Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Deal

Er was veel mis in de bonnetjesaffaire en de deal met Cees H. Het draaide allemaal om gebrekkige informatie of achtergehouden informatie tegenover het parlement. Ergo om communicatie. Hier en daar klonk in de verweren ook de dooddoener miscommunicatie door. Onzin natuurlijk. Ook slechte communicatie blijft communicatie.

No deal, alle uitingen tijdens de diverse informatierondes en interviews en vooral Kamerdebatten waren bewust niet meer dan men wilde. Er werd dus gegeven die bewustheid al klinkt het contrair optimaal gecommuniceerd. Er werd daarbij vooral ook informatie achtergehouden. Een echte dialoog was het niet. Het diende het eigen belang.

Alles bijeen is het een zeer negatieve casus hoe politiek met informatie omgaat. Hogeschoolcollege voor communicatiestudenten en practici.

Woordgebruik

Voor de goede luisteraar. Het is veelzeggend dat voortdurend over de oorspronkelijke handeling werd gesproken als zijnde een deal. Alsof we het hadden over een Amerikaanse misdaadfilm met een openbare aanklager c.q. officier van het openbaar ministerie in de hoofdrol. Waren hier geen Nederlandse woorden voor?

Afspraak is zo’n bruikbare term. Alleen klinkt het ongemakkelijk als je het voortdurend moet hebben over een afspraak met een drugsboef.

Contract komt in de buurt. Dat woord veronderstelt dat er niet louter sprake was van een mondelinge overeenkomst, maar dat impliceert dat er ook iets van op papier is gezet. Of dit waar is, weten we nog steeds niet. In ieder geval kwam er niets officieels boven water. Op zich klopt dit gegeven het feit, dat het afgesprokene geheim diende te blijven.

Maar als op dit niveau van misdaad zaken geheim moeten blijven, hoe moet een parlement of de burgerij dan de overheid controleren? Het is hierdoor alleen al een goede reden om geen afspraken met boeven te maken of contracten te sluiten.

Akkoord zou ook nog kunnen. Maar tot een akkoord komen met een misdadiger bezorgt ook kriebels. Dat roept op, dat je in beginsel allebei wat weggeeft en ontvangt. Het vraagt om evenwicht. Een sterk eenzijdig begunstigend akkoord is eigenlijk een vals akkoord.

Dus werd het sleutelwoord deal. Dat heeft als connotatie, dat Teeven iets deed dat in het buitenland ook regelmatig voorkomt. Iets wat modern justitieel beleid ademt. Het woord deal zegt niets over de evenwichtigheid.

Tot slot over woordgebruik. In de woorden van de minister-president was Teeven een goede crime fighter. Ook zo’n filmterm.

Een betrapte en ook veroordeelde drugsbaron 750.000 gulden laten terugstorten op een bedrag van circa vijf miljoen en misschien wel zeven miljoen, waarbij de boef in kwestie misschien wel 20 miljoen bezat met ook nog eens een strafkorting, dat is geen crime fightersdeal. Dat is een handeling waarbij de rechtsstaat als loser uit de strijd komt. Ik gebruik ook maar eens een Engels-Amerikaans woord. Die informatie die Cees toezegde moet dus een veelvoud van die 20 miljoen hebben opgeleverd. Of in ieder geval rente. Anders sluit geen enkele bank een deal.

Die woordkeuze ruikt naar een pr-zet. Dat wil zeggen de verkeerde kant van de pr-medaille. Ik kan dit zeggen, want ik groeide zelf op in de pr-wereld en weet hoe anderen daar tegen aan kijken. Woorden wegen op een schaaltje als het niet om duidelijkheid gaat.

Tegenprestatie

Dat de overeenkomst of het akkoord uit balans lijkt, moet worden goed gemaakt, doordat Teeven beweert in ruil voor die miljoenen en strafkorting informatie te hebben gekregen, die ten dienste kwam aan de oplossing van andere onwettige daden. Wat die informatie inhield, kregen we tot op heden nog niet te horen. Oncontroleerbaar dus. Logisch, dat had natuurlijk alles te maken met die geheimhoudingsafspraak. De drugsbaron mocht niet in gevaar komen. Diens advocaat heeft overigens bij herhaling verklaard, dat er van geheime informatie geen sprake is geweest. Alweer lastig, want wat niet is medegedeeld kan ook nooit bewezen worden wel te hebben bestaan.

Hier blijft de rechtsstaat met lege handen achter. Voor de journalistiek geldt nu dat enig verder graafwerk naar welke misdrijven in de periode direct na de deal vrij onverwacht werden opgelost door crime fighter Teeven en die met enige moeite terug te voeren zijn op de mogelijke kennis en positie van de drugsbaron ten minste enig licht kunnen werpen op diens tegenprestatie. Voor zover de burger bekend zijn die verrassende arrestaties en rechtszaken niet opgedoken. De duisternis van deze deal vraagt om een echte crime fightet, een onversaagde waarheidsvinder. Dijkhoff is dit nu al niet. Van der Steur evenmin.

Geheugen

De deal met Cees H. mocht er zijn. Zo beweerde staatssecretaris Teeven, minister Opstelten en de minister-president zelf. De geldverdeling is pover. Gaven zij toe. Het buitensluiten van de FIOD is ronduit schandalig, ook toegegeven,  maar dat Teeven van zo’n topdeal de bedragen niet meer kende, zelfs niet bij benadering, dat is ronduit volstrekt ongeloofwaardig. De belangrijkste hoogtepunten uit je loopbaan weet elk mens zich helder voor de geest te halen. En anders zijn er nog wel behulpzame verslagen of beschrijvingen. Van dit laatste is geen spoor van terug te vinden?! Niet meer dan een digitaal diep verborgen bonnetje.

Waar is die 750.000 gulden (aftrekking van het 5 miljoen grote bedrag waarop beslag werd gelegd en weer werd teruggegeven) geboekt dan? Heeft de FIOD echt nooit nagebeld met de vraag of zij nog wat konden vorderen? Er wordt wat afgekletst door mensen in organisaties. Men maakt mij niet wijs, dat Teeven nooit, ook al is het beperkt, heeft opgeschept binnen zijn team, dat zij toch maar die topdeal hadden afgesloten met uiteraard enige uiting over de bedragen etc. die ermee waren gemoeid. Hoe dan ook, dit is nooit en te nimmer een eenmansactie geweest. En die groep van mensen staat ook allemaal niets voor de geest?

Persbericht

Hierover kan ik kort zijn. Als Kamerleden zaten de latere staatssecretaris Dijkhoff en minister Van der Steur samen met hun VVD-voorgangers om een persbericht bericht op te stellen, dat de commotie moest dempen. Hier is heel bewust elke referentie naar bedragen geschrapt. Journalisten constateerden het al: Kamerleden horen de regering te controleren en niet vertegenwoordigers van het kabinet te helpen verdoezelende berichten op te stellen. (Tussendoor: waar was in dat overleg de directeur Voorlichting van het Ministerie?).

Het verweer luidde: er was onduidelijkheid over de juiste bedragen, dus daarom hebben we maar geen bedragen genoemd! Briljant. Het ging juist over de bedragen en de kracht en inhoud van de deal bij de Tweede Kamer, dan kun je in een verklarend persbericht hierover het stilzwijgen toch niet tot kern maken.

Zelfs de Kamervoorzitster kende uit ten minste één klokkenluidersbrief die zij zag (en las) al sterke aanwijzingen aangaande de orde van grootte van het bedrag. Hieruit blijkt tevens dat er rond Teeven ook anderen zijn met wel een goed geheugen.

Essentie van Communicatie

De essentie van Communicatie tussen mensen en bovenal tussen organisaties en burgers en meer nog tussen overheid en burgers bestaat uit openheid, transparantie, waarheidslievendheid en tijdigheid. Van deze begrippen hebben we heden ten dage de mond vol. Deze vier begrippen zijn o.m. de parels aan de tiara met de dubbele naam: Vertrouwen en geloofwaardigheid.

Zelfs een oppervlakkige beschouwing maakt zonneklaar dat van al die vier essentiële kenmerken in deze affaire geen sprake is geweest. Evenmin heeft de minister-president ten leste herhaald dat hij de onderste steen boven wil hebben. Want dat zou hij alsnog kunnen doen. Waarom niet? Juist nu toch. Of weet hij meer en schat hij de schade aan geloofwaardigheid lager in dan de gevolgen van de uiteindelijke feiten en het kreukelige handelen. Laat hij mijn twijfel wegnemen, aub.

Het is aan de journalistiek om die steen te delven. Het is aan communicatiedeskundigen in dienst van hun bazen om schade te beperken. Dat is één van de grootste verschillen tussen journalistiek en voorlichting&public relations. Wat dit betreft hebben zij er een stoot werk bij gekregen.

Het is tegelijk dat besef van de praktijk, dat studenten in de communicatie goed moet worden bijgebracht. Direct gekoppeld aan de ethische opgave die vier genoemde begrippen alsnog en waar mogelijk in hun werk te benaderen. De praktijk is in dubbel opzicht dienstverlenend: het beleid en de leiders ten dienste staan en tegelijk de vakethiek. Klinkt dat als een spagaat? Bij tijd en wijle is het dat ook. Als we maar –cryptisch bedoeld- met beide benen op de grond blijven.

 

Ps

Er is ook nog sprake van een onlogische afhandeling. Typerend voor politiek voeren.

Alle bewindslieden in deze kwestie gaven toe, dat het zo niet had gemogen. Ze zouden het voortaan heel anders doen. Zij keurden hun eigen beleid en handelswijze in deze af. Komt er een Motie van Afkeuring en dan stemmen VVD en PvdA tegen???

Ook nog deze vraag. Beste PvdA als jullie niet in de coalitie hadden gezeten, maar in de oppositie zouden jullie dan ook tegen de motie van Afkeuring hebben gestemd? Dus ook nog eens niet principieel.

 

Interessante artikelen

Het heet, dat ik, als ik afgeef op de EU, mij niet gedraag als een Europeaan. Hoe ziet die er dan uit of hoe gedraagt die zich? Een echte Europeaan is voor vrede tussen de landen. In weerwil van de ei


Cipier-ouders beknellen de vierde leerfase

Ontbreekt bij veel gelovigen de vierde leerfase? Eerder schreef ik over de vierde opgroeifase, waarin kinderen na de leerfases van het waarnemen, verbeelden


  

Eerder schreef ik dat geld in de sport de dood betekende voor sportiviteit. Wedstrijden in het voetbal tussen een club met honderden miljoenen aan budget en een vereniging met enkele tientallen e