Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Parlementsleden, journalisten en burgers zetten om een veelheid van redenen vraagtekens bij de Nederlandse deelneming aan de militaire acties tegen het Libische Khadaffi-regiem. Een kernvraag is: welke strategie wordt nu onder aanvoering van de NAVO uitgevoerd tot welk doel? Is dit doel de luchtmacht van Libië uit te schakelen, waardoor luchtbombardementen gericht tegen opstandelingen onmogelijk worden? Gaat het erom dat alle militaire geweld tegen burgers moet worden tegengegaan of richt de NAVO-actie zich tegen het verjagen of desnoods op de uitschakeling van de Libische leider zelf? De discussies lopen hoog op en ook op topniveau binnen de NAVO zijn er onenigheden. Duitsland onthoudt zich van directe steun. Turkije als 'bondgenoot'' vindt actie die verder gaat dan handhaving van de no-fly zone uit den boze. De situatie is onbegrijpelijk. We leren, dat een strategie gedoemd is te mislukken als zij niet is gebaseerd op een duidelijk doel, dat op voorhand ook als hoogst waarschijnlijk haalbaar wordt ingeschat. Zonder zo'n klink en klaar doel blijft immers onduideijk welke strategie de beste is. Het betreft hier nota bene oorlogshandelingen en dus staan er mensenlevens op het spel. In zo'n situatie moet het doel toch onomstotelijk vaststaan. De wereld heeft in recente tijden sprekende voorbeelden van het falen van oorlogsacties als er licht zit tussen doel en strategie.

Amerika betrok bondgenoten in een oorlog tegen Irak. In eerste aanleg omdat het onberekenbare regiem van Saddam Hoessein over chemische wapens zou beschikken. In het verlengde daarvan wilden Amerika en zijn westerse oorlogspartners natuurlijk ook wel af van de moordzuchtige leiders, die Koerden en politieke tegenstanders zonder mededogen probeerden te elimineren. Politieke stabiliteit en rust in een energierijk gebied waren aanpalende redenen en de vestiging van een democratie misschien wel het hoogste ideaal. Met wat de Duitsers een blizkrieg ozuden noemen werd het bewind van Hoessein uitgeschakeld. Chemische wapens werden niet gevonden, waarmee het eerste doel vervloog dan wel als gelegenheidsargument werd ontmaskerd. De zittende machtshebbers werden gedood of berecht. En toen? Toen ontbrak er een duidelijke vervolgstrategie en werden stabiliteit en een normaal bewind op democratische grondslag nieuwe doelen. Het gevolg was, dat de Amerikanen en hun bondgenoten er na jaren nog zitten en terugtrekkende bewegingen moeizaam verlopen, omdat er allesbehalve zekerheid over bliljvende rust en harmonie; ook al omdat deze er thans ook nog niet zijn.

Een zelfde beeld toont de strijd of oorlog in Afghanistan. Wat was het doel? De Taliban verdrijven? Of uitschakelen? Afghanistan tot een democratie omvormen? De heroïneproductie stopzetten? Het resultaat van de beleid zonder duidelijk doel is andermaal hopeloos. De Taliban verdrijven werkt slechts tijdelijk, als het al zou lukken. De VN-troepen rechtsomkeert dan verwacht iedereen dat de Taliban binnen de kortste keren het heft weer in handen nemen. De heroïneproductie kan zelfs tijdens de lopende bezetting al niet worden geëlimineerd. Van uitschakeling van de tegenstanders is evenmin sprake. En het ideaal van een democratische staat zal een ideaal blijven. Een moderne democratie vestigen moet als onhaalbaar worden gekwalificeerd in een land dat hiertoe zelf in geen 20 eeuwen in staat was. De structuur met oorlogsheren en gebiedskoningen noch de cultuur vormen een vruchtbare grond voor een snelle omschakeling naar democratie. De slotsom is aldoende een bezetting tot in lengte van decennia. Kortom de millitaire aanpak spoort niet met het -ook nog eens niet duidelijk- gestelde doel. Zo hoort het niet en de resultaten zullen in alle drie de gevallen bedroevend zijn. Aangezien mag worden aangenomen dat politieke leiders en topmilitairen bovenstaande redenering ook wel kunnen volgen en er breeduit zal zijn gecommuniceerd rest op dit moment de vraag: waarom houden onze leiders zich niet aan de wet van verbondenheid van strategie en doel?

Interessante artikelen

Ruim een eeuw terug nam de ontwikkeling van de krant een grote vlucht. De journalistiek groeide uit tot wat we bestempelden als de Vierde Macht, hoeder en waakhond van de democratie. Kenmerkende eigen


Idee “Medisch Noordland”

(Warnerjuli 2011)

  1. De gegevens en de partijen

De Rijksuniversiteit Groningen heeft twee speerpunten: Healthy Aging en Energie.

Het gebied Eemshaven/Delfzijl komen vier