Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Moeten we Nederlandse jihadi’s wel of niet laten terugkeren naar ons land? De discussie kent twee uiteenlopende meningen van voor- en tegenstanders. Een direct hierop volgende vraag is: heeft dit enige zin?

Het is voorstelbaar dat iemand naar het buitenland gaat om aldaar een ideaal te verwezenlijken. Ontwikkelingswerkers doen dat of dokters via Artsen zonder grenzen. Maar mensen –doorgaans jonge mannen – die zich aansluiten bij IS volgen wel een ideaal dat zich op ontoelaatbare wijze meent te moeten realiseren.

De eerste reden om terugkeer af te wijzen is deze. Als zij het ideaal van een kalifaat werkelijkheid willen zien worden, is terugkeer tevergeefs. Er komt nooit een kalifaat in Nederland. Mochten zij denken, maar wel als ik in Nederland hiertoe de strijd open, dan zouden wij wel gek zijn om ze terug te laten keren.

Zouden wij zelfs zover gaan dat we hen het recht geven (en dat heb zij) om via democratische weg hier zo’n kaliefstaat staat voor elkaar te krijgen, dan moeten we bedenken, dat hun methodes erg antidemocratisch zijn. Dus in feite is die weg afgesloten en derhalve in zeer hoge mate theoretisch. Ons eigen ideaal als instrumenteel aanbieden voor het bereiken van het tegenover gestelde is van een ongekend altruïsme. Ik noem het neutraal praktisch niet uitvoerbaar.

De tweede reden is de wijze waarop IS haar ideaal heeft geprobeerd te bereiken. In opstand komen en oorlog voeren is op zich al verwerpelijk maar helaas moeten we constateren dat dit van alle tijden is. Ook wij hebben in dit opzicht boter op ons hoofd. De pot moet in dit vlak dus de ketel niet verwijten dat zij zwart is. Hier verliezen wij een argument. Maar dat IS alle niet gelovigen of zelfs zij die een beetje anders geloven, maar nog steeds islamitisch zijn de keel afsnijdt en uitroeit, is een ongelooflijk voorbeeld van genocide en relicide. Dat er in geval van vrouwen eerst nog even werd verkracht is van een totaal onvoorstelbaar cynisme en alles overstijgend wangedrag. Je verenigen met zulke idealisten valt nooit meer goed te praten of te verontschuldigen. De Nederlandse jihadireizigers wisten welke barbaarse handelswijzen IS-strijders erop nahielden. Er was immers al uitgebreid over bericht. Niet in de laatste plaats door de IS-propagandisten zelf.

Moeten we aannemen dat zich om wat voor reden ook zij die zich aansloten doof en blind hielden voor deze praktijken, dan zijn ze voor elk herstel verloren. Hier worden veroordeeld zadelt ons tot in lengte van tijden op met onherstelbare krankzinnigen. Nog waanzinniger wordt het als deze Jihadisten juist aangetrokken door die wandaden die kant optrokken.

De derde reden is dat wij geen straffen kennen voor dergelijke gederailleerden. Beter lijkt het mij hen daar te laten berechten en herstelschade te laten betalen. Dat is natuurlijk ondoenlijk, maar als principe een duidelijke en terechte stellingname bij Iraki’s of Syriërs die voor altijd hun heiligdommen zagen vernietigd en hun steden voor eeuwen zagen verwoest. Ik vrees overigens dat het niet tot dergelijke uitspraken komt.

Drie redenen om dus geen terugkeerregeling te treffen. Maar wat dan als dit betekent dat zij hun toevlucht zullen zoeken in andere landen om hun afzichtelijke doelen te realiseren? Afghanistan, Pakistan, Indonesië, Nigeria? Om te beginnen maakt dat aantal NL-Jihadi’s het verschil niet uit. Maar sterker is dan het bewijs dat zij nog steeds gehersenspoeld zijn en van elke menselijkheid gespeend. De Koran verbiedt het hen zich zo te gedragen. Dus ook daar ligt geen heil voor hen. In werkelijkheid behoren zij tot de categorie autociden. Hiervoor kozen zij in alle vrijheid. De vierde reden is derhalve: je moet niet iemand tegen zijn geloof en vrijheidsbeleving in terughalen.

(Terzijde: jihad betekent strijd. Maar niet de oorlogsstrijd die iS voert. Jihad is het woord voor de strijd van een gelovige zelf om zich aan de Koran te houden. De strijd die wij kennen van 'het vlees is zwak.' Strikt genomen hebben deze soort jihadi's die strijd al verloren)

Interessante artikelen

In mijn boek Verbonden Ietsigheid (juni 2011, pag. 164) kwam ik tot de conclusie dat een overdaad aan informatie-impulsen tot hersenbelasting kan gaan leiden. De toeneming van mensen (volwassenen en k


Gedragswetenschappen zijn een bron van kennis en informatie voor communicatoren. We observeren, doen mensproeven en maken statistieken. Maar de wetenschap blijft zacht. Betawetenschappen leveren harde