Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Een kind wordt niet op eigen verzoek geboren. Net als bij dieren moeten ouders de boreling verzorgen en deze aanleren wat er voor komt kijken om te leven. Dit komt neer op twee hele basale zaken. Hoe kom ik aan voedsel en hoe vermijd ik gevaar binnen mijzelf (ziektes) of van buiten.

Op dit punt lopen dieren en mensen zeer uiteen. Jonge dieren leren na de primaire voedingsperiode door het gedrag van hun ouders te volgen hoe je aan eten moet komen, waar en wat wel of niet eetbaar is. We noemen dat bij dieren en mensen opvoeden. In de animale wereld is de hoofdleus: goed voorbeeld doet goed volgen. In de mensenwereld geldt dit ook maar opvoeding alleen is niet voldoende. De mens kent namelijk een apart leerproces en dat is onderwijs. Voor mensen is de aanwezigheid van voedsel niet vanzelfsprekend. De hoeveelheid voedsel en het aantal mensen loopt niet synchroon. Wij bouwen daarom voedsel bij. Voedsel kost geld en geld moet je verdienen.

Dit vereist dat je je nuttig maakt in de maatschappij met werk. Dat is op zich vaak moeilijk genoeg. En dat werk verdient aan persoonlijke waarde, doelmatigheid en plezier als dit in het verlengde ligt van iemands aangeboren talent. We zouden het heel vreemd vinden, als we aan onze baby’s geld vroegen voor de borstvoeding en aansluitende periode van eterij. Zelfstandigheid op dit punt moeten hen nog aanleren. Waarom vragen we dan wel geld voor die aanleerfase van een nuttige functie als ze student worden?

Strikt genomen hebben we een systeem waarbij ouders via belastingen collectief dat leergeld opbrengen. We zouden het heel goed ontwikkelingshulp kunnen noemen. Als dit niet voldoende is, moeten we bezien of die belastingen omhoog moeten of de onderwijskosten verlagen dan wel het systeem economisch verbeteren, maar dat vraagstuk mogen we niet oplossen door de jongelingen met een schuld op te zadelen.

Onderwijs is niet gratis, maar afwenteling op studenten is onverantwoord en schept andermaal grote verschillen. Het is onwenselijk en in een speciale betekenis ook onmenselijk.

Onze welvaart stelt ons in staat landen waar onderwijs om wat voor redenen ook ondermaats is gebleven te helpen bij de opvoeding in die leerfase. Ontwikkelingshulp voor onderwijs is de beste investering die we kunnen doen. Maar dan moeten die hulpgelden wel ook daar belanden en optimaal worden aangewend. Dat is geen neokoloniale dwingelandij. Dat is handelen naar de natuur. Want onderwijs is de hoogste ouderlijke plicht en verantwoordelijkheid. Dat dit bij mensen langer duurt dan bij dieren en ook tot een enorme functionele diversiteit leidt, maakt ons nu juist tot datgene waarin we van dieren verschillen. Dit is de opgave van een leven lang leren. Leren om te kunnen leven en leren om dat leven als het even kan aangenamer te maken. Anders dan dieren raken wij nooit uitgeleerd. We leren van en leren aan. De leus is dus: onderwijs maakt boven wijs.

Interessante artikelen

Yezidi’s in de knel

Het is niet ondenkbaar, dat één van de Amerikaanse piloten, die de Yezidi’s, te hulp schiet (letterlijk en figuurlijk) een katholiek is. Hij doet dit mede op verzoek van de Irakes


Communicatie is een brugfunctie, wars van eenzijdigheid en dogmatiek.  Gericht op hersenverrijking, niet op hersenspoeling. Het vakgebied (geen vak) staat voor enorme spanningsvelden, kloven en parado