Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

De Navo houdt oefeningen en stationeert in de Baltische Staten militairen om Rusland af te schrikken. Rusland fulmineert daartegen. Dat land van zijn kant verzamelde troepen aan de Oekraïense oostgrens en hielp de opstand in die regio en terzelfder tijd annexeerde Rusland de Krim, waardoor de Baltische Staten in een kramp schoten, omdat zij weten dat er in hun landen ook een portie Russen wonen, wat nu net weer één van de redenen was dat het Kremlin zijn oog deed vallen op de Krim. Die afschrikkingstactiek heeft niet gewerkt kun je stellen. Ze is nog steeds nodig. Ze heeft juist gewerkt zou je kunnen beweren. De Russen hebben sinds 71 jaren niet meer aangevallen. Het is maar hoe je het bekijkt.

 

Een zichtbare Muur maakte plaats voor een mentale Muur.

Tot aan de Muur was er een status quo tussen de twee bevrijdingspartijen van 1945. Direct na de Duitse overgave kregen we een oppositie tussen het niet communistische westen en de communisten met Rusland als grootste speler. In de tijd van de status quo die was gebaseerd op wederzijdse afschrikking dankzij de vrees voor elkaar nucleaire kracht begon de confrontatie te minderen. Dat wil zeggen de atoomkracht aan beide zijde werd afgebouwd. Maar niet tot nul.

Na de val van de Muur leek er een tijd van ontspanning aan te komen, maar niets is minder waar. Het westen schoof op naar het oosten en de Oostbloklanden verkozen het westen boven het communisme. Rusland schoof niet op naar het westen, maar verloor meer terrein. Draai dat gegeven eens om. De Muur valt en West-Duitsland wordt samengevoegd met Oost-Duitsland maar wel als vazalstaat van Rusland, dat geleidelijk aan meer landen aan onze kant van de Muur aan zijn zijde krijgt omdat we hier het communisme zou verkiezen boven het kapitalisme. Hoe zou Amerika dan gereageerd hebben?

Er kwam na de Muur een nieuw soort status quo tot voor kort. Rusland verbrak deze met die steun aan de Oost-Oekraieners en de inname van de Krim. Het westen doorbrak de relatieve rust door Oekraïne binnen zijn territorium van de EU te willen trekken.

 

 

De reactie over en weer waren volstrekt te voorspellen. Voor mij, voor u en zeker voor alle politici aan beide zijden. Dus wat zien we: opnieuw treedt het afschrikkingsmechanisme in werking. Weliswaar met minder nucleaire wapens aan weerszijden, maar wel met een technologisch hoogstaander arsenaal. Is dat nu wat onze leiders meenden te moeten bedenken? Of moeten we constateren, dat beide kanten hun positie alleen kunnen behouden door een vijandsbeeld te handhaven. Als dit zo is, dan kunnen we verwachten dat dit pas tot een einde of een halvering komt wanneer er een nieuwe vijand ontstaat. China bijvoorbeeld.

Deze wijze van confrontatie lijkt mij meer tussen Amerika en Rusland te bestaan dan tussen Europa in de hoedanigheid van de EU en Rusland. In Amerika zijn het vooral de rechtse republikeinen die het beeld opvoeren. Rusland zou minder godsdienstig zijn, hetgeen niet waar is. Het land is nog steeds communistisch, wat ook al niet klopt. Dat misschien een deel van het volk terugverlangt naar het nooit verwezenlijkte ideaal van sociale gelijkheid moge zo zijn, de leiding in Rusland is in handen van de rijken, die overigens het grootste deel van hun geld in het westerse (?!) buitenland hebben staan en zich kapitalistisch opstellen.

De Russen zouden een hekel hebben aan het westen. Uit hun toeristische belangstelling en import aan westerse artikelen blijkt dit niet. Eerder blijkt belangstelling en een vorm van jaloezie. Tevens is het zo dat Rusland meedoet aan alle Europese sportkampioenschappen. Hieruit blijkt dat West-Europa tot aan Rusland toe dat land als Europees beschouwt. Eerder dan Turkije of Israël bijvoorbeeld. Hier hoort ook nog bij als niet onbelangrijk gegeven, dat in deze tijd eenderde of meer van de behoefte aan olie en aardgas in de EU wordt geleverd door Rusland. De twee territoria zijn energetisch zeer nauw verbonden. Uit de handel over en weer blijkt geen strijdlustig antagonisme.

 

Als de EU zou proberen de relaties met Rusland te verbeteren en aan te trekken, zou dit onherroepelijk een verkoeling opleveren met de Amerikanen. Waarom? Zou een wingewest als de EU dan voor de VS wegvallen? Tegelijk zou de EU interne problemen krijgen, want in de voormalige Oostbloklanden heerst en niet onbegrijpelijk nog veel afkeer voor de Russen.

De blokken die tegen elkaar opbotsen zijn dus: Amerika vs Rusland, Amerika plus EU vs Rusland, EU vs Rusland, EU met voormalige Oostbloklanden vs Rusland. De relatie kent dus nogal wat gradaties. Zo te zien heeft Rusland meer tegenstand, ook in gradaties, dan omgekeerd. Ik vind het westen, de EU waar ik woon, onhandig in zijn strategie richting Rusland. We hoeven niet naïef te worden. Allerminst. Maar een meer reële weging van de verhoudingen en de achterliggende krachten en bedoelingen lijkt me vanuit het oorspronkelijke ideaal van de Europese eenwording, namelijk nooit meer oorlog, niet alleen wenselijk, maar juist te liggen in het verlengde van de oprichting van de EU.

Interessante artikelen

Communicatie kan worden gedefinieerd als de uitwisseling van informatie tussen mensen. Voor het vakgebied is dit het kader, waarbinnen overwegend gewerkt wordt. Uitwisseling van informatie tussen leve


Ingewikkelde kwesties weergeven met een alledaags beeld kan heel verhelderend werken. Cartoons zijn hiervan een goed voorbeeld. Zelf probeer ik eerst de essenties van complificaties te ontdekken om de