Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

De glimlach van de zon

De klimaatconferentie in Parijs stemt tot enig optimisme. Er is een grote mate van overeenstemming over het gegeven, dat de wereld hard aan de slag moet. Natuurlijk bleek de geldvraag ‘wie doet het meeste in de pot’ tot op het laatst een moeizame drempel. De verdeling van de relatieve rijkdom vereist nu naast ontwikkelingshulp ook klimaathulp. Gesteld dat inderdaad die 196 landen elk naar vermogen aan de slag gaan. Dan blijft de opwarming onder de 2% en misschien wel steken op 1,5% tegen 2050.

Ik plaats een aantal kanttekeningen bij dit succes. Mogelijke ontwikkelingen of verhoudingen die u wellicht nog niet zo heeft bedacht.

  1. Saoedi Arabië en Qatar

Beide landen halen het overgrote deel van hun inkomsten uit olie en gas. Als de fossiele brandstoffen gaande deze eeuw en al in de eerste helft het loodje leggen, dan staan deze landen twee wegen open. De bezitters van het geld zullen om inkomsten te behouden moeten investeren in andere buitenlandse sectoren en bedrijven, waarbij de aanbieders van alternatieve energie- en grondstoffen het meeste uitzicht op winst bieden. De verweving van Arabische Staten met de rest van de wereld wordt daarmee groter en dit verhoogt de kans op een toegroei naar elkaars levensvisies.

Een tweede inkomstenbron is wellicht ook de zon zelf. Uitgerekend de Midden-Oostenlanden ontvangen meer en regelmatiger zon dan andere delen in de wereld. Mits goede geleidesystemen ontstaan, dan kunnen zij nog steeds een hoofdleverancier van energie blijven.

  1. De warme klimaatgordel

Veel landen die in het heden tot de ontwikkelingslanden behoren of tot economisch minder bedeelde landen liggen in warmere klimaatregio’s. De combinatie van meer zon en natuurlijke warmte betekent a priori een voorsprong op de energiebehoefte voor verwarming (huizen) ten opzichte van noordelijke klimaatstreken. Het is hiermee dus ook duidelijk waarin de ontwikkelingsinvesteringen bij voorkeur moeten plaatsvinden: de omzetting van overwarmte in kleinschalige nuttige energie, die milieuvriendelijke producten en grondstoffen kunnen genereren. Afrika is een heel continent dat zich in die ppositie bevindt.

  1. Sancties tegen Rusland stoppen

Rusland drijft voor het overgrote deel van de buitenlandse inkomsten op de verkoop van fossiele brandstoffen. Als de economische sancties aanhouden en daarboven op ook nog eens een daling van energie-inkomsten dreigt, komt het land in een bijkans onmogelijke positie te verkeren. Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Ten einde dit te voorkomen geven de klimaatafspraken derhalve aanleiding het economisch verkeer met Rusland te normaliseren, opdat het land zich kan ombouwen tot een economie voor na het fossiele tijdperk.

  1. Chinese smog

De beelden van de smog in grote Chinese steden staat ons nog helder voor de geest. In plaats van windmolens zou China baat hebben bij grote ventilatoren. Deze behoeven uiteraard energie en wel in van tevoren opgeslagen voorraden, want smog ontstaat juist door een gebrek aan wind. In tijden van zon zou de benodigde energie dus moeten worden opgeslagen om wanneer nodig de windstilte en daarmee smogvorming middels superblazers teniet te doen. Mocht de aarde toch nog wat verder opwarmen dan kunnen zij een verkoelingsfunctie verrichten voor die miljardensteden. China is daarbij allerminst het enige land met megasteden.

 

Het is al met al duidelijk dat de wereld aan de slag gaat. We moeten echter beseffen hoe diep het huidige energiegebruik zit geworteld in elke mondiale cel. De omslag naar een totaal ander type gebruik dwingt ook tot ingrijpende andere levenswijzen en cultuuruitingen op een schaal die in de geschiedenis ongekend zijn.

Bovenstaande vier wat buitenissige voorbeeld kunnen met tientallen andere worden aangevuld. Het wordt een marathon van ongekende omvang waarbij de opwarming al voor ons uitloopt. En het parcours alleen maar omhoog gaat. Naar mijn beste weten moeten we alle geld dat nu in wapens wordt gestoken omploegen naar energie-investeringen. We hebben geen tijd noch de centen om oorlog meer te voeren, want we moeten onderweg ook iedereen nog voeden, opleiden en medische hulp bieden. Het zal zeker twee tot drie generaties duren voordat we er achter komen of we succes boeken. Het heet dat we van de wind niet kunnen leven, maar van water en zon moeten we leven. De tijd is te kort om deze levensvoorwaardelijke bronnen te leren beheersen. Er zit maar één ding op: we zullen onszelf moeten leren beheersen.

Interessante artikelen

De Correspondent heeft deze week een huiveringwekkend artikel over de schier onontwarbare knoop van vechtende partijen in Syrië. Het is alsof je kijkt naar een wriemelende hoop insecten van diverse so


Een week geleden zegde ik toe eens aan te geven hoe Nederland 1000 miljard misliep.

Om alle misverstanden te vermijden zeg ik voorafgaand aan dit onderstaande betoog, dat ik de afhandeling van de aar


(blog in vorm van dialoog: m is mening, am is alternatieve mening)

M. Het is toch onaanvaarbaar dat Iraanse Veiligheidsdiiest in  Nederland twee Iraniërs heeft gedood!

AM. Die twee hebben in hun lan