Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Het heet dat de Koude Oorlog weer terug is. Op het schaakbord van de politiek betekent dit dat de pionnen worden gesteund door paarden, lopers en torens. De Koude oorlog herinnert aan de muur die Duitsland verdeelde, maar tevens een concrete grens vormde tussen oost en west. Nu is zo’n muur er niet en is het handelsverkeer zij het voorzien van sancties nog gewoond gaande. Zo worden er geen sancties uitgevoerd ten aanzien van het transport van aardgas. West-Europa zou wel gek zijn. In sommige landen bedraagt de import van Russisch gas over de 30% van de behoefte en verder oostwaarts tot soms ver boven de 50%. Tot beider voordeel.

Met de sport hebben de Russen zich vanwege de doping in de voet gestoken. In de atletiek is dit voelbaar en straks in Rio, maar voor het voetbal maakte het even niet uit, al kwam het Russische elftal niet ver. En Sotsji ging gewoon door. Op de OS zijn behalve de atleten andere sporten uit Rusland wel vertegenwoordigd. Van algehele kwaadheid op het westen is vooralsnog geen sprake. Vreemd, de EU wil wel economische sancties, maar roept niet op tot sportsancties.

 

Inmiddels oefenen NAVO-troepen in de Baltische Staten en voert men de tijdelijk/permanente legering op met 4000 manschappen uit. Vooral omdat men aldaar vreest dat na de Krim en Oost-Oekraïne de Russische zucht naar de terugkeer van de Sovjet Unie hen ook zal treffen. Dat kan. Die landen zijn de eerst aangewezene. Voor een harde beoordeling is een even harde analyse nodig van de Russische redenen voor invordering van de Krim en bemoeienis in Oost-Oekraïne. De Krim is 100% een feit. Maar wat waren de overwegingen aan Russische zijde. Hetzelfde geldt voor de steun aan separatistische elementen in Oost-Oekraïne. Zien de Russen dit als bruggenhoofd voor een algehele onderwerping van Oekraïne en gaan die bewegingen door naar Wit-Rusland, waaruit nu geluiden van vrees opklinken.

Ik zou een grondige analyse van beweegredenen waarderen. Tegelijk zou ik het voor het evenwicht in de meningsvorming waarderen als de EU-oostwaartse bewegingen worden gewogen en dan bezien door Russische ogen.

 

Beide partijen hebben zo hun expansiedaden en redenen. Hoe zien wij de Russische? Hoe zien de Russen de onze? De Russen worden door niemand gestuurd anders dan hun eigen beleid, waarbij het machtsvertoon heel goed een afleidingsmanoeuvre zijn van de binnenlandse moeilijkheden, vooral op economisch niveau.

De EU wordt misschien niet gestuurd door Amerika, maar zelfs hier en daar aangevoerd. Willen we dit ook nog als Trump wint? En wat betekent de Brexit in dit verband? Wordt Engeland nog harder de vazal van de VS? Kortom de EU staat voor een eigen visie op deze geopolitieke en hier en daar militaire bewegingen. Is Juncker de man omdat als EU-staatshoofd te overzien en te sturen. Ik mis vooralsnog een verregaande strategische analyse. Werk aan de winkel voor Clingendael.

 

Rusland zal op dit schaakbord zijn stukken strategisch positioneren. Dit begint al door de nieuwe samenwerking tussen Rusland en Turkije. De EU daarentegen krijgt niet alleen te maken met de directe gevolgen van een Brexit als die doorzet, maar ook met een nieuwe scheur à la de Griekse. Italië en Spanje vertonen Griekse kenmerken, namelijk de economische redenen voor een fikse financiële ingreep en een modernisering van het bestel op punten als bankenkwaliteit, begrotingsdiscipline, pensioenkracht en werkgelegenheid voor jongeren. Die landen gaan dit niet trekken. Net zomin als Griekenland. Waarom niet? Zij hebben een zuidelijke cultuur. Noordwest-Europa heeft een yesterday-cultuur. Wij deden het niet goed, dus zullen we ons moeten herzien, ook al betekent dit de broekriem aantrekken, want morgen kan niet zo zijn als gisteren. Het heeft kenmerken van het protestante en het seculiere. Zuidelijke landen hebben een manăna-cultuur. Vandaag schijnt de zon en morgen ook wel weer. En God voor ons allen? Kortom: we zien wel.

De EU kampt dus met cynisme in de oostelijke lidstaten. Met een wezenlijk cultuurverschil tussen het noorden en het zuiden en met een beknellende band met het wilde westen. Anders gezegd de EU weet zich geconfronteerd met een vierdeling. Dat is geen sinecure. Het vereist eigenlijk een krachtig bestuur en kracht betekent in dit opzicht ook macht en juist dat zoeken de lidstaten niet in Brussel. Hun soevereiniteit staat voorop en in lijn hiermee hun cultuur en het recht op zelfbeschikking. Dat nu is juist wat landen misschien een beetje kunnen afstaan, maar volkeren net niet. Een mix van politieke en culturele analyse lijkt mij op haar plaats.

Interessante artikelen

Zij die mij kennen, weten dat ik veel ontleen aan natuurkunde en mij niet louter baseer of richt op de gedragswetenschappen. Deze laatste vertellen veel over het menselijke gedrag (individueel), de ge


Vorige week is een aantal aanhangers van IS veroordeeld tot fikse celstraffen oplopend tot 6 jaar. Zij lieten van zich horen door opruiende kreten en haatzaaiende uitingen tijdens een demonstratie in