Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Hoe we het ook wenden of keren een onmiskenbaar feit is, dat de wereldbevolking deze eeuw nog met circa de helft groeit. Van 7 miljard nu naar volgens de jongste berekeningen 11 miljard mensen binnen 100 jaar. Die groei voltrekt zich hoofdzakelijk in die delen van de wereld waar de levensstandaard beneden peil ligt. Het gaat dan om voedsel, medische verzorging, scholing en inkomen.

Koploper is Afrika waar de cijfers uitkomen op een toename tot drie keer het huidige aantal inwoners. Ofwel plus 3 miljard mensen.

Voeg die bevolkingsgroei bij het klimaatvraagstuk en we staan voor de grootste opgave waarvoor de mensheid ooit heeft gekend. Waar de opwarming van de aarde te maken heeft met een menselijke oorzaak leidt een levensstijl, waarbij emissies bijdragen aan het broeikaseffect, tot een heftige botsing als het gaat om oplossingen.

 

Welvaartsgroei botst met bevolkingsaanwas

Als we onze rol in de opwarming erkennen en daar lijkt het nu hard op, moeten we een reuzeomslag maken in ons gedrag met als kern het type energiegebruik. Binnen 35 jaar willen we onze CO2-uitstoot als voornaamste boosdoener terugbrengen naar een niveau waarbij de opwarming beperkt blijft tot 1,5° Celsius. Of we dan de negatieve effecten die nu al in gang zijn gezet kunnen beteugelen, moet nog blijken. Afremmen is vooralsnog het meest haalbaar lijkende doel. De technologie voor die omslag hebben we in huis: zon- en windenergie, maar of we het geld hiervoor ook hebben of willen uitgeven is nog de vraag. Dat moet dan wel gebeuren binnen twee generaties van 30 jaar.

Duidelijk is dat arme landen met vaak de hoogste groei van mensenaantallen dat geld niet hebben en ook de technologie niet of de infrastructuur en organisatiestructuur om die technologie, die ze misschien wel gratis krijgen, in te voeren.

 

Als remedie tegen die bevolkingsaanwas wijzen wetenschappers (economen en sociologen) op de ervaring dat mensen bij een hogere welvaart geneigd zijn minder kinderen te nemen. Dat moge zo zijn, maar of we binnen 50 tot 100 jaar bijvoorbeeld de groei in Afrika kunnen ombuigen naar slechts twee kinderen per echtpaar moet als onhaalbaar worden aangemerkt. Om de huidige generatie ouders te bereiken is het al te laat en de nieuwe generatie moet dan worden geconfronteerd met doordringende voorlichting van buitenaf, een cultuurwijziging van jewelste, het afzweren van oude conventies onder gelijktijdige economische vooruitgang van een ongekende orde en snelheid.

 

In de natuur leidt overbegrazing tot honger en een voortijdige dood. Het is een harde, meedogenloze wet, maar die is in onze opvatting van humanisme geen optie. Wij kunnen mensen niet aan hun lot overlaten. Het afdwingen van een westerse levensstijl met de daarbij behorende toename van seculier verlichtingsdenken is evenmin een aanpak die op aanvaarding mag rekenen. Als was het maar omdat de oplossers tevens worden gezien als veroorzakers.Waarom seculier denken erbij? Omdat in nogal wat culturen mede uit godsdienstige oogpunten na drie meisjes nog verder wordt bevrucht, omdat er tenminste ook een jongetje bij moet komen.

Als we in hoog tempo onze welvaart in de achterblijvende landen willen introduceren –zeg maar doorduwen – dan moet men aldaar gaan leven en produceren zoals wij en juist die stijl zal grootscheeps moeten worden omgevormd ten einde de afvalstoffen van die wijze van leven en maken uit te bannen. Het wordt dus èn nieuw èn geheel anders in eenzelfde korte tijdsbestek. Trek uw eigen conclusie maar. Bovendien vindt een groot aantal mensen dat wij onze levensstijl helemaal niet moeten opleggen aan anderen. En terecht. Maar wat dan?

 

Emigratie is een natuurlijk verschijnsel

In de natuur trekken kuddes verder als de wei is kaal gegraasd. Mensen handelen niet anders. Vanuit Afrika mag een trek door mensen naar betere gronden en economieën worden verwacht. Deze is nu al gaande en we zien ook dat dit begrijpelijk vooral jongere mensen betreft. Waar naar toe? China en India hebben al hun eigen enorme bevolkingsaantallen met alle daarbij behorende vraagstukken. Indonesië idem dito. Andere Zuidoost-Aziatische landen: de mogelijkheden houden ook daar niet over. Zuid-Amerika kan, maar dit contingent heeft nu al voedselgronden tekort en verdere grootschalige woudkap past niet in de CO2-bestrijdingsstrategie. Amerika heeft nog ruimte maar de droogtegebieden lijken ook daar toe te nemen, terwijl het vruchtbare land als oppervlakteerosie kent. Canada heeft land te over maar een groot deel hiervan ligt in polaire streken. Rusland heeft nog een gigantisch, relatief onbewoond achterland, maar je mag niet verwachten dat 200 miljoen Russen met alle fracties in hun werelddeel die ze nu al hebben een miljard Afrikanen opvangt of toelaat.

Vooralsnog is dus Europa, meer precies de EU, aangewezen, maar die zetten nu net een rem op landbouwbedrijven vanwege methaan-uitstoot en de nadelige effecten van intensieve veehouderij en landbouwgiffen, terwijl ook nog de arbeidsmarkt door automatisering krimpt: meer mensen, minder werk. En het moet letterlijk nog maar blijken of wij op het huidige niveau van de zon en de wind kunnen leven. We moeten eigenlijk niet alleen met minder mensen toe, maar ook minder luxe en overdadig eten.

 

Ook migratie van godsdienst en cultuur

Daarbij komt nog een ander gegeven. De hardst groeiende godsdienst in Afrika is de islam. Een uittocht en oversteek zullen verhoudingsgewijze meer islamieten te zien geven dan christenen of seculieren. We moeten dus uit humane overwegingen de Afrikaners helpen en een leefplek geven en tegelijk onze cultuur deels moeten opgeven. e uitkomsten van het mengsel dat dan ontstaat, kennen we nog niet. De geschiednis op dit punt stemt niet vrollijk. Pikant, om deze behoeftigen te laten delen in onze kapitalistisch gegrondveste economie moet de christelijke cultuur dimmen en minderen. In ieder geval verhoudingsgewijze, want de islamitische aanwas neemt harder toe. Kapitalisme leidt zo redenerende tot een positieverlaging van het christendom.

 

De lijn is nu: meer welvaart brengt meer kapitalisme, meer kapitalistische economie vereist meer energie, die energie moet komen uit een ongekende omslag, die omslag moet worden betaald uit groeiende welvaart en die groeiende welvaart moet worden gerealiseerd met gelijktijdige opneming van grote aantallen arme mensen met gans andere culturen, terwijl we recent hebben geconstateerd dat de multiculturele samenleving niet bepaald een geslaagd resultaat kent en dat alles moet geschieden in één tot twee generaties van 30 jaar. Het instituut ‘Spoedcursussen’ staat een daverende markt te wachten.

We hebben dus bevolkingsgroei, voedselproblemen, klimaatvraagstuk, energierevolutie, mondiale verschuivingen in de cultuur en godsdienstbalans, terwijl we hier althans in Nederland nog nauwelijks het pietenprobleem kunnen oplossen en media vullen met gepraat over het inkomen van prinses Amalia en de positie van PSV en FC Groningen op de ranglijst. Alsof we voorrang geven aan de fileproblemen in Madurodam ten opzichte van de mensentrek en congestie (armen en oorlogsvluchtelingen) op wereldschaal. Alsof? Nee, dat doen we, want we weten met z'n allen voor geen meter hoe we die grote rampen of crises moeten aanpakken met instemming wederzijds en behoud van ieders waardigheid. Want wat is de oplossing als je je eigen probleem bent?

 

Onze voorouders hebben Nederland op de moerassen en het water veroverd. Hulde. Kunnen we die moderne vraagstukken klassiek oplossen met dijken en duinen of moeten we onze kennis op het niveau van stormvloedkeringen inzetten? Want vanuit dat polderen en ingenieursverleden zijn wij thuis in de omgang met stromingen? Lang leve Delft.

Geloof ik in revoluties? Nee. Geloof ik in evolutie? Ja, maar niet op termijn van twee of drie generaties. Wat ik vrees, is dat de rauwe natuur zijn loop zal hebben, want van praten groeit er geen gras.

 

(Maak ik Afrika met dit betoog zwart? Geenszins. Als IJsland of Zweden in dit werelddeel hadden gelegen, dan zouden de IJslanders of de Zweden dezelfde problemen hebben gekend. Geschiedenis en geografische omstandigheden zijn zeer bepalend en enige machten groter dan een enkel mens, terwijl een mensenmassa doorgaans kiest voor conservatisme. Niemand is schuldig, slechts het proces dat wij institutionaliseren is gebrekkig.).

Interessante artikelen

Wat ook de Brexit-uitkomst is, Engeland gaat in grote prolemen verkeren.

Een deel van de achtergrond om Brexit te willen is de achterhaalde nostalgie naar de voormalige wereldppositie: Engeland stuur


Brown is behalve een makkelijk leesbare schrijver en een goede plotbedenker vooral ook slim. Zijn onderwerpen richten zich op mysteries en feiten, die weliswaar geromantiseerd of gedramatiseerd groten


We hebben het in Keulen horen donderen

Onaanvaardbaar, afschuwelijk, niet te tolereren en zo nog wat kwalificaties, vielen te lezen en te horen over de massale aanval op de vrouwelijke vrijheid en wa