Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Ik kan mij zo voorstellen, dat in Nederland de kiezers nog wel voor zo’n 20 zetels op de PvdA willen stemmen. Uit gewoonte, uit oude trouw aan het socialisme, uit de behoefte aan wat meer sociale aandacht in deze kille tijden van kapitalisme en economie. Ook een volksdeel goed voor 20 zetels ziet toch wat meer in de VVD. Voor je gezin en brood moet er wel worden gewerkt. Voor niets gaat de zon op en lapzwanserij doe je maar in je eigen tijd. Het is een soort liberaal calvinisme. D’66 staat voor eveneens 20 zetels hoog aangeschreven. Er mag wel wat meer rede in de feitelijke afwegingen op overheidsniveau. De wetenschap is per slot van rekening niet voor niets uitgevonden en mensen worden nu eenmaal knapper en mondiger. Ook zo’n portie kiezers goed voor 20 keer pluche zweert bij het CDA. Heel devoot is Nederland niet meer, maar de christelijke waarden kunnen nog wel wat nieuwe vernis gebruiken. Economie plus eucomenie gaan hand in hand.

 

Al met al komen deze vier partijen aan 80 zetels. Zij zijn even groot en er zijn geen echte onderwerpen om elkaar de tent uit te vechten. Samen hebben zij de meerderheid in het parlement.

Het CDA beseft, dat de hemel op aarde niet echt realiseerbaar is. Er naartoe leven kan wel, maar de moderne generatie bestaat niet meer uit bankzitters. Community initiatieven vormen de trend. De PvdA ziet de collectiva vervallen. Witte boorden voelen zich geen arbeider meer, maar economische solidariteit mag niet uit het oog worden verloren. De VVD snapt ook wel dat er een grens zit aan topsalarissen en het aantal bonusvangers. De onderkant van de samenleving is groot genoeg om uit humaniteit wat op te schuiven naar boven, opdat de economie ook in die lagen meer steun vindt. En groei kent zo zijn begrenzingen. D’66 op zijn beurt is zich bewust dat ook gevoel en emotie naast rede tot het persoonlijke belevenispakket behoort. Voor dat kwart van de steden waar een D’66-burgemeester moet komen voer men een lokale verkiezing in. Slaat dat aan dan kan men nog altijd overgaan tot een algehele omslag op dat punt.

Het vierspan houdt elkaar in evenwicht en tegelijk tijdelijke opvliegers als Wilders buiten de deur. Zelfs als die 70 zetels zouden halen. Elke periode kent wel van die tijdelijke, politieke erupties, maar door daar gevieren in gezamenlijkheid wat aan te doen haalt men het vuur uit de beweging die slechts aangeeft dat er in de hoek van de samenballing wel iets meer werk aan de winkel is. Samen vormen zij de GP, de Gemiddelde Partij. Wilders of toekomstige navolgers en opwellingen zijn zo bijstuursignalen geworden.

De politiek besteedt een minimum aan tijd aan onderling gekissebis over details dan wel futiliteiten en de Kamerleden hebben ieder voor zich meer tijd voor goed doordachte verbeteringen en grondig burgeroverleg. Bijvoorbeeld over de zorg, het onderwijs, kinder- en vrouwenhandel en misbruik, harde criminaliteit Genoeg te doen, zo we weten.  Het is de politiek van grootmoeder: overal waar te voorstaat, moet je niet willen.

Onderling zijn in deze benadering de scherpe kanten eraf. Het is geen onrustige tweedeling of een ruziënde vierdeling of een pandemonium van 16 toneelgezelschappen. Het heeft wel wat weg van politiek bridgen met wisselende partners tijdens het spel, maar altijd beschaafd en met evenveel kaarten en per saldo en rondje evenveel punten. Iedereen schudt op zijn beurt en om beurten moet iemand al zijn kaarten op tafel leggen.

Wat let Nederland.

Interessante artikelen