Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Uitzichtloos…..

Van de binnengrenzen naar de buitengrenzen en terug naar de betonblokken op markten en andere publieke gelegenheden, dat beschrijft ons verweer tegen wat we noemen terroristen. Dit woord is een eindterm. Het beschrijft hun finale daad, een wanhoopsdaad.

Niet langer proberen we hen tegen te houden aan onze EU-buitengrenzen. Dat kunnen we ook niet. Eenmaal binnen in bijvoorbeeld Italië, Oostenrijk, Polen of Engeland zijn zij de facto ook Nederland binnen en omgekeerd. Zij komen verscholen en niet detecteerbaar mee in het sloffende leger van vluchtelingen, maar zij zijn dit in feite doorgaans niet. Het zijn ontheemden. Weg van hun uitzichtloze thuislanden. Daarbij komt dat menige radicaal vaak al jaren in een Europees land leeft. Zij trokken niet weg uit hun geboorteland om fysieke redenen in de eerste plaats. Evenmin als daar zijn hier geen bombardementen. Er is geen onmiddellijke oorlogsdreiging. Het is omgekeerd. Zij vormen de oorlogsdreiging zelf, omdat hun verwachtingen niet uitkomen.

We bieden bed, brood en bad, zoals dat burgerlijk wordt aangeduid. Maar we kunnen geen geestelijke opvang bieden, geen snel vervulbaar levensperspectief,omdat voor hen eigenlijk geen enkel land dit in petto heeft. Zij zijn als het ware verstekelingen aan boord van een schip dat nooit een haven aan zal doen die zij als de hunne beschouwen. Vandaar dat uitzichtloos….Ze voelen zich een eeuwig koekoeksjong, dat zelf een vreemd nest opzocht.

 

Inmiddels gaan er Belgische stemmen op om duizenden grenzen in te stellen. In plaats van een controle aan de nationale grens overwegen we nu naast de zeefnetten op vliegvelden ook klamboes bij bussen, treinen en boten in te stellen. Niet om hen binnen te laten, maar om hen te ontdekken, te vangen en zo mogelijk buiten te sluiten. Tot last van iedereen. Van de ouderwetse grensdouane hadden Europese burgers alleen maar hinder als zij op zakenreis gingen of op vakantie. In het nieuwe vangnetsysteem is er sprake van voortdurende hinder en confrontatie. Ook als je de flixbus neemt van Groningen naar Amsterdam.

Fysieke ontdekking kan zo enig succes hebben, maar hoe verweren we ons tegen een geestesgesteldheid? Hoe houden we die buiten de deur als potentiële terroristen zich koest houden en niet reizen, totdat zij op geheel andere wijze van zich laten horen.

 

Ik heb geen oplossing. U wellicht ook niet. En met ons duizenden parlementariërs in de EU-lidstaten, die niet verder komen dan hun statustitel. Praters in plaats van kunners en doeners met op z’n best lapmiddelen.

We vallen terug op inmiddels een klassiek geworden links-rechts tegenstelling. Uiterst links stelt zich in die tweedeling op als gastvrij en verwelkomend. Dat wil zeggen tegenover echte vluchtelingen. Maar, zoals ik al aangaf, dat woord dekt voor explosieve kwaadwillenden de lading niet. Uiterst rechts wijst tot terrorisme geneigde tehuiszoekers, ambitieohuders, zonder meer af en vindt hierin en passant een extra reden om alle vluchtelingen retour te sturen. Links en rechts zijn loze begrippen in dit verband. Zij delen ons in, maar de wanhopige radicalen aan hun kant voldoen niet aan die typering. Veel van hun idealen of van hun visie op de samenleving staan veraf van de  linkse, westerse ideeën. Zij zijn eerder rechts te noemen.

 

Wat tot radicalisering leidt, is het ontbreken van een perspectief. De grensoverschrijdende medialisering en informatiestromen hebben voor de jongere generaties in landen uit het rechterrijtje en in de degradatiezone een kennismaking met de rest van de wereld gebracht alsof die voor hen openstond en ook in eigen land tot persoonlijke mogelijkheden zou leiden. De teleurstelling is groot: de zon schijnt niet overal. In hun geboorteland beleven zij stagnatie en treffen zij achterstallig onderhoud en een geharrnaste cultuur, waar oude generaties de tradities bepalen, waarmee zij elke dag worden geconfronteerd. In hun ‘nieuwe’ land voelen zij dat verschil aan den lijve en vooral ook in hun geest. Ook daar is er geen paradijs in aantocht. Het is hun maatschappij niet en daarmee hun leven niet. Dus denken zij om met een historische figuur te spreken ‘Dan liever de lucht in.’

 

Die toestand, dat leven tussen twee werelden, ervaren zij als uitzichtloos. Er is wel een Middellandse Zee maar er bestaat niet zoiets als een Middenland. Wat als wij alhier moeten constateren, dat die uitzichtloosheid in zekere mate ook voor ons geldt als het om de op;ossing van dit probleem gaat? Het recept wordt dan dat we moeten hopen dat het uitsterft. Letterlijk en figuurlijk. Maar het mondiale informatieverkeer is als het weer. Zonder oordoppen en oogkleppen, bij wijze van parapluies, kun je er niet voor schuilen. En als je je huis niet meer uitkomt, heb je daadwerkelijk geen perspectief meer. Zien we hier een tweede klimaatvraagstuk?.....

Interessante artikelen

Dood aan Nederland schreeuwden Pakistani die de cartoonexpositie over de profeet Mohammed door Wilders als diepe godsbelediging ervaren. Dit waren geen paar gekken, maar een opgezweepte menigte. (We z


“Het gaat om de kwaliteit, niet om de kwantiteit”, is in beoordelingssituaties een veelgehoorde opmerking. Ik kan net niet stellen, dat er geen kwaliteiten zijn, maar mijn standpunt komt er dicht bij


Dit artikel is een recapitulatie van vorige artikelen. In een aantal gevallen kwam ik tot voorzeggingen of scenario's op basis van de analyse van wat er werd gezegd in combinatie met communicatiekenni