Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Waarom zou iemand die zijn levenlang niet rookt, meebetalen aan de medische kosten wanneer de roker ernstig ziek wordt? De nare consequenties van roken zijn algemeen bekend. Als iemand toch doorpuft, lijken mij de financiële consequenties een individuele zaak. Dat een persoon verslaafd is geraakt, is nauwelijks een excuus, maar ik kan mij voorstellen dat afkickkosten deels uit een collectieve verzekering worden betaald. De redenering is dan dat iedereen wel eens door een verleidend product of een uitdagende activiteit verslaafd kan raken.Maar wie off piste skiet en een helikopter nodig heeft, zal dit zelf moeten betalen.

We moeten dan wel de discussie hierover nu fundamenteel beginnen. Want naast roken hebben we ook alcoholische drank en van suiker barstende sappen. Marktpartijen en criminelen maken nu eenmaal al te graag gebruik van menselijke zwakheden. De gevolgen van roken, drinken en drugs zijn bekend. Eigenlijk al vele eeuwen. Persoonlijke verantwoordelijkheid maakt collectieve afwenteling als oplossing betwijfelbaar.

In het verkeer geld ook zo’n collectieve verzekering maar bij herhaaldelijke incidenten verhogen de kosten van de verzekerde. Wanneer rijontzegging aan de orde is, bepaalt de rechter, wanneer de grens wordt bereikt bepaalt de gemeenschap in haar wetgeving. Voor mij is die rijontzegging al aan de orde als iemand zich niet verzekert.Hij doet immers niet mee aan een allenszins goede en collectieve afspraak. Levenslange intrekking van het rijbewijs lijkt me dan op zijn plaats. Wie zich niet verzekert, zal verder moeten lopen, fietsen of het openbaar vervoer nemen.

We constateren actueel de lopende discussie over persoonlijke verantwoording en collectieve bemoeienis. Deze zien we terug in kwesties als donorschap en euthanasie. Een essentieel afwegingspunt is de mate van schade voor derden. Bij roken is dat duidelijk: de uiteindelijke kosten. In het verkeer ook. Maar als ik bewust en vrijwilllig een orgaan wil afstaan aan een ander is van derdeschade geen sprake. Mijn persoonlijke gift aan de samenleving. Bezwaar mijnerzijds kan hooguit liggen in het mentale vlak, omdat een ander, de ontvanger,  er een andere levensvisie op nahoudt. Maar die eigen visie is nu net wat heel individueel ligt en niet collectief moet worden opgelegd. Dit nu is een kernpunt in de moderne kennis- en redeneermaatschappij. Laten we het eerst daarover proberen eens te worden. Ik wil met de beste wil donor zijn, maar niet dat ik de kans loop dat mijn goede hart gaat naar een persoon wiens levensstijl of visie volstrekt tegengesteld is aan de mijne. En daartoe kan de regering onder deze wet beslissen! Mij niet gezien, dus geen van mijn organen naar boeven, verkrachters, moordenaars en geloofsfanatiekelingen, die mij dood wensen. Hoe is dit nu in de wet geregeld? Niet dus.

Interessante artikelen

Verklaar de Grondwet ‘heilig’ en het is in ieder geval voor welke geloofs- of tegenpartij ook duidelijk hoe hoog het geheel van nationale regels en voorschriften in het vaandel staat. De democratie bi


Sinds enige tijd zijn toptienlijstjes zo populair als een nieuw ijsje. De mode om te ranken is als een virus doorgedrongen tot alle maatschappelijke sectoren. De beste renner, het hoogst genoteerde re