Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Om de toestroom van vluchtelingen te dempen en daarmee ook van drenkelingen en het gewin van mensensmokkelaars ging de EU een overeenkomst aan met Turkije. Voor opvang van vluchtelingen in Turkije kregen de Turken groot geld (6 miljard) toegezegd en zicht op viasavrij verkeer naar de EU.

Die overeenkomst is allesbehalve al volledig in uitvoering. Over cruciale zaken wordt nog driftig gestecheld. Doordat er al wel zwaarder wordt gepatrouilleerd maar vooral door de plaatsing van hekken en grenscontroles in een aantal Zuidoost-Europese landen is de toestroom teruggedrongen. Of al die vluchtelingen wel in Turkije willen blijven of vandaar uit geholpen met terugkeer naar hun vluchtland op termijn heeft niemand hen gevraagd.

We zien een waterbedeffect, zoals het NRC schreef. Alleen al de afgelopen week probeerden 12.000 vluchtelingen de oversteek, nu vanuit Egypte en meer nog vanuit Libië. De mensensmokkelaars hebben hun louche handel snel weten te verplaatsen. Het zou mij niet verwonderen als men in Libië hoog spel speelt en denkt ook miljarden te krijgen. De facto en per saldo is de EU niets opgeschoten.

Half werk dus van ons uit bezien. De realiteit wint het veruit van de idealiteit.

Griekenland kreeg andermaal extra leengeld. In Frankrijk staken arbeiders, in België en her en der rommelt het in andere EU-landen. Mensen willen geen bezuinigingen, dan wel geen verandering in pensioenleeftijden of arbeidstijden. Als dit in deze landen al tot onrust leidt, hoe konden wij dan verwachten dat in Griekenland de burgers zouden reageren op enige decennia van krimp en teruggang behalve van belastingen? Inmiddels wordt duidelijk dat als schulden niet geheel of deels worden kwijtgescholden dat Griekenland pas in 2040 of daaromtrent zal hebben terugbetaald als dit zelfs maar enigermate zal lukken. Andermaal hebben de banken door klakkeloos te investeren in Griekse obligaties hun eigen bevolkingen opgezadeld met de kosten van de straks kwijt te schelden schulden. Net als na de crisis van 2008.

De afspraken met Griekenland zijn niet houdbaar en ook hier geldt: half werk. Ook hier overtroeft de idealiteit de realiteit.

In Engeland staat men voor het referendum wel of niet in de EU blijven. Let wel: Engeland zit al op een paar grote punten niet in de EU (eigen munteenheid, andere hoogte bijdrage o.a.). Er zijn twee mogelijkheden: de Britten stemmen voor blijven of voor vertrekken. Per saldo zal het land verdeeld blijven. In geval van vertrek waarschuwen economen voor grote gevolgen in de economie in de EU en morren de Schotten, op hun beurt dreigend met een soort van vertrek uit het Engels Koninkrijk. Blijven de Britten, dan kunnen we zonder twijfel nieuwe eisen van Cameron of opvolgers verwachten die de Engelse soevereiniteit doen toenemen. Nog een paar van die gevallen en de EU kraakt in al zijn voegen. Eigenlijk nu al.

De EU-lidstaten willen wel samenwerken, maar tegelijk ook baas in eigen huis blijven. Het sluiten van grenzen is hiervan al een heel actueel voorbeeld van onttrekking aan internationale afspraken. Het feit, dat landen nooit beboet zijn voor het zich niet houden aan begrotingsafspraken, geeft ook al aan, dat de EU op dit centrale punt niet functioneert en ook niet durft op te treden op straffe van Spaxit, Poxit en Franxit.

De 28 EU-landen tonen nogal wat verschillen ter zake van al of niet geheel meedoen. Geen wonder. Zoveel culturen, talen, eigenheden smeed je niet in 50 jaar zomaar bijeen. Dat is nog nooit gebleken, tenzij onder druk van machtige overheersers en dus met geweld. De idealiteit delft andermaal het onderspit ten opzichte van de realiteit.

Als algemeen politiek en cultureel uitgangspunt geldt, dat we niet graag iets moeten willen, maar iets moeten kunnen als het om vergemeenschappelijking gaat. Kortom: wat is haalbaar? Tot op heden blijkt in ieder geval dat idealen het verliezen van de realen.

Als Trump in de VS wint en zijn voornemen doorvoert om de EU militair minder te helpen, wordt dit los van alles tijd. Een EU hoort, Trump of geen Trump, gezien alle eenheidsideeën op eigen benen te staan. Meer of minder militair daargelaten. Dat is een discussie op zich. Je bent geen grootmacht als je je laat leiden door een andere heerser, hoe je het ook bekijkt.

Interessante artikelen

Vier vormen om te komen tot beleidsaanpak in organisaties.

In onderstaand schema staan vier vormen van beleidsoverleg.

I. De top van de organisatie overlegt met de staven c.q. specialisten op basis


 

Vervelend, maar de klimaatcrisis lijkt zich te versnellen. Wellicht zit er ergens een cumulatief effect. Onze CO2- doelen (vermindering tot max.1,5% opwarming) moeten eerder en sneller worden berei


Tenzij Kiev en Moskou op korte termijn tot een vergelijk komen over een zekere verzelfstandiging van de Oost-Oekraïnse regio, waar separatisten zich proberen vrij te vechten van de Kiev-regering, bela