Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Duurzaamheid en orgaandonatie kunnen heel goed bij elkaar horen. Als ik het loodje leg, waarom kunnen mijn nog gezonde organische onderdelen dan niet worden hergebruikt. En zeker als vervanging van organen bij iemand die dan door kan leven. Wie moet daar bezwaar tegen hebben en zich met mijn besluit bemoeien? Heeft mijn familie bezwaar (ouders, kinderen), dan zullen zij mij bij leven moeten uitleggen waarom. En niet achteraf, waar ik niet meer bij ben, ‘voor en over mij’ beslissen.

Aan wie in een god gelooft, die het leven geeft en neemt en beweert dat dit ook voor mij moet gelden, zeg ik altijd, laat mij even met hem praten. Tot op heden durft hij dit gesprek blijkbaar niet aan. De paradox is bizar genoeg, dat nu juist in hun geloofsvisie die ultieme vrijheid tot zelfbeschikking en mijn redeneringen en oordelen dienaangaande van hem afkomtig zouden zijn. Anders gezegd: ik doe nu juist wat hij mij heeft ingegeven of meegegeven.

De gouden leefregel is: doe een ander niet aan, wat jij zelf niet wil worden aangedaan. Als ik mijn organen wil doneren, doe ik niemand kwaad. Integendeel. Als ik iets op aarde het mijne mag noemen, zijn het toch wel mijn eigen lijf en leden. Ik zou de Tweede en Eerste Kamer willen uitnodigen hierover een wet uit te vaardigen. Een mens is eigendom van zichzelf. Daar moet je in eerste en hoogste instantie van afblijven.

Interessante artikelen

Je bent er één uit duizenden. Zo kunnen we soms iemand complimenteren, als we deze uitspraak interpreteren als iemand een goede helper is uit duizenden die neutraal aan de zijlijn bleven staan. We bed


Onvoorwaardelijke trouw komt niet vaak voor. Het is het ideaal dat we verbinden aan de liefde tussen een man en een vrouw. Het liefst wederzijds. In andere maatschappelijke betrekkingen is evenwel d