Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

De oorlog in Syrië is nog verre van over, maar nu al staat Assad toe dat Iran vanuit zijn land Israël aanvalt. In de islamitische contreien hebben we nu dus Afghanistan, Syrië, Koerdistan, Iran, Saoedi-Arabië en Yemen als oorlogshaarden. Direct na de opzegging van de deal van Amerika met Iran over kernwapens ligt Israël onder vuur. Dit land slaat onmiddellijk terug. Het kan na 40-45 niet anders. Escalatie dreigt. Met alle kans op nieuwe vluchtelingenstromen naar de EU. West-Europa wordt zo een smeltkroes van groeperingen uit het Midden-Oosten die hier evenzogoed elkaars vijanden zijn. Arabische geloofsfracties onderling en deze op hun beurt van Israël. En alles in één klein land verenigt tot over het miljoent aan potentieel kwaaie koppen.

Hoe wij aan onze kant die instroom gelijktijdig in eensgezindheid en integratie moeten omzetten is een vraag waarop geen grein zicht is. In het oostelijk deel van de EU wijzen lidstaten deze instroom ronduit af. Integratie betreft zo op zijn best maar een halve EU. Daar komt nog bij dat de EU zich ook nog eens economisch gemangeld weet door het Amerikaanse besluit. Gaan wij hier, zoals we bepleiten, door met die Iraanse kerndeal dan treffen Amerikaanse sancties ook ons bedrijfsleven. We zitten met handen en voeten vast aan de US en daarmee aan de grillen van Trump, want ook de invoertarieven worden eenzijdig verhoogd. Lange leve de westerse eensgezindheid. Quod non. Dat alles bijeen begint ronduit zacht uitgedrukt tot ergernis te leiden. Duidelijk is dat Trump zich van de EU geen snars aantrekt. Onze regeringsleiders mogen op zijn best bij hem één voor één op audientië komen. Tussen alles door speelt er dan ook nog een Turkse kwestie. Niet alleen door de steeds duidelijker dictatoriale houding van Erdogan en zijn islamisering maar ook door de bizarre NAVO-positie in dat land, waardoor Turkije weer dwang uitoefent op Europa, dat ondertussen miljarden overmaakt om de instroom in te dammen. Wat Erdogan weer eeen chantagemiddel in handen speelt.

 

Nederland zit zo met een onverenigbare driedeling van cultuurverschillen, politieke stromingen die elkaar onderling verfoeien of naar het leven staan en integratieproblemen. Anders gezegd: we hebben een meervoudige tweespalt in huis gehaald. Onze regering heeft hiervoor geen enkele oplossing of succesvolle aanpak. De onmin groeit. De facto is niemand meer de baas en vele zaken lopen uit de hand, zoals een fatsoenlijke huisvesting van onze twintigers, die in grote getale met een fikse schuld hun volwassen leven instappen, het huwelijk uitstellen en het nemen van kinderen verschuiven naar hun dertiger jaren. De gevolgen hiervan zullen over tien jaar manifest worden en de maatschappij op scherp zetten.

 

Intussen neemt de bijdrage aan Brussel toe. De eenheid van Europa gaat exit. Er zullen geen sterkere leden toetreden, noch economisch, noch democratisch-sociaal. Slerchts zwakkere staten willen met twee opgehouden handen lid worden, om bij de ruif aan te kunnen schuiven. Het avondland verduistert en zakt weg in onhaalbare ideologieën. Zachtdadig optreden, dat lust de wereld rauw. De nieuwe EU-doctrine is overgave zonder strijd. Zelfs geen woordenstrijd. Ik bedoel dan een beetje van ons afbijten, voet bij stuk houden, heldere standpunten innemen. De EU doet ondertussen aan wereldsponsoring maar wint geen wedstrijd.

Interessante artikelen

V: Wat is corruptie?

A: Verdorvenheid. Omkoopbaarheid. Oneigenlijk gebruik, vaak in relatie tot geld en gewin.

V: Komt het veel voor?

A: Een recent onderzoek laat zien dat in alle landen corruptie


- Hoe staat de staat er voor?
- De staat staat in het rood.
- Mooi is dat. Ik werk mij blauw en mijn land staat in het rood.
- En als je kleurenblind bent?
- Dan wordt het zwart voor je ogen.

 

Cipier-ouders beknellen de vierde leerfase

Ontbreekt bij veel gelovigen de vierde leerfase? Eerder schreef ik over de vierde opgroeifase, waarin kinderen na de leerfases van het waarnemen, verbeelden