Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Waarom overweegt Erdogan de invoering van de doodstraf in Turkije? . Is hij van mening dat sommige misdrijven zo ernstig zijn dat welke vorm van gevangenisstraf dan ook onvoleonde recht doet aan de slachtoffers van het betreffende misdrijf? Of strekt zijn bedoeling zich ook uit over politieke daden die hij misdrijven gaat noemen of landverraad om zo tegenstanders te kunnen uitschakelen.

Een paar spookbeelden. Koerden die zich verzetten tegen Turkse onderdukking komen in aanmerking voor die nieuwe in te voeren doodstraf. Ik kan het mij voorstellen. Als iemand jouw land wil inpikken ter vestiging van een eigen staat zal dit in de ogen van deze heerser een aanval worden genoemd op het bestaansrecht en de concrete bestaansgrond van Turkije. Vervolgens kunnen we terug naar een oorspronkelijke situatie en rechten van toen, desnoods eeuwen terug,maar dat geeft alleen maar eindeloos gebakkelei en geweldadigheden over en weer. We kennen de wereld.

Feit twee is dat de gevangenissen volzitten met tienduizenden vermeende Gülen-aanhangers dan wel coupeplegers of –ondersteuners. Dat kost goudgeld. Het zou fiks schelen als een deel van deze opgepakte Turken onder het etiket van landverraders zou kunnen worden geëlimineerd. Tegelijk werkt zo’n beleid als afschrikwekkend voor iedereen die sympathie zou uiten voor een andere politieke keuze.

Feit drie is dat de invoering van de doodstraf mogelijkheden biedt tot revanche op vermeende wandaden in het verleden door mensen of nazaten van historische wandaden te betichten.

De NederTurken en tevens ja-stemmers die zeggen dat dit allemaal niet opgaat wil ik ook graag horen als er straks voorbeelden komen die passen bij dit beleid met dictatoriale tinten. Ik zou dan graag zien dat zij het recht om te verblijven in ons land verliezen. Eten van twee walletjes kan tenminste onaantrekkelijk worden gemaakt door één van die wallen ontoegankelijk te verklaren. Scheiding des geestes kan immers werken als een duidelijke waterscheiding tussen democratie en dictatuur. En daarmee als een keuze voor de wijze van leven en besturen en impliciet werken als een gradatie van vrijheid, zoals wij deze in Nederland voorstaan. Je kunt niet een opstelling kiezen voor een samenleving waarin jij stelt dat je je kinderen nooit slaat en dat dit de norm moet zijn in jouw land en straat om vervolgens geweld van buren tegen kinderen aan te hangen. En ja te zeggen tegen de huisbaas van die buren.

Jammer dat in Nederlandse talkshows nooit tot op dit keuzepunt wordt gediscussieerd.

Daarmee vallen deze onderwerpen onder de tweezinnigheid van aandacht voor pittige vraagstukken en de vormgeving van light entertainment. Via zo’n format lijden de redacties zelf aan een dubbele moraal en het feit, dat de onafhankelijke journalistiek dit niet neersabelt en verklaart tot non-journalisitiek is bedenkelijk.In mijn ogen kan het woord talkshow met nadruk op de laatste lettergreep nooit worden geplakt op een presentatie van zeer ernstige onderwerpen of vraagstukken.

Sommige soorten nieuws kunnen nooit worden gerekend tot entertainment. Net zoals de tekst van een rouwbrief, niet samengaat met de aankondiging van een vrolijke bruiloft. Ik snap dat als een gegeven nieuwsprogramma altijd sombere feiten en gebeurtenissen meldt, de makers vrezen dat het kijkerspubliek afhaakt en terugvalt op wat zij plezier en vermaak vinden.Echter, dat is dan maar zo. Het zou terugkijkend tot een waardevolle constatering komen als het gooien van christenen voor de leeuwen in de Romeinse tijd tot afnemende publieksaantallen ozu hebben geleid. Ging het toen nog om brood dat tijdens de spelen werd uitgedeeld, nu wordt van mij als belastingbetaler verwacht dat ik het programma steun en vervolgens geen hap door mijn keel krijg. O tempora, o mores.

Interessante artikelen

- Elke speler in het eerste van Barcelona verdient meer dan het hele Nederlandse Kabinet bij elkaar. Waarom zouden wij het financieel wankelende Spanje moeten steunen?
- Onzinvraag. dat is appels met b


Is het zogenoemde strategische stemmen wel strategisch? Het is een vlot gevonden aanduiding van onderzoeksbureaus. Alom overgenomen door de journalistiek en vervolgens de politici zelf. Een ontleding