanden in dit opzicht?

 

Deze ‘jongeren’ hebben soms geen vaders of sterke vaders die hen tot de orde kunnen roepen, zo duiden de experts. Zeker dat kan als een groot gemis worden ervaren en tot ontsporing leiden. Helaas zetten we dit met begeleiding niet recht. Bovendien wie wil na zijn 20e jaar worden heropgevoed? Kan dit überhaupt nog? We hebben in onze landen onder landgenoten ook heel wat ontspoorde ouders en dito jongeren. De aanpak hiervan kunnen we nu al niet bemensen.

 

De reactie van Frankrijk en Rusland bestaat uit verhevigde bombardementen. Andere landen volgen wellicht nog. Handelingen moeten verbeteringen brengen. Welke verbeteringen in dit geval? Als dit soort bemoeienis eerder leidde tot woede en revanchegevoelens, wat is dan het gevolg van deze acties? In Irak is het helemaal fout afgelopen, zodanig dat nu oud-militairen IS leiden. Deze hebben met het westen en Sji-ieten nog uitstaande rekeningen te vereffenen en en passant onder het mom van hun geloofsmonopolie met alle andere godsdienstaanhangers.

 

Zo te merken heeft IS de finale conclusie getrokken. Nu stoppen en met een beperkt kalifaat genoegen nemen betekent niet dat zij zich voortaan ongemoeid weten. Zij weten als geen ander tot hoe ver Arabieren terugkijken in de geschiedenis. Het is dus voor hen alles of niets. Vandaar de oorlogsverklaring naar de hele wereld. Dat moeten ze wel, want zij kunnen zich natuurlijk niet voorstellen dat goed levende moslims, maar niet van hun partij, evenzo het paradijs zullen betreden. Dat wordt nog wat daarboven.

 

Tenslotte nog een overweging naar beide kanten.

Als de Bijbel en de Koran letterlijk moeten worden genomen, dan valt gemakkelijk te constateren dat aanslagen in Parijs daar niet worden genoemd. Evenmin staat in de Bijbel dat het Midden-Oosten e.o. moet worden gedemocratiseerd na bombardementen. Of het moet allemaal onderdeel zijn van de Eindtijd.

Als zij sommige teksten desalniettemin zo interpreteren, zijn die boeken eindeloos uitlegbaar. De verst gaande uitleg is dan ook “Wij doden niet. Wij volgen slechts onze hoogste leider. Het is Zijn wil. Wij zijn het instrument in Zijn handen.”

Ik schrijf het maar alvast op voordat zij er zelf mee komen.

Interessante artikelen

Volledige integratie gaat nooit lukken. Er is immers geen evenwichtig midden. Politici, dat wil zeggen de voorstanders, tegelijk ook een fiks deel van de burgers, wijzen op de noodzakelijke voorwaarde


Een week geleden kwam ik tot de conclusie, dat multiculturaliteit niet werkt, als Eén van de deelnemende culturen de andere culturen het bestaansrecht ontzegd en zich op het standpunt stelt, dat alle


Stel, u heeft een visnet met hele grote mazen van meer dan een vierkante meter. Een flinke haai kan daar doorheen. U wilt dit niet en besluit meer knopen en daardoor meer mazen in het net aan te breng