Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

De debatten van politieke partijleiders volgen elkaar in allerhande samenstellingen in rap tempo op. Ze zijn betrekkelijk nutteloos en wel hierom.

Ik heb in geen enkel debat één van die politici zijn mening horen aanpassen of veranderen. Het zijn derhalve geen echte debatten. De partijleiders sommen hun standpunten op, maar die had ik al in het partijprogramma kunnen lezen, dat her en der in kranten wordt gepubliceerd. Ze vangen elkaar vliegen af en komen niet verder dan te stellen, dat de geuite wensen over en weer niet betaalbaar zijn, niet goed doorgerekend zijn op de effecten of zich richten op de verkeerde prioriteiten.

Het zijn twistgesprekken, waarbij de presentator hoopt, dat de opponenten zich verspreken of stilvallen en dat daardoor zijn programma scoort. Een bewering dat een partijwens niet betaalbaar is, wordt verder niet beargumenteerd, laat staan met harde feiten bewezen. Tegenover een AOW-doel als de terugkeer naar pensionering op de leeftijd van 65 jaar, dat wel 12 miljard euro zou kosten, staat een ombuiging van wel 25 miljard van een andere partij. Onvergelijkbare zaken.

Tegenover meer geld naar de zorg staat minder geld naar…ja naar wat eigenlijk. Doorgaans wordt een verhoging in een bepaalde maatschappelijke sector betaalt door een verhoging van belastingen. Zo kan ik het ook. Maar een uitruil van niet renderende subsidie aan Griekenland tegenover meer geld naar de zorg of een halvering van de ontwikkelingshulp door niet controleerbare projecten (zie de Rekenkamer elk jaar opnieuw) achterwege te laten tegenover investeringen in het onderwijs komen we in die gesprekken niet tegen.

Alles wat die zg. debatten laten zien is dat we geld tekortkomen voor alle wensen en geld overhouden als we voor echte keuzes zouden staan. Zelfs meer inkomsten uit de economie in komende jaren worden al in die wenspotten gestopt onder de voor mij immer rare bewering dat sechuldenvergrotende uitgaven de economie stimuleren en dus meer geld kunnen opbrengen. Maar als we dan een begrotingsoverschot hebben gaat ook dat weer in die uitgaven. Al vijftig jaar lang.

Elk EU-lidland heeft een staatsschuld van hier tot St Juttemis, maar dat schijnt niet erg te zijn, omdat een land altijd in waarde nog veel meer bezittingen heeft, is de economische redenering. Dat zijn dan zaken als grond, gebouwen, soms nog wat goud, kunstvoorwerpen enzovoort. Alsof die landen die bezittingen morgen kunnen verkopen. Als een land al zijn bezittingen verkoopt, bestaat het niet meer. Er blijft dan slechts een papieren afspraak over die neerkomt op de uitspraak, dat Nederland begint waar men Nederlands spreekt. Verder is alles wat je aantreft van een individuele eigenaar of van een andere  buitenlandse eigenaar.

Vanuit schaarste bekeken is elke Nederlander meer dan miljonair. Hij of zij heeft immers zijn eigen leven en een leven is onbetaalbaar en dus veel waard. De bank leent je echter helemaal niets op dat gegeven. Je leven als onderpand is niets waard.

Als u of ik lenen, dan vraagt de bank een onderpand. Op een lease-auto kun je niet lenen. Heb je een eigen huis, een echt eigen huis en niet één met de bank als verhuurder, dan kun je wel wat lenen. Verkoop je je huis en maak je je geld op, dan leent de bank niet meer en zeker niet jaar na jaar (niet uitproberen thuis). Mensen kunnen maar beperkt lenen en hebben een onderpand nodig. Landen lenen zich te pletter en de banken vragen geen onderpand. Welk onderpand gaf Griekenland? Welk onderpand geven de zuidelijke EU-landen aan de uitlenende noordelijke EU-collega’s?

Welk onderpand vraagt de Europese bank, die met miljarden strooit ter investering.?

Economie zou zijn gebaseerd op schaarste als waardebepalende factor. Maar staatsschulden zijn bepaald niet schaars. Zo gerekend zijn die schulden niet veel waard, behoudens een eeuwig durende renteverplichting. Want landen met schuld zijn niet schaars. Kwijtschelding is soms de enige oplossing als het te ver is gegaan en misloopt. Zie waarover men praat in het Griekse geval. Kwijtschelding als enige oplossing, omdat er geen bezittingen tegenover staan die je op kunt eisen bijvoorbeeld.Kreta als onderpand bijvoorbeeld.

Griekenland is de facto eigenlijk helemaal niet meer van de Grieken. Wat blijkbaar wel veel geld waard is, is zijn ligging. Dat heet de zogenaamd strategische positie. Let u maar eens op hoe dat zit. Als er miljarden aan wapens of euro’s naar een land gaan, gebeurt dit altijd vanwege de strategische positie in de vorm van olie of ligging..

Economie gaat helemaal niet om schaarste. Als puntje bij paaltje komt, is er een overvloed aan strategische posities. Dit is een niet tastbaar begrip. Het is niet eens in geld uit te drukken. Door van dit gegeven een overvloed te maken wordt een niet-strategische positie schaars. Die zou dus veel waard moeten zijn. Mooi niet dus. Noemt u mij eens een land dat geen strategische positie heeft en ik zal u vertellen hoe veel geld dat land waard is gegeven die waardevolle economische schaarse ligging. Schaars als economisch begrip heeft afgedaan. Het gaat even vaak op als niet.

Wat u wat schaars is, puissante rijkdom en paradoxaal genoeg gaat daar het meeste geld naartoe.

Interessante artikelen

Rondje regels

Als je één regel stelt, dan kan er ook maar één worden overtreden. Maak je vier regels

dan loop je de kans op meer overtredingen. Dus moet je ter controle ook de politie uitbreiden. He


Landen bespioneren elkaars. Dit doen zij sinds mensenheugenis. Maar als ik goed over de NSA-praktijken nadenk, kan ik maar één conclusie trekken, als het Amerika uitkomt, breken zij bij mij in en stel


In het Griekse drama en de Lybische kwestie worden door de leiders noodzakelijke voorwaarden voor een goede strategie en aanpak verontachtzaamd. Wat ondernemers en organisatieleiders in het algemeen w