Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Wie een paar grote zaken uit de afgelopen tijd op zich laat inwerken, ontdekt hoe de politiek zowel op Nederlands als EU-niveau tot onhaalbare projecten en afspraken komt. Daarbij houden de lidstaten afzonderlijk en de EU zich in een houdgreep, die er uitziet als een onhandige boerendans op hoge hakken.

 

Griekenland

Nog geen anderhalf jaar na de finale afspraak tussen Griekenland en de EU zijn er besprekingen, waarin Griekenland wordt geprest tot uitvoering van de grote wijzigingen, die als voorwaarden werden gesteld voor verdere leningen. Het is duidelijk, dat dit land zijn enorme schulden nooit zal kunnen afbetalen. Zelfs als de Hellenen elk jaar tien miljard overhouden op hun begroting en met dit bedrag hun schulden aflossen dan nog doen zij er minstens 30 jaar over om op nul uit te komen. Dit zal in geen velden of wegen lukken. Meer leningen verergeren slechts de situatie. Daarbij krijgt Athene alleen geld als zij hun ‘verplichtingen’ nakomen, dat wil zeggen het pensioenstelsel en het belastingstelsel hervormen. Na anderhalf jaar dringt de EU er nu op aan!

Belachelijk. Nederland zou in nog geen tien jaar een omslag in het belastingstelsel of de pensioenen kunnen realiseren. We zijn er namelijk al langer mee bezig en schieten geen meter op. Dus wat willen we nu van die Grieken, die deze financiële kruiden moeten slikken om te genezen die aldaar niet groeien. Die tijdeis is onrealistisch.

Die omslag gaat niet werken, die schulden worden hoger, de pijn dringt door tot op het bot. Uit alles blijkt, dat deze grote afspraak aan alle kanten kraakt en onuitvoerbaar is. Elke nuchtere Nederlander zag het aankomen. Wat een floeper!

Een Grexit was voor iedereen beter geweest.

 

Turkije

De uitwisseling van echte vluchtelingen en afgewezen asielzoekers tussen Turkije en de EU telt nog slechts enkele honderden gevallen. Let wel in Turkije zitten inmiddels meer dan twee miljoen vluchtelingen. De luchtbrug faalt. Nog elke week landen er tien keer zoveel bootvluchtelingen op de Griekse eilandkusten. Dat is nog los van de hen, die nieuwe vaarwegen zoeken en ook daar alweer onderweg verdrinken. Turkije moet vluchtelingen uit niet-oorlogslanden terugsturen. Alsof dit makkelijk kan. Er is de regering 6 miljard toegezegd om verblijfskosten en vertreksommen te dekken. Dat is 6.000 euro per vluchteling. Dat geld is in een paar maanden op, als het allemaal al naar die mensen gaat. Bedenk dat opvang in Nederland geschat wordt op enige tienduizenden euro’s per persoon of soms een gezin per jaar.

Hiertoe heeft de EU zaken moeten doen met een regeringsleider die men om het zacht te zeggen verfoeit. Anderzijds acht Ergogan zich superieur. De man kijkt neer op die kreupele beslissingnemers uit de EU. De deal hangt van wantrouwen en dwang aan elkaar. Dat kan dus nooit werken. Een ‘simpele’ Nederlander begrijpt dit al, maar de politici weten niets beter te bedenken, dat een doodlopende afspraak met een dictator. We konden het op onze tien vingers natellen. Maar Brussel weigert de realiteit onder ogen te zien.

Individuele EU lidstaten morren, doen met de opvang schoorvoetend of niet mee en van een sterke harmonie en dus gemeenschappelijke aanpak is geen sprake.

Inmiddels worden vrouwen en kinderen uit de kampen aan het werk gesteld onder condities die we als slavernij zouden betitelen. Tussen de twee miljoen vluchtelingen zitten ook Koerden, een volk waarmee Turkije op voet van oorlog verkeert en andere groeperngen die ze niet lusten.

Terwijl ik dit schrijf komt het bericht door dat een Nederlandse journaliste in Turkije is aangehouden. Vanwege kritisch geschrijf? Dat zal in de komende dagen blijken. Eén ding is zeker de Turkse president laat niet met zich sollen. Hij heeft lak aan wat wij de vrijheid van meningsuiting noemen. Dat moge zo zijn, maar waarom doen we dan zaken met hem. Blijkbaar slikken we onze principes in ter wille van de steun aan vluchtelingen en maken vervolgens een afspraak die niet tot een goed resultaat gaat komen.

Het is cynisch; de meeste vluchtelingen komen aan in een EU-land dat zichzelf maar ternauwernood op de been kan houden. De zuidflank van de EU wordt overstroomd waar de landen zitten met de zwakste economieën. Geen wonder dat deze immigranten het rijkere noordwesten als hun bestemming verkiezen. Zij achten daar hun kansen op werk en welvaart hoger.

Maar de grootste problematiek is, dat de EU geen eenheid is en zal dit ook nooit worden, tenzij lidstaten zich eensgezind verklaren over hele fundamentele uitgangspunten. Deze zullen moeten uitstijgen boven politieke en religieuze voorkeuren, boven culturele verschillen en boven ideologieën. Kortom boven wat ons linksom of rechtsom verdeeld houdt. Het vergt niets meer en minder dan een hoogstaande intellectuele exercitie zoals we die in de wereld nog niet tegenkomen, waarbij we de geschiedenis achter ons laten. Want zodra we die erbij halen benadrukken we oud zeer, wraakredenen en onderlinge afkeuring. Dat schiet niet op.

Niet ons geheugen moet ons leiden, maar onze wens juist dat achter ons te laten wat ons vormde, scheidde en valse redenen voor superioriteit gaf.

Interessante artikelen

Andermaal hadden de EU-politici overleg met de Griekse regering in de persoon van Tsipras. Het ging er fel aan toe. In plaats dat de EU zei ‘en nu is het over, we blijven niet pingpongen’ kwam alsnog


Zo noemde premier Rutte de verdere opening van zaken rond het schrapppen van de dividendbelastng van 1,4 miljard euro voor buitenlandse bedrijven. Hij had ook kunnen zeggen ‘verkleining van de leugens


Een aantal bemerkingen.

  1. Met het referendum spraken de Grieken zich ruimschoots uit met NEE tegen de EU-eisen tot verdere, concrete bezuinigingen. Nu stemt het parlement in met Tsipras’ nieuwste voo