Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Ik kan mij voor voorstellen dat veel nuchtere Nederlanders de Amerikaanse verkiezingen een klucht vinden, ware het niet dat twee kemphanen het machtigste land ter wereld vertegenwoordigen in hun gooi naar het presidentschap.

De vaderlandse media krijgen er geen genoeg van. Vrijwel dagelijks berichten kranten, radio en televisie elk voorval van die twee nitwits. Niet alleen melden zij al dat gekissebis, maar ook publiceren zij reacties uit de Amerikaanse media, geven zelf commentaren en struikelen over herhalingen. Kortom u wordt ermee dood gesmeten. Waarom?

Ik noem om te beginnen Trump en Hillary nitwits. Voor beiden geldt, dat ik een sterk gevoel heb dat ze weinig of geen benul hebben van wat er speelt in andere landen, waardoor dit zo komt en waardoor het afwijkt van the American Way. Ik maak mij sterk dat zij die 27 lidstaten van de EU niet kunnen opnoemen. Als je denkt de machtigste te zijn, wat zul je je dan vermoeien met die andere kreupele en tweederangs staten. Het bizarre ten opzichte van vroeger is, is dat de VS zich zelfs na drie verloren oorlogen nog gedragen als de winnaars van de wereld. Zij onderschatten het sluipende systeem van guerilla waarbij men vecht, maar geen bezettingsmacht vreest en de tegenstander geen duidelijk trqaceerbaar leger tegenover zich vindt.

Waarom onze hijgerige belangstelling? Omdat Amerika zo’n economisch gewicht in de schaal legt? Omdat het land een voorbeeld is van hoog gekwalificeerde sociale voorbeelden? Of omdat wij eenzijdig zijn verVSt en wijzelf bij lange na niet weten wat er vergelijkenderwijze speelt in grootmachten als India, China, Rusland.

Amerika is het land met de grootste schuldenlast ter wereld. Meer dan 20.000 miljard dollar. Dat dit niet allang tot de ondergang heeft geleid komt slechts doordat de financiële situatie van alle landen deplorabel is. Economie bestaat uit niet inbare schuldenlasten. Iedereen staat bij iedereen in het krijt.

Rusland is een wankele economie. Niet alleen heeft het land geen export behalve die van olie, gas en andere grondstoffen, er dreigt ook nog een krimp aan die energie-export te komen. In Duitsland, EU's meest omvangrijke industrieland, neemt de grootste energiegigant E.on al afscheid van olie- en gasplants en verder staat de hele EU voor een duidelijke afbouw gegeven de klimaatdoelen. Nederland loopt hier in de achterhoede. Waar kan Rusland zijn energievoorraden nog kwijt? In het oosten misschien. Dus China en India. Het betekent een balansverschuiving in de wereldverhoudingen van jewelste. Het land leunt zwaar op twee stokken: een de facto éénpartijstelsel en een forse kernmacht. Aan de zuidelijke grenzen rukt het islamisme op.

 


India heeft een redelijk bloeiende economie en klimt op in de mondiale rangorde, maar dat komt vooral doordat het land zich een arme en achtergebleven bevolking kan permitteren van enige honderden miljoenen mensen. Het intellectuele en commerciële vermogen moet evenwel niet worden onderschat.
China is in luttele decennia omgeturnd tot een kapitalistische staat, maar is tegelijk een land met een enorm intellectueel potentieel, dat over een paar jaar naar het lijkt het enige land is dat nog mensen in de ruimte heeft als resultaat van een technologisch duizelingwekkende ontwikkeling. Azië bijeengenomen kent dus een vooruitgang die alle andere regio’s in de wereld in de schaduw stelt. China heeft nog als bijkomend voordeel een eigen taal, die elders nauwelijks wordt gesproken. De combinatie van Chinees en Engels geeft hen toegang tot de hele wereld van de digitale revolutie, maar schermt tegelijk hun eigen positie af. Hun belangen in westerse landen groeit hard. Ze veroveren niet militair, ze kopen gewoon op.

 

 

Behalve Iran blijft het hele Midden-Oosten achter en dus zien we daar de grootste onderlinge knokpartijen en voortgangsverschillen. De rijkdom verworven door olie en aardgas is gigantisch, maar is niet in de lokale bevolking en economie geïnvesteerd, doch samengebald in een zeer kleine elite, die ook niet deelneemt aan de internationale handelswereld anders dan middels de verkoop van die energiebronnen en het nemen van aandelen in die economieën die bij uitstek niet Arabisch zijn. Zo komen we via China en Saoedi Arabië annex vazalstaten als Qatar en de UAE in buitenlandse handen.

 

 

En de EU? Ach die bestaat uit 27 ledenlanden, die het onderling zeer oneens zijn en nu nog vooral aan elkaar hangen omdat het relatieve welvarende Noordwesten het zuiden en oosten subsidieert. De EU leunt nog –en terecht- op de verwijzing naar de vredesperiode, die toch maar na de eeuwen van diepe twist en oorlog is gerealiseerd, maar die vrede heeft geen macht opgeleverd die elders in de wereld nog ontzag afdwingt. De EU stelt namelijk als militaire macht niets voor omdat het daarin geen eenheid is en ook niet optreedt. De militaire rol van de EU in de wereld komt niet verder dan wat bombardementen van IS in Irak en Syrië en het zenden van wat detachementen naar oorlogsgebieden in VN-verband, waarbij soms de opdracht is niet schieten tenzij jezelf wordt beschoten. Het zijn vredesmilitairen: een grotere paradox is niet denkbaar. Het is natuurlijk fantastisch. Vredestichtende soldaten, maar de lokale conflicten worden er niet definitief mee weggenomen en het ontzag voor de VN is minimaal. Hooguit temperen VN-soldaten het geweld voor een beperkte periode.

 

Het westen is zijn hegemonie kwijt en de wereld zoekt nieuwe balansen en verhoudingen. Dat vooral zal de inhoud van de 21e eeuw bepalen. Daarbij moeten we bedenken dat de normen en waarden die we er hier graag op na houden wereldwijd gezien tot een minderheid behoren.

 

Interessante artikelen

Tenzij er in de laatste week dramatische veranderingen komen stevent de verkiezingsuitkomst af op een informateurspartijtje eindeloos klaverjasssen met vijf deelnemers. Die dramatiek moet dan komen ui


De Troonrede bleek een goednieuwslezing. Samengevat: het gaat goed met Nederland. En het kan nog beter. Daar gaan we ook aan werken. Ofte wel behoorlijke financiële investeringen in sectoren die achte