Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Ben ik ouderwets aan het worden? Ik heb een hekel aan capuchons. Die hoofd en gezicht verhullende slordige deksels, wanneer het niet gaat om felle winterkou en kinderhooofdjes. Ik houd van een open en sprekend gelaat. Ook geen zonnebrillen zoals sommigen al dragen tijdens televisietalkshows. Die houding van ‘ik kan jou wel zien maar jij mij niet.’ Ook geen burka’s of erger. Evenmin andere gezichtsdoeken. Oogcontact, elkaar recht in het gelaat kijken is een eerste blijk van openheid, van ‘ik heb niets te verbergen, zie wie ik ben.’

Ik weet het. Soms is het mode, maar mode van de verkeerde soort. In misdaadfilms of opsporingsbeelden dragen de boeven altijd capuchons als ze worden gefilmd tijdens winkeldiefstal. In nieuwsbeelden van rellen verbergen stenengooiers hun gezicht, maar dat hoeft toch niet tijdens het doen van boodschappen. Of gewoon op de openbare straat.

Iemand die mij niet recht aankijkt, geeft mij sowieso al een gevoel tussen mijn schouderbladen. Verlegenheid is één ding, maar in elk ander geval geval gaat een eerste blijk van vertrouwen al verloren. Bijvoorbeeld ook als het gaat om onderdanigheid. Eigenlijk wil ik met die oogluikende persoon geen zaken doen. Ogen vertellen immers het eerste verhaal in een ontmoeting.We hebben niet voor niets het gezegde 'elkaar recht in de ogen kijken.'

Nogmaals ben ik ouderwets of is de cultuur aan het veranderen en leren we de jeugd niet meer om met opgeheven hoofd de gemeenschap en elkaar open tegemoet te treden?

Interessante artikelen

Bij de oprichting van de Amerikaanse staat zijn onafhankelijkheid (independency) en vrijheid als persoonlijkheidskenmerken van dat land ingevoerd. Het kapitalistisch-liberalisme, wat we er verder ook


Journalisten houden niet van woordvoerders, pr-publiciteitzoekers, beleidspromotiezoekende voorlichters en spin doctors. Toch congresseren communicatoren hier met enige regelmaat over. Al 40 jaar. Kun